Het kiezen van een middelbare school voelt soms als een grote verantwoordelijkheid. Ik wil dat mijn kind zich straks prettig voelt, dat het tot zijn recht komt en met vertrouwen kan starten.
Tegelijkertijd merk ik dat het niet mijn keuze alleen is. Het is een proces dat we samen doorlopen.
Luisteren in plaats van invullen
Ik merk hoe snel ik geneigd ben om te denken: deze school lijkt mij goed. Maar ik probeer mezelf steeds weer terug te brengen naar luisteren.
Wat zegt mijn kind?
Waar zie ik ontspanning?
Wanneer wordt het stiller?
Door te observeren, krijg ik vaak meer informatie dan door te overtuigen.
Gevoelens mogen er zijn
Soms hoor ik twijfel of spanning. Mijn eerste neiging is om gerust te stellen. Maar ik merk dat het helpender is om die gevoelens er gewoon te laten zijn.
Spanning betekent niet dat een school niet goed is. Het betekent dat er iets groots aankomt.
Samen ontdekken
Wat voor mij werkt, is om het proces klein te houden. Niet meteen praten over dé keuze, maar stap voor stap:
- eerst ervaren
- dan laten bezinken
- daarna rustig bespreken
Zo blijft het overzichtelijk.
Vertrouwen op het kompas van mijn kind
Hoogsensitieve kinderen hebben vaak een sterk gevoel voor wat wel en niet past. Ik probeer daarop te vertrouwen. Ook als dat soms anders is dan wat ik had verwacht.
Het gaat er uiteindelijk om dat mijn kind zich ergens veilig voelt.
Mijn belangrijkste les
Ik hoef het niet perfect te doen. Als ik luister, ruimte geef en samen ontdek, ontstaat er vaak vanzelf duidelijkheid.
En dat geeft rust. Voor mijn kind, maar ook voor mij.
Even stilstaan
Hoe kan ik aanwezig zijn zonder te sturen?
En kan ik vertrouwen op het gevoel van mijn kind?
Door die vragen mee te nemen, wordt dit proces minder spannend en meer een gezamenlijke ontdekking.
Dit is voorlopig de laatste blog in deze reeks. Een proces dat waarschijnlijk nog verder groeit, net als wijzelf.
