Het ontdekken van hoog gevoeligheid

Het is inmiddels ruim twee jaar geleden dat we erachter kwamen dat onze dochter een hoog sensitief persoon (HSP) is. Maar niet alleen zij. In deze blog vertel ik jullie over onze zoektocht, hoe de puzzelstukjes in elkaar vielen en hoe we proberen onze weg te bewandelen.

 

Het begin

Op 12 november 2013 hadden wij een positieve zwangerschapstest in handen. Wat een bijzonder moment was dat. Dolblij waren we op dat moment. De eerste controles volgde en rond de 20 weken voelde ik onze baby voor de eerste keer. Een bijzonder gevoel, maar wel anders dan ik me had voorgesteld. Ik hoorde verhalen om mij heen van kindjes die lagen te trappen, maar dat deed ons kindje niet. Ik voelde vooral steeds een rug tegen mijn buikwand aanduwen. Als ik hier dan rustig en warm overheen streek merkte ik dat de baby ontspande. Eind juli 2014 beviel ik van onze dochter Chloë.

In de kraamperiode merkte we dat ze weinig kon hebben qua visite. Hadden we veel visite gehad dan zaten we daarna met een huilende dochter dat alleen maar bij papa en mama wilde zijn. Op drukke dagen wilde ze dan ook niet in haar eigen bedje slapen, maar lag ze het liefst tussen ons in. In deze periode besloten we ook dat we haar ook niet meer van hand op hand lieten gaan met de kraambezoekjes, want wij zaten daarna met de ellende. Heel sneu voor de visite die haar graag vast wilde houden, maar als een leeuwin beschermde ik mijn meisje voor de onrust.

Na 12 weken bevallingsverlof kwam de dag in oktober dat ik weer moest gaan werken. Chloë brengen we een keer in de week naar mijn schoonouders en twee keer in de week naar het kinderdagverblijf (KDV). Al snel merkte we een terugkerend patroon in haar gedrag als ze weg was geweest. We hadden onze zogenoemde dramadagen.  Er was geen land met haar te bezeilen en ik was alleen maar aan het troosten. Bijkomen van de indrukken die ze op had gedaan. Ik was gesloopt aan het eind van de dag. In die periode ben ik op zoek gegaan op Google.

 

De zoektocht

Ik zocht op termen als “baby gevoelig voor prikkels”, “gevoelige baby” en zo had ik nog een aantal termen. Ik kwam steeds weer uit bij HSP. Las erover en dacht, waar ben ik mee bezig. Onze kleine meid is 5 maanden oud. Maar toch voelde het als overgevoelig voor prikkels. Ik calculeerde dramadagen in, om zo ook voor mezelf rust te creëren.  Ik deelde mijn gevoel over onze dochter met de pedagogisch medewerksters van het KDV en kreeg veel goede tips van deze lieve dames. Ondanks dat bleef het soms zoeken. Na een drukke dag plande we een rustige dag in. Een uitstapje per dag en het hielp. Langzaam kwam er wat rust. Naarmate Chloë ouder werd en op ontdekkingstoer ging vielen er steeds meer dingen op. Gras en kunstgras, maar ook van bijvoorbeeld het zand van het strand. Ze had er totaal niks mee. Je deed haar geen plezier met die ondergrond. Waar we kindjes zagen genieten van spelen in het gras of op strand, schreeuwde onze meid moord en brand. Ook als mensen in de wagen keken, werd dat niet door haar op prijs gesteld en nog steeds houdt ze er niet van als mensen haar vanuit het niets aanspreken. Begon te huilen of ze keek weg. Bij een feestje wilde ze alleen maar op schoot in plaats van spelen op de grond. Het was zoals het was op dat moment. Na een drukke dag liepen we tegen driftbuien aan.  Toch willen wij dat ze aan deze dingen gaat wennen. Juist nu kunnen we haar nog een kneden en leren omgaan met dingen.

Chloë was 13 maanden toen ik weer zwanger mocht zijn. Naast dat dit een totaal andere zwangerschap was, was ook dit kind totaal anders qua karakter. Dat had ik dus al door in die maanden dat Sepp groeide in mijn buik. Tijdens die zwangerschap had ik mij op een forum aangesloten bij een groep dames die in dezelfde periode uitgerekend waren. We verhuisde van het forum naar een besloten Facebookgroep. Daar kletste we honderduit over onze zwangerschappen, maar ook over de kindjes die er al zijn. Ik vertelde daar over de gevoeligheid van Chloë. Een van de dames attendeerde mij op HSP en opnieuw begon de zoektocht. Chloë was toen 21 maanden. Ik deed de HSP test voor kinderen die werd ontwikkeld door Elaine Aron. Verbazingwekkend want van de 23 vragen kon ik er 3 niet beantwoorden omdat Chloë nog te jong is/was. Drie beantwoordde we er met nee en de andere zeventien beantwoordde ik er met ja. Zie je wel ik was niet gek, ik heb het dus al die tijd gewoon aangevoeld. Op dat moment ben ik mij in deze materie gaan verdiepen.

 

De puzzelstukjes vallen in elkaar

Nu we weten waar de dramadagen vandaan komen zijn we gaan zoeken naar nog meer oplossingen. Ook ontdekte we dat hoog gevoeligheid erfelijk is. Dat was het moment dat er nog meer puzzelstukjes in elkaar vielen. Verhip Chloë is niet de enige die hoog gevoelig is, maar ik ben het ook. Dat maakte voor mij ook veel duidelijk.  Robin en ik gingen op zoek naar een manier om het gezinsleven aangenamer te maken. Inmiddels was ook Sepp geboren. De bezoekjes plande we zo dat het voor Chloë goed te doen was. Gaven haar rustmomentjes en lieten haar in alle rust wennen aan haar broertje. Waar we bij Chloë er tegen aan liepen dat zij onrustig werd van hand op hand, had Sepp dat totaal niet. De verschillen in de kindjes werden en worden steeds duidelijker.

Ik kocht het boek van Elaine Aron over hoog gevoeligheid. Alleen is het nogal taaie stof en kom ik er maar niet doorheen. Toch hoop ik dit boek nog een keer uit te lezen en weer nieuwe inzichten te krijgen. Ook sloot ik me aan bij diverse groepen op facebook. Zo probeer ik beetje bij beetje meer te leren over onze mooie karaktereigenschap, want dat is HSP. Wij zijn namelijk niet verlegen, al is dat wel het eerste wat je zou denken als je ons ontmoet. Toevallig zijn wij allebei wel wat teruggetrokkener, maar wij observeren, voelen aan en reageren vanuit ons gevoel. We hebben mensen snel door, maar voelen ook spanningen, blijdschap en verdriet. We zijn vaak moe na een feestje of na een paar uurtjes in een drukke omgeving.

 

Onze route naar succes

We besloten eerst wat familie voorzichtig wat te vertellen over onze gevoeligheid en of ze in ieder geval rekening konden houden met Chloë. Ook op het kinderdagverblijf spraken we uit dat we ontdekt hadden dat ze hoog gevoelig is. We merkte dat Chloë zich prettiger begon te voelen. Maar bij spannende momenten is zij wel extra gevoelig. Dat resulteert bij ons in onrustige nachten en overdag veel driftbuien. Een continue proces van verwerken. Net als in haar babytijd kruipt ze tussen ons in, in het grote bed. Niet altijd comfortabel, maar het geeft haar rust en dat is het allerbelangrijkste. Deze dagen gaan we nog vaak krijgen en calculeren we in. Dat vraagt wat extra van ons, maar dat is niet erg. Dat doen we met alle liefde voor haar.

Waar ze maar niet aan kon wennen was onze kat. Ze werd helemaal gek van hem en hij van haar. Eind september 2016 besloten we dat het niet langer ging met een kat in huis en 2 kinderen. De kat kon niet wennen aan zijn nieuwe positie binnen het gezin en onze dochter werd gek van zijn doen en laten. Voor beide wilde we rust en daarom besloot ik met pijn in mijn hart op zoek te gaan naar een nieuw baasje. Eind oktober vonden wij een nieuwe thuis voor de kat. De rust keerde nu echt in huis.

Om de rust zo veel mogelijk te bewaren bereiden we Chloë zo goed en kwaad als het kan voor op de dingen die komen gaan. Ook houden we soms dingen bewust wat langer stil. Lassen rustmomentjes voor haar in. Ook het planbord doet het erg goed tezamen met de aftelkalenders. We plannen bewust niet te veel uitjes en wisselen drukke dagen af met dagen om bij te tanken. Gelukkig kan ze steeds beter aangeven wat ze nodig heeft. We zijn er nog lang niet, want er breekt een nieuwe fase voor haar aan. Het basisschoolleven, waar ze al vol spanning naartoe leeft. De nachten zijn onrustig, maar dat is over een week of drie weer over.

Ikzelf ben er ook nog lang niet. Mijn zwaktepunt is mezelf beschermen tegen bepaalde prikkels. Ik kan heel slecht tegen spanning en negatieve energie. Daar moet ik me voor behoeden. Ik weet mezelf inmiddels goed te beschermen in drukke omgevingen. Al lijkt het dan voor veel mensen dat ik het dan niet naar mijn zin heb, want ik ben niet zo spraakzaam. Ik sluit me af voor de verschillende geluiden zodat ik me op een gesprek kan richten. Zodat ik niet aan het eind van het feestje zo moe thuis kom. Want ja ik houd wel van gezelligheid en feestjes. Nu het me steeds meer eigen word, kan ik langzaam weer makkelijker gesprekken voeren. Zo heeft ieder zijn eigen methodes. Door een lieve penvriendin wordt ik regelmatig gevoed met mooie artikelen over kinderen en volwassenen met HSP. In slaap komen na een drukke dag of iets wat me heeft geraakt (positief of negatief) kost me veel moeite.

Voor Chloë en mezelf kocht ik een magneet armband en ook dat werkt goed. We dragen hem allebei niet dagelijks, maar op het moment dat we weten dat we het meer nodig hebben dan anders, dragen we hem. Het geeft rust en we zijn minder snel geprikkeld.

 

Nu ik weet dat ik ook HSP ben worden mij dingen uit mijn jeugd ook duidelijker. Helaas was dat 30 jaar geleden helemaal nog niet zo bekend. Ik wil proberen om Chloë een wat onbezorgdere jeugd te geven die ik voor mijn gevoel niet heb gehad. Haar te begeleiden en hulp te zoeken die nodig is. Want inmiddels weet ik ook dat er hulpverleners zijn die ook hoog sensitieve kinderen begeleiden. Komen we zelf in de knoop, dan gaan we aan de bel trekken.

Uiteraard zijn er nog heel veel meer dingen die ons tot deze ontdekking bracht, maar dan kan ik bijna een heel boek schrijven inmiddels. Ik wil het nu even tot wat hoofdlijnen beperken. Tot slot wil ik nog aangeven, ik ben geen expert op het gebied van HSP. Deze blog is puur en alleen ons verhaal. Dit onderwerp ga je regelmatig terug zien komen in mijn blog en daarom vind ik het belangrijk eerst ons verhaal te vertellen voordat ik over andere dingen ga schrijven.

 

Heb je vragen, opmerkingen of wil je reageren op het verhaal, laat dan gerust een berichtje achter onderaan deze blog of op instagram.

 

Liefs,

Inge

Please follow and like us: