Na 22 jaar bij dezelfde werkgever vond ik het vorig jaar tijd voor iets nieuws. Dat alleen al was een behoorlijke stap. Tweeëntwintig jaar is lang. In die tijd raak je gewend aan de mensen, de manier van werken, de omgeving en eigenlijk aan alles wat bij je werk hoort. Maar ik was toe aan verandering. Dus toen ik een nieuwe uitdaging vond bij een vastgoedonderneming, voelde dat in het begin vooral spannend en leuk. Een nieuwe omgeving, nieuwe collega’s en nieuwe dingen om te leren. Ik had er zin in.
Al snel bleek alleen dat een nieuwe baan niet automatisch betekent dat het ook de juiste baan voor je is.
Zonder zwemles in het diepe
De eerste maand vond ik het nog wel leuk. Alles was nieuw en ik moest natuurlijk mijn draai vinden. Maar tegelijkertijd merkte ik dat er weinig sprake was van een echte inwerkperiode. Ik moest veel zelf uitzoeken en ondertussen waren we met een hele groep nieuwe mensen begonnen. Het was een behoorlijke chaos. Soms voelde het alsof we zonder zwemles in het diepe waren gegooid. En daar lagen we dan met z’n allen te spartelen, terwijl we probeerden ons hoofd boven water te houden. In het begin dacht ik nog: het komt wel goed. Misschien moest ik gewoon wennen.
Misschien had ik meer tijd nodig. Misschien moest ik mezelf gewoon wat meer tijd geven. Maar na een paar maanden begon ik steeds duidelijker te voelen dat dit niet mijn plek was.
Na drie maanden was ik er klaar mee
Na ongeveer drie maanden was voor mij eigenlijk al duidelijk dat ik hier niet gelukkig van werd. Ik was er klaar mee. Alleen was er op dat moment een probleem. Mijn man zat zonder werk. En hoe graag ik ook weg wilde, ik kon niet zomaar mijn baan opzeggen. Er moest natuurlijk ook gewoon geld binnenkomen. Dus maakte ik pas op de plaats. Ik bleef. Ik probeerde mezelf voor te houden dat het tijdelijk was. Dat ik er wel doorheen zou komen. En mijn man probeerde me ondertussen steeds weer wat positiviteit mee te geven. Maar hoe langer het duurde, hoe moeilijker het werd.
Ook interessant: Hoe werkgevers een HSP-vriendelijke werkplek creëren
Ik herkende mezelf niet meer
Op een gegeven moment ging ik met buikpijn naar mijn werk. Letterlijk. Ik zag steeds meer op tegen de werkdagen en nam de spanning mee naar huis. Ik werd een grote, gestreste vrouw. En misschien nog wel het ergste daarvan vond ik dat ik mezelf niet meer herkende. Ik ben helemaal niet iemand die voortdurend negatief of gestrest wil zijn. Maar ik merkte dat mijn lontje korter werd, dat ik slechter sliep en dat ik steeds minder mezelf was. Mijn haar begon uit te vallen. Ik sliep nog amper.
En ondertussen was ik diep ongelukkig. Als je er middenin zit, is het soms lastig om te zien hoe ver je eigenlijk bent afgegleden. Je probeert iedere dag gewoon weer door te komen. Werken. Naar huis. Slapen, voor zover dat lukte. En de volgende dag weer opnieuw.
Op zoek naar iets anders
Toen mijn man eenmaal weer aan het werk was, kwam er voor mij eindelijk wat ruimte om serieus naar een andere baan te zoeken. En eerlijk? Dat vond ik verschrikkelijk moeilijk. Het jaar daarvoor had ik nog het gevoel gehad dat ik overal wel op gesprek kon komen. Nu kreeg ik afwijzing na afwijzing. De ene na de andere. En iedere afwijzing kwam extra hard binnen, omdat ik zo graag weg wilde uit mijn huidige situatie. Ik begon me af te vragen waarom het niet lukte. Lag het aan mij? Was mijn ervaring niet meer interessant? Waarom kon ik een jaar eerder nog zoveel kanten op en leek nu iedere deur dicht te gaan?
Ondertussen bleef ik drie dagen in de week naar die baan gaan waar ik zo ongelukkig was. Dat was best een nare combinatie.
Soms komt er hulp uit een onverwachte hoek
En toen gebeurde er iets wat ik eigenlijk niet had verwacht. Ik plaatste op Instagram een oproep. Gewoon om te laten weten dat ik op zoek was. Een oude bekende reageerde. En ineens begon het balletje te rollen. Een gesprek, een aanbieding. En voor ik het wist was er een mogelijkheid. Een nieuwe werkgever. Een nieuwe plek. Een nieuwe kans. Het was bijna niet te geloven. En kon nog net op de laatste dag van de maand opzeggen.
Alleen zat er nog één vervelend ding tussen. Ik moest nog een maand bij mijn oude werkgever blijven.
Die laatste maand
Die laatste maand duurde voor mijn gevoel eindeloos. Als je weet dat je weggaat, maar nog iedere dag terug moet naar een plek waar je eigenlijk al afscheid van hebt genomen, is dat best zwaar. En in plaats van afbouwen kreeg ik alleen maar meer werk op mijn bordje. Ik wist dat er iets nieuws op me wachtte. Maar eerst moest ik deze maand nog doorkomen. En dat was niet altijd makkelijk. Toch heb ik het gedaan. Dag voor dag. Ik heb mijn tanden op elkaar gezet en ben erdoorheen gekomen. En misschien ben ik daar achteraf ook wel een beetje trots op. Niet omdat ik zo lang heb volgehouden. Maar omdat ik uiteindelijk ook naar mezelf heb geluisterd.
Lees ook: HSP en werk: waarom je werkomgeving zoveel invloed heeft
Wat ik ervan heb geleerd
Achteraf gezien heeft deze periode me meer geleerd dan ik op dat moment had kunnen bedenken.
Ik heb geleerd dat een baan op papier goed kan lijken en toch niet bij je hoeft te passen. Dat je niet altijd meteen weet waarom iets niet goed voelt. Dat je jezelf niet eindeloos hoeft te overtuigen dat je ergens gelukkig zou móéten zijn. En misschien wel het belangrijkste:
je mag van gedachten veranderen.
Je mag zeggen: dit werkt niet voor mij. Ook als je er eerst vol goede moed aan bent begonnen. Ook als anderen misschien denken dat je het gewoon wat langer moet proberen. Ook als je zelf had gehoopt dat het wél zou werken. Ik heb geleerd dat werk belangrijk is, maar dat ik mezelf er niet meer voor wil kwijtraken. Want een baan is uiteindelijk maar een onderdeel van je leven.
En als dat onderdeel ervoor zorgt dat je niet meer goed slaapt, voortdurend gespannen bent, met buikpijn naar je werk gaat en jezelf niet meer herkent, dan is het misschien tijd om opnieuw te kijken.
Een hoofdstuk dat ik afsluit
Ik kijk inmiddels anders terug op die periode. Niet alleen met de gedachte: wat was ik ongelukkig. Maar ook met de gedachte: wat heb ik veel geleerd. Over werk. Over keuzes maken. Over geduld hebben. Over onzekerheid. Maar vooral over mezelf.
Soms moet je eerst ergens achter komen wat je níét wilt, voordat je kunt ontdekken wat wel bij je past. En hoewel ik dat destijds absoluut niet zo voelde, ben ik achteraf misschien wel blij dat ik deze ervaring heb gehad. Niet omdat het leuk was. Dat was het absoluut niet. Maar omdat ik mezelf daardoor beter heb leren kennen. En uiteindelijk heeft het me op een plek gebracht waar ik opnieuw mocht beginnen.
