Lief dagboek – week 15

Een weekje waarbij de emotie toch nog vrij hoog zit, maar langzaam er berusting komt. Ik neem je weer in vogelvlucht mee naar de afgelopen week.

Maandag

Ik werk vandaag op kantoor. Het is een dag waar geen einde aan lijkt te komen. We eten ‘s avonds bij mijn schoonouders en gaan daarna met z’n allen naar huis. Als de kinderen op bed liggen bellen we m’n moeder om te horen hoe het gegaan is in het ziekenhuis. De arts heeft ook mijn vragen beantwoord. Ik wilde onder andere weten hoe het met de erfelijkheid gesteld staat. Het blijkt niet de erfelijke variant te zijn en dus heb ik net zo veel kans op pech als iedere andere vrouw

Dinsdag

Lekker een dagje met mijn twee mannetjes nadat ik de oudste naar school heb gebracht. Ze gaat vandaag ook spelen bij een vriendje. Daar geniet ze zo van. Ik zeg de bevallen en bootcamp af omdat ik merk dat ik het lichamelijk even niet trek al dat nieuws van de afgelopen dagen. Luister goed naar mijn lijf en neem een warm bad en ga op tijd naar bed.

Woensdag

Woensdag is weer een dag vol met hoofdpijn. Mijn lijf lijkt overuren te draaien en ik hou me een partij vocht vast. Ook vandaag maar even rustig aan.

Donderdag

Ik besluit thuis te gaan werken zodat ik even wat meer rust kan pakken en ben voor het eerst hoofdpijn vrij. Doe tussen het werk door wat wasjes. Haal de kindjes op tijd op en haal bij de bakker een too good to go pakket. Benieuwd hoe dat werkt? Lees dan eens mijn blog.

Vrijdag

Ook vandaag weer aan het werk thuis. Maar eerst breng ik ons meiske naar school. Ze vind het spannend, want vandaag zijn de koningsspelen. Onze interieurverzorgster komt langs en de boodschappen worden bezorgd. Zo lekker om voor het weekend dan klaar te zijn. De spanning van vandaag komt er bij de oudste uit en dat resulteerd in een bui waarin de over prikkeling duidelijk is. We houden een rustig avondje.

Zaterdag

Gaat de oudste naar zwemles. Het gaat zo goed dat ze na de vijfde les een briefje meekrijgt dat ze over is naar het volgende badje. Trots op haar! ‘s middags gaan we nog even naar de tennis, want manlief speelt weer competitie. Brrr het is best koud.’ s avonds naar de verjaardag van een vriendin. Daar was het erg gezellig!

Zondag

We doen in de ochtend een bakkie bij mijn ouders. ‘s middags lekker met de kinderen in de achtertuin gespeeld. De nacht begon met een benauwde baby. De kleine man is zo verkouden dat hij er helemaal benauwd van was.

Hoe was jouw week?

Please follow and like us:

Dolle zaterdag: Een brief aan mijn dochter, April 2019

Het is weer de eerste zaterdag van de maand. Voor vandaag schreef ik een brief aan mijn dochter. Het meisje wat ik vanaf dag één bijzonder vond. Lees je mee wat ik haar te vertellen heb?

Lieve mooie meid van mij,

Speciaal voor jou maakte ik deze persoonlijke brief.

Negen maanden in mijn buik

Wat was het bijzonder om jou negen maanden te dragen. In mijn buik zocht jij al regelmatig naar de geborgenheid bij ons. Je bolde je rug tegen m’n buikwand. Als we erover wreven ontspande je weer. Trapjes zoals je veel op filmpjes ziet hadden we niet. Ook niet heel gek want tot de 37e week lag je in de stuit. Met een externe versie wisten ze je te draaien.

Na je geboorte

In de zomer van 2014 werd je geboren en al snel merkte ik aan je dat de kraamvisite vaak teveel voor je was. Op het moment dat iedereen er was ging het goed, maar daarna…huilen, uren lang. Troosten, kroelen of over je rug strelen. Dat was wat je fijn vond. We besloten nu bij kraamvisite je niet meer uit handen te geven. Lekker te kroelen met papa of mama. Het werkte en je was na een bezoekje minder overprikkeld.

Mama weer aan het werk

Toen je 12 weken oud was moest ik weer gaan werken. Je ging een dagje naar opa en oma en twee dagen naar het kinderdagverblijf. Maar ondanks dat het drukker was op het kinderdagverblijf, deed je het daar goed op de drie R-en. Hoe lief opa en oma het ook bedoelde, ze gingen steeds met je op pad. Even een bakkie doen op de zaak, even een boodschapje halen, even wat anders doen. Je was soms meer op pad dan dat je thuis was. Als je dan de dag erna met mij alleen thuis was, hadden we de zogenoemde drama dinsdag. Huilen, de hele dag. Knuffelen was toen de enige optie. Ik had inmiddels door dat ik mijn dag goed moest indelen zodat het voor jou te handelen was.

Zoeken op internet

Met een half jaar zocht ik eens op internet naar gevoelige baby of gevoelig kind. Waarom ik dat deed? Ik wilde weten of dat bestond. Want ik vond dat je voor veel dingen gevoelig was. Ik verklaarde mezelf voor gek dat ik dit aan het zoeken was. Toch zag ik dat het bestond. Ik las wat, bekeek nog wat websites en sloot dan toch de boel weer af. Het bleef door mijn hoofd spoken.

Je karakterje komt steeds meer naar voren

Op het kinderdagverblijf maar ook gewoon thuis liet jij je karaktertje zien. Als mensen boven de wagen hangen draai jij je hoofdje om. Je vind het niet fijn om in de picture te staan. Ook houd je een afwachtende houding aan. Wat veel mensen niet doorhebben, maar wij wel is dat je alles opzuigt als een spons. Je kent alle liedjes, spelletjes, dansjes en meer, maar laat het niet zien. Sommige mensen vinden het maar raar dat je je terugtrekt op drukke momenten. Wij vinden het prima lieverd. Je bent zoals je bent en je krijgt die ruimte om jezelf op je eigen manier en eigen tempo te ontwikkelen.

online vriendschappen

Tijdens de zwangerschap van je broertje leer ik vier meiden uit het land kennen online. We hebben het naast onze zwangerschappen het ook over jou en de al andere kindjes die in sommige gezinnen al rond lopen. Een van de meiden attendeert mij op hoog sensitiviteit. Ik deed de test die ik online vond. Dus toch…je was nog net geen twee, maar serieus van die 23 vragen kon ik er 17 met ja beantwoorden, drie met nee en drie kon ik niet beantwoorden omdat je te jong was. Zo wat vielen de puzzelstukjes in elkaar. Daarom vond je het strand verschrikkelijk en moest je niets van gras hebben. Daarom sloot je je af, draaide je gezicht weg of was je de dag erna zo overstuur omdat de dag te druk was geweest.

Na de bevestiging van wat we al dachten

We paste ons in de afgelopen 2 jaar veel aan, met veel liefde voor jou. Het werkte niet alleen voor jou maar voor ons alle drie. Wat ben je een spiegel voor me. We weten wat we aan elkaar hebben, maar we kunnen samen ook enorm botsen. We lijken te veel op elkaar. Je bent een pracht meid. Soms heb je het moeilijk in deze drukke maatschappij, maar je weet wel goed aan te geven wanneer het te veel is. Het gaat je steeds makkelijker af.

Je groeit maar door

Lieve schat de afgelopen jaren waren soms pittig en met veel nieuwe dingen in je leventje pak je alles goed op. Je hebt soms even een duwtje nodig, maar soms ben je echt aan dingen toe. Dan gaat het je zo gemakkelijk af. Papa en ik zijn enorm trots op je. Hoe je het doet op school, hoe je met je broertjes omgaat. Hoe je aanvoelt wat iemand nodig heeft. Ik geniet van je gezichtje als je speelt met je vriendinnetjes en vriendjes.

De uitdagingen van hobbels in de weg pakken we met beide handen aan

Je hooggevoeligheid zit je soms in de weg, maar meestal maakt het je mooi. Samen bewandelen we dit pad en genieten van de schoonheid hiervan. De hobbels die we onderweg tegen komen maken de weg spannend en mooier dan die mooi geplaveide weg. We genieten samen en weten zelfs uit de lelijkheid schoonheid te vinden.

Blijf wie je bent en groei uit tot een prachtige bloem

Je bent een prachtige meid en we genieten intens van je. Blijf zoals je bent, zorgzaam, lief, ondeugend, beetje pittig met een eigen wil. Groei en bloei tot de allermooiste bloem. Wij houden van je.

Veel liefs, knuffels en kusjes,

mama

Please follow and like us:

een half jaar op school

Onze dochter zit inmiddels ruim een half jaar op school en vandaag vertel ik jullie hoe het nu met haar gaat op school.Ik schreef er al twee keer eerder een blog over. Eerst over haar eerste week op school en net na de herfstvakantie nog een keer.

Zo veel geleerd

Ons meisje leert veel op school en al die indrukken waren soms echt te veel prikkels op een dag. Ik liet het op Instagram al een keer in mijn stories zien, maar ze kan al aardig haar naam schrijven. Al is het dan wel in spiegelbeeld. Ook de naam van Raff kent ze uit haar hoofd. Glimmend van trotsheid als ze het weer geschreven heeft. Ik doe dan gezellig met haar mee. We laten vooral veel in haar eigen tempo doen. Niks forceren en dat wat ze vraagt stimuleren. Ze leerde de afgelopen periode zoveel over de seizoenen, de maanden, de dagen, maar ook cijfers. Ook de tekeningen zijn van krassen naar echte mensen verandert.

Emotionele ontwikkeling

Waar we in de eerste maanden echt een meisje hadden die overweldigd werd door alle prikkels. Waar de nachten onrustig waren en we het vaak moesten ontgelden. Zien we nu weer ons meisje terug. Een spring in het veld, vrolijk, lief, maar soms ook gewoon een draak. Ze straalt en kletst honderd uit. Durft zelf te vragen of ze komen spelen en gaat ze tegenwoordig zelf haar buurmeisje ophalen.

Vriendjes en vriendinnetjes

Voor zover we weten heeft ze het enorm naar haar zin met haar klasgenootjes. Speelt ze graag met vriendinnetjes, maar worden de vriendjes ook niet vergeten. Van de twee doordeweekse dagen mag ze er altijd een spelen. Hadden we plannen? Jammer dan voor de plannen, ga maar lekker spelen. Ik gooi dan mijn programma om, want dit wil ik ze niet ontnemen.

Kinderfeestjes

Ook die komen hier inmiddels regelmatig voorbij. Waar ze het in het begin nog heel spannend vond, gaat dat nu ook stap voor stap steeds beter. Ook al moet ze nog vier maanden wachten, in haar hoofdje al helemaal bezig met haar eigen kinderfeestje.

Overprikkeling

Regelmatig komt ons meisje nog thuis met een grote dosis overprikkeling. Dan is het te druk geweest in de klas of is er iets gebeurt dat indruk op haar heeft gemaakt. Ze weet dit ook steeds beter te verwoorden. Geeft aan wat haar dwars zit. We proberen dan er samen over te praten. Het pittige is op de momenten dat ze het niet heeft verteld en het blijft hangen. Dan mondt dat uit in een woede aanval. Waarna ze in tranen uitbarst en het verhaal er alsnog uitkomt. Toch helpt het haar door met een kleuterboekje de dag door te nemen. Daarmee kunnen we al veel tackelen voordat ze gaat slapen.

Ze is de laatste tijd enorm gegroeid en we zijn echt trots op haar. Wij tekenen voor deze mooie ontwikkelingen voor de komende maanden.

Please follow and like us:

Hoe gaat het nu met onze kleuter op school

De herfstvakantie is hier inmiddels op de helft. Dat betekend dat Chloë inmiddels 7 weken op school zit. Een goed moment om nog eens terug te blikken na die eerste pittige week. Hoe gaat het nu met haar en met ons. Komen we een beetje in een ritme en kunnen we wennen aan ons nieuwe leven. 

 

De nachten

De nachten waren de eerste weken echt niet leuk. Het op bed leggen ging altijd wel redelijk vlotjes. Na het invullen van slaapklets viel ze redelijk snel in slaap. Maar tegen een uur of 12 ‘s nachts werd ze wakker en stond ze naast ons bed. Wilde graag tussen ons in liggen. Met mijn steeds groter wordende buik echt geen pretje. Een slechte nacht was voor mij de volgende dag een dag met bekkenpijn. Dus soms sliep een van ons in haar bed en zij op het plekje van een van ons. Al snel waren wij daar klaar mee, maar lukte ons niet om haar terug in haar eigen bed terug te leggen. Dus besloten we een matrasje neer te leggen op onze kamer. Wauw dit werkte. Ze viel in slaap op dat matrasje en tukte de hele nacht door. Wat voor ons ook betekende dat wij verder konden slapen ‘s nachts en zo onze uurtjes pakte. Stapje voor stapje zorgde we ervoor dat ze langzaam aan weer in haar eigen bed ging slapen. Inmiddels slaapt ze weer in haar eigen bed en op dagen dat ze echt heel moe is dan zien we het oude patroon terug komen. Dan start ze op onze kamer en als wij naar bed gaan slaapt ze in haar eigen bed verder.

 

Overdag

Overdag wilde ze niet aan een middagdutje. Wat ik ook probeerde het lukte niet. Schermtijd en knutselen bleek het toverwoord. Om Chloë toch wat rust te gunnen zocht ik naar rustige activiteiten. Dus liet ik haar maximaal een uurtje tv kijken. De laatste dagen wil ze steeds vaker lekker knutselen. Dus dat laatste juich ik graag toe. Daarom kocht ik vorige week een paar mooie opbergdozen voor Chloë zodat haar knutselspulletjes lekker bij elkaar liggen en we dus lekker vaak aan de keukentafel kunnen knutselen. Zo pakken we samen onze rust, kletsen en zingen we samen. Ik vind het heerlijke momenten om zo samen met mijn meisje bezig te zijn. Ook al fröbelen we ieder op ons eigen niveau. Gouden momentjes om te koesteren. Ook in haar interesses merken we steeds meer dat ze graag creatief is. Daar maakt de goedheiligman straks goed gebruik van. 😉

 

Op school

Twee weken geleden had ik een evaluatiegesprek met de juf op school. Dat is op deze basisschool in ieder geval gebruikelijk om na 6 weken met een van de ouders het gesprek aan te gaan. Hoe gaat het met het kind thuis nu het op school zit, maar ook hoe het op school gaat. Het is zo goed om te horen dat wat wij thuis zien ook op school zo blijkt te zijn, qua ontwikkeling. Ze ontwikkelt zich op school ook steeds beter en begint haar draai te vinden in de klas. Ze heeft het er naar haar zin. Al is het wegbrengen soms nog wel even een drempel over. In al die weken heeft ze het eigenlijk maar één keer echt op een huilen gezet en verder klampte ze zich al aardig vast aan mijn benen. Ook dat neemt steeds meer af en gaat ze bij binnenkomst steeds makkelijker naar haar plekje om aan het werkje te beginnen of loopt ze naar het raam toe.

In de omgang met de kinderen gaat het goed. Kletst veel met haar klasgenootjes op de momenten dat het mag. De juf een antwoord geven of een hand geven blijft spannend. Ook dat gaat goedkomen. Want ze heeft het echt enorm naar haar zin op school. Dat is inmiddels ook echt te merken want ze is ook echt vriendinnetjes aan het maken. Ze heeft inmiddels bij twee meisjes gespeeld en binnenkort staat er weer een speeldate op het programma. Het ergens spelen heb ik in het begin wat afgehouden, zodat ze rustig kon wennen aan school. Dan houden we het ook gewoon bij één keer in de week spelen. Er zijn namelijk ook dagen bij dat ik gewoon aan het werk ben en Chloë ‘s middags naar de buitenschoolse opvang gaat of naar opa en oma.

 

Thuis

De eerste weken voelde het angstvallig stil toen Chloë op school zat. Alleen tijdens mijn verlof had Sepp mama voor zichzelf. Dat is inmiddels meer dan twee jaar geleden en vanaf dat moment heeft hij mij dagelijks moeten delen. Nu zijn zus op school zit heeft hij in ieder geval tot de geboorte van zijn broertje echt nog even mamatijd. Heerlijk vinden we dat allebei. Ook hij geniet er van, want hij kan ineens met alles spelen zonder dat het wordt afgepakt. En wat kan hij zich goed alleen vermaken. Ons heerlijke mannetje. Ook overlaad hij mij met knuffels. En ook hij ontwikkeld zich snel. Doordat zijn grote zus hem ook regelmatig meeneemt in wat ze op school leert kan onze peuter van bijna 2,5 jaar inmiddels tot 10 tellen. Ook telt hij mee met boekjes over hoeveelheden.  Kan de tijd even stil gezet worden. Het gaat hard zo.

Langzaam aan wennen wij ook steeds meer aan het schoolritme. Op tijd ons bed uit, aankleden, tanden poetsen, haren doen, brood eten en smeren voor de lunch en niet vergeten de fruit tussendoortjes klaar te maken. Chloë neemt het liefst fruit mee tussendoor.

Ook krijgen we steeds meer onze eigen woorden terug van onze dochter. Een stukje brutaliteit komt ook naar boven. Brutaliteit is op zich geen probleem, mits het binnen de normen en waarden past die we onze kinderen meegeven. Zo vroeg ik pas aan haar of ze me wilde helpen. Ik had daarbij het woord “alsjeblieft” niet gebruikt. Met als resultaat: “mama, zo vraag je dat niet. Je moet vragen of ik je alsjeblieft wil helpen.” Zo daar werd me even een spiegel voorgehouden.

We voeren ook steeds meer leuke gesprekken met haar over school en wat ze gedaan heeft. Wat we gaan doen of wat ze wil doen.

 

De herfstvakantie

De herfstvakantie had ik eerst het idee om lekker nog even een paar dagen weg te gaan. Maar weg gaan betekend voor Chloë haar uit haar vertrouwde omgeving weghalen en onrustige nachten creeëren, terwijl ze juist rust nodig heeft. Nu mijn schoonouders afgelopen maandag niet konden oppassen besloot ik zelf lekker thuis te blijven. Dat lekker kan ik nu achteraf wel weghalen, want we merkten dat ons meisje echt toe was aan vakantie. Moe, heel moe was ze en dat uitte zich in driftbuien en onrust. Ze was echt een beetje met zichzelf in gevecht. Helaas had ik zelf ook een rotnacht en ik denk dat ik hier niet hoeft te beschrijven hoe onze dag was. Naast dat ikzelf niet vooruit kwam, hebben we het maar eerst even rustig aan gedaan. Ze kwam lekker bij me zitten en kroop bijna in me. Mama ik ben zo moe. Kom hier lieverd kruipen we samen lekker op de bank met een filmpje. En nu merken we dat er langzaam aan ook bij haar de rust terugkeert, adempauze.

 

Ik vind het bijzonder om zo ons meisje, maar ook ons boefje zo te zien groeien en ontwikkelen. Het is niet altijd even makkelijk, maar ook dit vind ik weer een bijzondere tijd. Hoe hebben jullie de eerste weken van de basisschool ondervonden. Wat werkt bij jullie om rustmomentjes te pakken. Maar ik ben ook benieuwd of jullie die enorme ontwikkeling die het kind ondergaat herkennen. Laat hieronder of op een van de social mediakanalen een berichtje achter.

 

 

Please follow and like us:

De eerste schoolweek van een 4-jarige

Vanaf augustus 2017 horen we van Chloë: “Als ik vier ben mag ik naar de basisschool”. Vorige week was het dan eindelijk zover. Chloë haar eerste schoolweek. Waar ze voor de buitenwereld het enorm goed doet op school, verpopt ze zich thuis tot een draakje dat vuur spuugt. Dat laatste is iets wat ze alleen thuis doet en dus voor de buitenwereld niet zichtbaar is. In deze blog blikken we terug op haar eerste week op school, wat dit doet met haar en het gezin.

 

Maandag 27 augustus 2018

Ik was deze ochtend al veel te vroeg wakker. Chloë wilde afgelopen nacht al niet in haar eigen bed slapen. Uiteindelijk lukte het ons om haar toch in haar eigen bed te laten slapen, ze was uiteindelijk ook zo in slaap gevallen. Ergens rond de klok van twee stond ons meisje naast ons bed en is tussen ons in gekropen. Zelf vind ik het ook erg spannend dat ons meisje naar school gaat. Voor mijn gevoel is het nog niet zo lang geleden dat ik haar op de wereld zette. Kijk nu een, na een paar keer knipperen met mijn ogen zijn er vier jaar voorbij gevlogen. Waar blijft die tijd.

onderweg naar haar eerste schooldag

Iedereen zegt het al bij de geboorte, geniet er maar van, want voor je het weet gaan ze naar school. Ondanks dat ik weet dat ons lieve, ondeugende, leergierige maar ook gevoelige meisje erg toe is aan school voelt het voor mij wel heel gek om haar een soort van los te laten en haar echt de grote wereld in te laten gaan. Chloë werd wakker van mijn wekker en stond dus om zeven uur beneden. “Goedemorgen mama, mag ik een boterham?”.Samen lopen we naar de keukentafel en daar ga ik haar boterhammen smeren. Ondertussen vertel ik dat het vandaag maandag is. De maandag dat zij voor het eerst echt naar school mag. Niet wennen, maar gelijk “cold turkey” naar school.

Wat wil je nog meer Chloë? Als 10 uurtje wil ze graag druiven mee naar school nemen, samen met een beker drinken. De druifjes in haar fruitbakje, drinken in haar Frozen beker. Zo gaan de eerste spullen in haar schooltas. De boterhammen in haar broodblik en ook wat snoeptomaatjes voor de lunch. Ik ben benieuwd of ze alles op gaat eten, maar dat zien we vanmiddag wel. Ook voor onder de middag wat te drinken. Ondertussen heeft Robin Sepp aangekleed, want die gaat naar opa en oma. Maandag is opa- en omadag. Ondertussen breng ik Sepp weg, terwijl Robin lekker met Chloë verder ontbijt. Als ik terug kom staat Chloë helemaal te stuiteren. Mag ik nu eindelijk naar school? Nog heel even wachten, maar ondertussen gaan alvast de schoenen en jas aan. Tas op de rug en ik hoor vanuit de gang: “Mama kom je al?” Uiteindelijk gaan we even over achten lopend naar school. Het is een kleine 10 minuten lopen en zijn dus veel te vroeg. Hoe dichter we bij school komen, hoe spannender ze het vind. Zo stond ze nog te stuiteren en ineens pakte ze onze hand beet. Bij school was het wel ineens heel echt. Ze wilde het liefst in papa kruipen. Eenmaal naar binnen, haar jas ophangen aan haar haakje. Het tien uurtje mag erboven staan en dan de klas in. Chloë wordt welkom geheten door de juffrouw die haar gelijk haar tafeltje aanwijst. Ze zit dichtbij de juffrouw. Ze stelt haar gelijk op haar gemak door te laten zien dat haar tekening die ze bij de kennismakingsochtend heeft gemaakt. Dat is de nieuwe verjaardagskalender in de klas. Toch durft Chloë niet los te laten. De juf besluit tegen Chloë te zeggen dat ze lekker bij haar op schoot mag zitten en dat papa en mama nog even buiten staan om te zwaaien. Dat vindt ze een goed idee en kruipt bij de juf op schoot. Voor ons een fijn om te zien dat de juf nu al het vertrouwen van Chloë heeft gewonnen. Wij lopen naar buiten en ik voel de tranen prikken in mijn ogen. Even knipperen en hup naar buiten om voor het raam te zwaaien. Al snel ziet ze ons en zwaait terug. Wij gaan naar huis en ik moet die brok in mijn keel toch nog een keer wegslikken. Manlief vertrekt naar zijn werk en ik heb lekker een dagje voor mezelf. Om 14:30 uur loop ik weer richting school. Voor mij nog een beetje onwennig. De meeste ouders ken ik totaal nog niet en bij school is het een ons kent ons bijeenkomst van moeders. Een aantal moeders ken ik wel en heb daar even een kort praatje mee. Dan mogen de ouders van de jongste kleuters naar binnen. De juf ziet me en zegt tegen Chloë dat mama er is en dat ze naar huis mag. Ze geeft netjes de juf een hand en we gaan samen naar huis. Ze had het erg leuk gehad, maar waarom is Sepp er niet mama? Ze vindt het maar gek dat Sepp bij opa en oma is en zij mee naar huis gaat. Thuis drinken we samen een glaasje en ik heb nog even wat lekkers voor ons gehaald. Toch blijft ze stil en laat haar even gaan. Zoveel indrukken, ze moeten even een plekje krijgen. Na het drinken krijgt ze even de tijd om lekker te ontspannen. Dat doen we lekker even op de grote slaapkamer op het grote bed. Filmpje aan en even niksen. Op maandag eten wij altijd een vorkje mee bij mijn schoonouders en daar slaat de vermoeidheid toe. Al snel is alles te veel, ze wil naar huis. Thuis kleden we ons om en poetsen we de tanden. Daarna even rustig weer proberen de dag door te nemen. Dat doen we met het boekje slaapklets voor kleuters. Ja hoor daar komen de verhalen. Wat een heerlijk boek is het. Eerst nemen we de dag door door middel van de vragen of iets leuk was of niet. Ze mag zelf nog even wat tekenen en daarna tijd voor een ontspannen spelletje. Ze ontspant zich echt zichtbaar. Toch duurt het na het verhaaltje toch nog wel even voordat ze echt in slaap valt in ons bed. Haar eigen kamer laat ze voor nu weer even links liggen.

Het dagboekje voor kleuters “slaapklets!”

 

Dinsdag 28 augustus 2018

Het is nog geen zes uur als onze kleuter naast ons staat. Ze is wat onrustig en begint gelijk al een stevige kleuterdiscussie. Dit wil ik niet ‘s ochtends vroeg. Ik kan gelijk mijn draai niet meer vinden met dat bolle buikje van me en besluit samen met Chloë naar beneden te gaan. Ik pak alvast haar schooltas in en vraag wat ze mee wil nemen. Stukje fruit of liever een liga. Wat wil je op je boterhammetjes? En stukjes paprika of toch liever een paar tomaatjes. Ook moet er een theedoek mee mama, niet vergeten hè. Ze heeft goed onthouden wat de juf heeft gezegd en het stond ook nog in de brief die we meekregen. De school is sinds gister begonnen met het continuerooster. De theedoeken dienen als tafelkleedje. Laat ik nou net nog een theedoek hebben die helemaal kindvriendelijk is.  Haren doen, aankleden, tanden poetsen, mama’s fiets pakken en dan hop naar school. Ze wil ineens niet. Toch op de fiets en gaan. Eenmaal in de klas wordt het drama. Ze klampt zich aan mij vast als een aapje en is niet meer los te krijgen. Er staat al een werkje klaar voor haar, maar ze wil niet. Ik krijg haar nog steeds niet los, tja en ik ben ook geen salesmanager dus kan blijven praten, maar ze wil bij mij blijven. Hier raakt ze me volledig in mijn hart. Ook ik ga niet toegeven, want  De juf besluit in te grijpen en vraagt of ze bij haar wil komen staan. We beloven nog even te zwaaien bij het raam. Tot mijn grote verbazing staat ze daar met een grote lach op haar gezicht te zwaaien. Toch ben ik wel heel nieuwsgierig hoe het zal gaan. Stiekem om het hoekje kijken. Na school vraag ik even aan de juf hoe het is gegaan. Ik verbaas me nog meer als ze zegt dat Chloë zich al zo vrij voelt om te praten in de klas. Ze stak haar hand op om antwoord te geven. Ik val nog net niet van mijn spreekwoordelijke stoel. Ook doet ze lekker mee met de groep. Wat ben ik blij dit te horen. Ze kan zich namelijk ook heel goed afzonderen en de kat uit de boom kijken. Hopelijk blijft ze in deze lijn doorgaan. Thuis drinken we wat met elkaar en krijgen ze wat lekkers. Sepp en Chloë hebben elkaar enorm gemist en gaan nog even lekker samen spelen. Maar al heel snel is niks meer goed. Chloë is moe, maar wil niet toegeven. Ze zegt ook wel dat ze moe is, maar wil niet slapen. Ik besluit dan ook lekker op tijd aan het eten te beginnen. Vroeg naar bed is dan even de enige optie. Het in slaap vallen ging prima, ze was zo vertrokken. In de nacht wordt alles verwerkt en de nodige troostmomenten.

 

Woensdag 29 augustus 2018

Wederom een nachtje met z’n drieen, maar wat heeft ze nu ontspannen geslapen nadat ze er weer tussen is gekropen. Ze wordt niet wakker van mijn wekker. Als ze door heeft dat ik me aan het omkleden ben rent ze naar haar eigen kamer om zich aan te kleden. We ontbijten samen en de mannen komen later beneden. Haar haar doen is nu zelfs geen issue meer. Ik mag heel ontspannen iedere ochtend haar haren in staarten of vlechten doen. Dat laatste is overigens nog niet mijn sterkste punt en wil dat graag leren. Iets waar ik nog tijd voor wil maken, maar omdat ik het niet lang staand vol houd, doe ik zo’n cursus wel een keer na de bevalling. Tot die tijd spiek ik wel even op youtube. Vandaag mag Chloë voor het eerst op haar eigen fietsje naar school, want papa heeft nu een standaard op haar fiets gemaakt. Daar scheurt ze dan op de fiets. Ze kan nu een week of 3 fietsen zonder zijwieltjes, dus ze moet van mij op de stoep fietsen. We wonen aan een doorgaande weg waar 50 gereden mag worden. Veiligheid boven alles dus lekker op de stoep. Vanaf volgende week gaat oma haar naar school brengen op maandag, dus oma ook even meegenomen naar school. Net voor school wilde ze niet meer. Ik ga niet naar school mama. Ze is boos op mij dat ze niet langs de kinderboerderij mag fietsen en dat we dus de gebruikelijke route nemen. Toch weet ik haar zover te krijgen de goede kant op te rijden, want ja ze moet per slot van rekening laten zien aan oma hoe ze naar school moeten. Eenmaal in de klas, hangt er weer een aapje aan mijn been. Is het dan toch te overweldigend? Ze heeft het er uiteindelijk iedere dag gewoon enorm naar haar zin. Ook nu neem ik snel afscheid en de juf neemt Chloë bij zich. Bij het raam staat ze weer vrolijk te zwaaien. ‘s Middags komt ze weer enorm enthousiast uit school. Samen fietsen we weer terug naar huis. Dat vindt ze helemaal geweldig. Trots op haar kunnen en haar fiets gaat ze naar huis. Ze luistert goed wanneer we moeten oversteken. Ik straal van trots. Thuis is ze best wel moe, maar geeft er niet aan toe. Hoe graag ik ook wil dat ze even een uurtje gaat liggen, ze doet het niet. Ze lijkt onvermoeibaar. Tegenover me heb ik wel een bijdehand kind gekregen. Ze lijkt zich beter te kunnen uitdrukken, haar taalvaardigheid gaat met sprongen vooruit. De avond is

rampzalig. Vele malen komt ze naar beneden, ondanks dat we de dag goed hebben doorgesproken, rust hebben gecreëerd. Uiteindelijk slaapt ze wederom bij ons.

 

Donderdag 30 augustus 2018

Ik word met veel pijn wakker in mijn bekken. Deze nachten doen me echt niet goed, waarin mijn meisje de rust niet kan vinden om de dag te verwerken. Lastig, want wat we ook doen en wat in onze macht ligt niets lijkt op dit moment te helpen. Terwijl juist de eerste dagen toch een soort ontspannen waren. Vandaag moet ik ook werken, dus ben benieuwd hoe dit in ons ritme gaat lopen. Vandaag werk ik thuis. Ik breng Chloë naar school en ga daarna weer aan het werk. Ook vandaag is het weer vastgrijpen aan mijn been. Het lijkt inmiddels een dagelijks ritueel. De juf neemt Chloë gelijk bij zich en ik kan redelijk makkelijk vertrekken. We zwaaien nog even. Omdat ik vandaag werk, gaat ze vandaag naar de buitenschoolse opvang (BSO). De juf is hier van op de hoogte en gaat Chloë helpen. Want dit is toch weer even een spannend moment. Gelukkig heeft ze al 4 weken doorgebracht op de BSO, dus ze kent de pedagogisch medewerkers en de kinderen. Aan het eind van mijn werkdag haal ik de kinderen op. Ik word door zowel dochterlief als de medewerkster hartelijk ontvangen. Chloë doet het erg goed, ze ontwikkeld zich als een tierelier. Haar “juf” is dan ook enorm trots op haar. Chloë kletst honderduit en gaan haar broertje halen. Thuis eet ze lekker, papa krijgt ook verhalen te horen. Als het bedtijd is gaat het drama weer beginnen. Het is deze keer erger dan de voorgaande dagen. Toch houden we dezelfde rituelen aan. Ze valt uiteindelijk in slaap in ons bed, maar hebben wel gezegd dat ze in haar eigen bed verder moet slapen. Als wij naar bed gaan leggen we haar over. Dikke drama bij het overleggen. We willen er niet aan toegeven, maar na een uur gegil, gehuil en strijd besluiten we een matrasje van zolder te halen en haar daar op te laten slapen. Dichtbij ons, maar wel een eigen plek. Ze slaapt daarna voortreffelijk, maar de nacht is kort. Liever een korte nacht met doorslapen dan een lange nacht die meerdere keren onderbroken wordt.

 

Vrijdag 31 augustus 2018

Moe van een dagje school en lekker op de bank een filmpje kijken.

We worden redelijk relaxt wakker, ik ben in ieder geval weer pijnvrij. De laatste dag van de week. Vandaag werk ik ook, dus begin al om 7:00 uur en Chloë komt gezellig bij mij zitten terwijl ik werk. Om 8:00 uur gaat de wekker, doe ik haar haar en wandelen we naar school. Haar schooltas had ik al eerder klaargemaakt. Op school geeft de juf aan dat ik haar met de lunch kan komen halen. Het is de eerste week van Chloë dus ze mag best een middagje overslaan. Wat de juf niet had gerealiseerd is dat ik op vrijdag werk. Wat redelijk uniek lijkt, want veel moeders blijken op vrijdag vrij te zijn. Je hebt niet altijd je werkdagen voor het kiezen, ik was al blij dat de woensdag vrij kon krijgen. Ik geeft wel aan dat ik op vrijdag thuis werk, dus als er echt nood aan de man is ze wel naar huis kan. Ik hoor dus niets van de juf en ze gaat na school naar de BSO. Ik ga haar op tijd halen en daar hoor ik dat ze even een dipje heeft gehad en graag naar mama wilde. Ze weten dat ik op vrijdag  thuis werk en dus vroeg klaar ben, dus ook vroeg de kinderen kom halen. Robin gaat na het eten boodschappen doen en Chloë mag dan even mee. In de supermarkt krijgt ze een driftbui als oma en haar oom haar aanspreken. Daar heeft ze totaal geen zin in. Na zo’n drukke week en iedereen die aan je vraagt hoe het was is het wel te begrijpen dat het even te veel wordt. Eenmaal thuis lijkt ze weer te ontspannen. Toch wordt het op bed leggen weer een dingetje. Ik besluit Chloë te masseren ter ontspanning. Dat vindt ze heerlijk en ontspant. Ik beloof even bij haar te blijven en ze is zo vertrokken. Toch wordt ze meerdere malen deze nacht wakker.

 

Het weekend

Het weekend hoeft er niet gewerkt te worden en gaan we niet naar school. We doen even lekker rustig aan en proberen zoveel mogelijk de prikkels te vermijden. Chloë geven we tijd om te rusten, al slaapt ze ‘s middags niet. Overdag gaat het prima, de nachten zijn zwaar. We kunnen er minimaal een keer of 4 uit. Ik ben gesloopt en dat in combinatie met een zwangerschap, het valt even niet mee. Dus ook vroeg naar bed voor ons om te proberen bij te tanken. Het toppunt bereiken we zaterdag op zondag nacht. Vanaf 1:10 uur is het lopende band werk, met troosten, erbij willen liggen, gillen en overstuur zijn. We trekken het niet meer. Mijn prikkellimiet is bereikt in combinatie met veel te weinig slaap. Ik voel me net een vulkaan en barst uit. Ons meisje schrikt enorm en ik ook. Ze valt uiteindelijk nog een klein uurtje in slaap. We spreken af dat dit de laatste keer is dat ze op onze kamer slaapt en vanaf nu weer gewoon in haar eigen bed gaat slapen. ‘s Avonds ben ik alleen thuis en leg de kinderen dan ook alleen op bed. Alles gaat relaxt, we lezen een verhaaltje op het grote bed, poetsen de tandjes. De jongste leg ik in zijn bed en terwijl ik dat doe is ons meiske druk bezig haar slaap spullen te verhuizen van onze kamer naar haar eigen kamer. Ondanks dat ik niet zo had willen uitvallen tegen haar blijkt het wel te hebben geholpen. Ze knuffelt haar broer en gaat in haar eigen bed zitten. We gaan nog even slaapklets doornemen en we hebben fijne gesprekjes samen. Geven elkaar een dikke knuffel en voor ik nog beneden ben slaapt ze al. Om 23:00 uur is ze nog even verdrietig, want ze mist haar favoriete knuffel. Inmiddels is papa ook thuis en die gaat nog heel even bij haar liggen en ze is zo weer vertrokken. We krijgen een rustige nacht en kunnen zelf ook bijtanken.

Voor ons als gezin

Voor ons was dit een pittige week. We moeten in een nieuw ritme komen, die ik eerlijk gezegd wel heel lekker vind. Sepp mist zijn grote zus en andersom mist Chloë haar broertje. Samen halen ze een hoop kattenkwaad uit als ze allebei thuis zijn. De onrustige avonden/nachten zijn slopend. We weten heel goed dat ze dit niet expres doet. We worden dan ook niet boos op haar, want dat werkt meestal averechts. Daarom zoeken we ook naar een oplossing die voor ons past en werkt om haar zo goed mogelijk door deze voor haar en ons onrustige periodes heen te slepen. Of beter gezegd hoe kunnen wij hier beter mee dealen. Deze periode is voor ons ook nieuw en alles wat nieuw is lukt nog niet gelijk in een keer goed.

Onze kleine man mist zijn grote zus erg, maar hij vind het ook lekker om gewoon dingen te kunnen doen zonder door zijn zus gestoord te worden. Hij kletst inmiddels de oren van ons hoofd af. Omdat Sepp ‘s middags slaapt is het voor mij ook even een momentje van rust. Die ik nu juist zo hard nodig heb.

Ook voor papa is het wennen. Waar ik normaal op mijn vrije dagen alle tijd had, ben ik nu behoorlijke gebonden aan tijd. Ik begin eerst met het klaarzetten van de ontbijt spullen en de lunch voor Chloë klaar maken. Vaak komt Chloë dan zelf al aangekleed naar beneden. Ze kiest zelf haar outfit uit en kleed zich om. Samen zitten we dan aan de ontbijttafel. De mannen komen daarna. Papa is geen ochtendmens, dus moet hem soms best even achter zijn vodde aanzitten 😉 Maar geef ons nog een week of 3 de tijd en we weten niet beter meer.

Het boekje slaapklets begint zijn uitwerking te krijgen. Ons meiske pakt het boekje nu zelf en nadat zij hem heeft ingevuld gaat ze papa of mij dezelfde vragen stellen. De opdrachten vindt ze geweldig. De ene keer heel actief, de andere keer juist heel ontspannen. We vullen het boekje dus nu een week in en hopelijk blijft ze dit leuk vinden. Een goede manier wat mij betreft om haar hoofd leeg te krijgen. Voor nu op naar een nieuwe week op school.

Maar ik ben ook benieuwd naar jullie verhalen

 

Laat een berichtje achter onderaan deze blog, op Facebook of op Instagram.

 

 

Please follow and like us:

Het ontdekken van hoog gevoeligheid

Het is inmiddels ruim twee jaar geleden dat we erachter kwamen dat onze dochter een hoog sensitief persoon (HSP) is. Maar niet alleen zij. In deze blog vertel ik jullie over onze zoektocht, hoe de puzzelstukjes in elkaar vielen en hoe we proberen onze weg te bewandelen.

 

Het begin

Op 12 november 2013 hadden wij een positieve zwangerschapstest in handen. Wat een bijzonder moment was dat. Dolblij waren we op dat moment. De eerste controles volgde en rond de 20 weken voelde ik onze baby voor de eerste keer. Een bijzonder gevoel, maar wel anders dan ik me had voorgesteld. Ik hoorde verhalen om mij heen van kindjes die lagen te trappen, maar dat deed ons kindje niet. Ik voelde vooral steeds een rug tegen mijn buikwand aanduwen. Als ik hier dan rustig en warm overheen streek merkte ik dat de baby ontspande. Eind juli 2014 beviel ik van onze dochter Chloë.

In de kraamperiode merkte we dat ze weinig kon hebben qua visite. Hadden we veel visite gehad dan zaten we daarna met een huilende dochter dat alleen maar bij papa en mama wilde zijn. Op drukke dagen wilde ze dan ook niet in haar eigen bedje slapen, maar lag ze het liefst tussen ons in. In deze periode besloten we ook dat we haar ook niet meer van hand op hand lieten gaan met de kraambezoekjes, want wij zaten daarna met de ellende. Heel sneu voor de visite die haar graag vast wilde houden, maar als een leeuwin beschermde ik mijn meisje voor de onrust.

Na 12 weken bevallingsverlof kwam de dag in oktober dat ik weer moest gaan werken. Chloë brengen we een keer in de week naar mijn schoonouders en twee keer in de week naar het kinderdagverblijf (KDV). Al snel merkte we een terugkerend patroon in haar gedrag als ze weg was geweest. We hadden onze zogenoemde dramadagen.  Er was geen land met haar te bezeilen en ik was alleen maar aan het troosten. Bijkomen van de indrukken die ze op had gedaan. Ik was gesloopt aan het eind van de dag. In die periode ben ik op zoek gegaan op Google.

 

De zoektocht

Ik zocht op termen als “baby gevoelig voor prikkels”, “gevoelige baby” en zo had ik nog een aantal termen. Ik kwam steeds weer uit bij HSP. Las erover en dacht, waar ben ik mee bezig. Onze kleine meid is 5 maanden oud. Maar toch voelde het als overgevoelig voor prikkels. Ik calculeerde dramadagen in, om zo ook voor mezelf rust te creëren.  Ik deelde mijn gevoel over onze dochter met de pedagogisch medewerksters van het KDV en kreeg veel goede tips van deze lieve dames. Ondanks dat bleef het soms zoeken. Na een drukke dag plande we een rustige dag in. Een uitstapje per dag en het hielp. Langzaam kwam er wat rust. Naarmate Chloë ouder werd en op ontdekkingstoer ging vielen er steeds meer dingen op. Gras en kunstgras, maar ook van bijvoorbeeld het zand van het strand. Ze had er totaal niks mee. Je deed haar geen plezier met die ondergrond. Waar we kindjes zagen genieten van spelen in het gras of op strand, schreeuwde onze meid moord en brand. Ook als mensen in de wagen keken, werd dat niet door haar op prijs gesteld en nog steeds houdt ze er niet van als mensen haar vanuit het niets aanspreken. Begon te huilen of ze keek weg. Bij een feestje wilde ze alleen maar op schoot in plaats van spelen op de grond. Het was zoals het was op dat moment. Na een drukke dag liepen we tegen driftbuien aan.  Toch willen wij dat ze aan deze dingen gaat wennen. Juist nu kunnen we haar nog een kneden en leren omgaan met dingen.

Chloë was 13 maanden toen ik weer zwanger mocht zijn. Naast dat dit een totaal andere zwangerschap was, was ook dit kind totaal anders qua karakter. Dat had ik dus al door in die maanden dat Sepp groeide in mijn buik. Tijdens die zwangerschap had ik mij op een forum aangesloten bij een groep dames die in dezelfde periode uitgerekend waren. We verhuisde van het forum naar een besloten Facebookgroep. Daar kletste we honderduit over onze zwangerschappen, maar ook over de kindjes die er al zijn. Ik vertelde daar over de gevoeligheid van Chloë. Een van de dames attendeerde mij op HSP en opnieuw begon de zoektocht. Chloë was toen 21 maanden. Ik deed de HSP test voor kinderen die werd ontwikkeld door Elaine Aron. Verbazingwekkend want van de 23 vragen kon ik er 3 niet beantwoorden omdat Chloë nog te jong is/was. Drie beantwoordde we er met nee en de andere zeventien beantwoordde ik er met ja. Zie je wel ik was niet gek, ik heb het dus al die tijd gewoon aangevoeld. Op dat moment ben ik mij in deze materie gaan verdiepen.

 

De puzzelstukjes vallen in elkaar

Nu we weten waar de dramadagen vandaan komen zijn we gaan zoeken naar nog meer oplossingen. Ook ontdekte we dat hoog gevoeligheid erfelijk is. Dat was het moment dat er nog meer puzzelstukjes in elkaar vielen. Verhip Chloë is niet de enige die hoog gevoelig is, maar ik ben het ook. Dat maakte voor mij ook veel duidelijk.  Robin en ik gingen op zoek naar een manier om het gezinsleven aangenamer te maken. Inmiddels was ook Sepp geboren. De bezoekjes plande we zo dat het voor Chloë goed te doen was. Gaven haar rustmomentjes en lieten haar in alle rust wennen aan haar broertje. Waar we bij Chloë er tegen aan liepen dat zij onrustig werd van hand op hand, had Sepp dat totaal niet. De verschillen in de kindjes werden en worden steeds duidelijker.

Ik kocht het boek van Elaine Aron over hoog gevoeligheid. Alleen is het nogal taaie stof en kom ik er maar niet doorheen. Toch hoop ik dit boek nog een keer uit te lezen en weer nieuwe inzichten te krijgen. Ook sloot ik me aan bij diverse groepen op facebook. Zo probeer ik beetje bij beetje meer te leren over onze mooie karaktereigenschap, want dat is HSP. Wij zijn namelijk niet verlegen, al is dat wel het eerste wat je zou denken als je ons ontmoet. Toevallig zijn wij allebei wel wat teruggetrokkener, maar wij observeren, voelen aan en reageren vanuit ons gevoel. We hebben mensen snel door, maar voelen ook spanningen, blijdschap en verdriet. We zijn vaak moe na een feestje of na een paar uurtjes in een drukke omgeving.

 

Onze route naar succes

We besloten eerst wat familie voorzichtig wat te vertellen over onze gevoeligheid en of ze in ieder geval rekening konden houden met Chloë. Ook op het kinderdagverblijf spraken we uit dat we ontdekt hadden dat ze hoog gevoelig is. We merkte dat Chloë zich prettiger begon te voelen. Maar bij spannende momenten is zij wel extra gevoelig. Dat resulteert bij ons in onrustige nachten en overdag veel driftbuien. Een continue proces van verwerken. Net als in haar babytijd kruipt ze tussen ons in, in het grote bed. Niet altijd comfortabel, maar het geeft haar rust en dat is het allerbelangrijkste. Deze dagen gaan we nog vaak krijgen en calculeren we in. Dat vraagt wat extra van ons, maar dat is niet erg. Dat doen we met alle liefde voor haar.

Waar ze maar niet aan kon wennen was onze kat. Ze werd helemaal gek van hem en hij van haar. Eind september 2016 besloten we dat het niet langer ging met een kat in huis en 2 kinderen. De kat kon niet wennen aan zijn nieuwe positie binnen het gezin en onze dochter werd gek van zijn doen en laten. Voor beide wilde we rust en daarom besloot ik met pijn in mijn hart op zoek te gaan naar een nieuw baasje. Eind oktober vonden wij een nieuwe thuis voor de kat. De rust keerde nu echt in huis.

Om de rust zo veel mogelijk te bewaren bereiden we Chloë zo goed en kwaad als het kan voor op de dingen die komen gaan. Ook houden we soms dingen bewust wat langer stil. Lassen rustmomentjes voor haar in. Ook het planbord doet het erg goed tezamen met de aftelkalenders. We plannen bewust niet te veel uitjes en wisselen drukke dagen af met dagen om bij te tanken. Gelukkig kan ze steeds beter aangeven wat ze nodig heeft. We zijn er nog lang niet, want er breekt een nieuwe fase voor haar aan. Het basisschoolleven, waar ze al vol spanning naartoe leeft. De nachten zijn onrustig, maar dat is over een week of drie weer over.

Ikzelf ben er ook nog lang niet. Mijn zwaktepunt is mezelf beschermen tegen bepaalde prikkels. Ik kan heel slecht tegen spanning en negatieve energie. Daar moet ik me voor behoeden. Ik weet mezelf inmiddels goed te beschermen in drukke omgevingen. Al lijkt het dan voor veel mensen dat ik het dan niet naar mijn zin heb, want ik ben niet zo spraakzaam. Ik sluit me af voor de verschillende geluiden zodat ik me op een gesprek kan richten. Zodat ik niet aan het eind van het feestje zo moe thuis kom. Want ja ik houd wel van gezelligheid en feestjes. Nu het me steeds meer eigen word, kan ik langzaam weer makkelijker gesprekken voeren. Zo heeft ieder zijn eigen methodes. Door een lieve penvriendin wordt ik regelmatig gevoed met mooie artikelen over kinderen en volwassenen met HSP. In slaap komen na een drukke dag of iets wat me heeft geraakt (positief of negatief) kost me veel moeite.

Voor Chloë en mezelf kocht ik een magneet armband en ook dat werkt goed. We dragen hem allebei niet dagelijks, maar op het moment dat we weten dat we het meer nodig hebben dan anders, dragen we hem. Het geeft rust en we zijn minder snel geprikkeld.

 

Nu ik weet dat ik ook HSP ben worden mij dingen uit mijn jeugd ook duidelijker. Helaas was dat 30 jaar geleden helemaal nog niet zo bekend. Ik wil proberen om Chloë een wat onbezorgdere jeugd te geven die ik voor mijn gevoel niet heb gehad. Haar te begeleiden en hulp te zoeken die nodig is. Want inmiddels weet ik ook dat er hulpverleners zijn die ook hoog sensitieve kinderen begeleiden. Komen we zelf in de knoop, dan gaan we aan de bel trekken.

Uiteraard zijn er nog heel veel meer dingen die ons tot deze ontdekking bracht, maar dan kan ik bijna een heel boek schrijven inmiddels. Ik wil het nu even tot wat hoofdlijnen beperken. Tot slot wil ik nog aangeven, ik ben geen expert op het gebied van HSP. Deze blog is puur en alleen ons verhaal. Dit onderwerp ga je regelmatig terug zien komen in mijn blog en daarom vind ik het belangrijk eerst ons verhaal te vertellen voordat ik over andere dingen ga schrijven.

 

Heb je vragen, opmerkingen of wil je reageren op het verhaal, laat dan gerust een berichtje achter onderaan deze blog of op instagram.

 

Liefs,

Inge

Please follow and like us: