Huisregels die meebewegen met hoogsensitieve kinderen

Hebben jullie thuis huisregels, maar lijken je kinderen soms hun eigen plan te trekken? Luisteren ze selectief, raken ze snel overprikkeld en zijn ze misschien ook hoogsensitief? Dan ben je niet alleen. In deze blog neem ik je mee in onze ervaring met huisregels in een hoogsensitief gezin en hoe die regels in de loop der jaren zijn meegegroeid met onze kinderen.

Waarom huisregels belangrijk blijven

Net als ieder ander gezin hadden wij duidelijke huisregels. Toch voelde het lange tijd alsof ze langs onze kinderen heen gingen. Dat zorgde voor frustratie en maakte dat ik me regelmatig politieagent voelde in mijn eigen huis. Vijf jaar geleden besloot ik het anders aan te pakken.

Ook interessant: Samen op zoek naar HSP-proof kleding: laat je tiener zelf ontdekken wat werkt

Hoogsensitieve kinderen denken in beelden

Wat ik toen al wist, maar nog niet echt toepaste: veel hoogsensitieve kinderen zijn beelddenkers. Regels die alleen uit woorden bestaan, zijn abstract en lastig te begrijpen. Door huisregels visueel te maken met pictogrammen, kregen ze ineens betekenis. Niet alleen onze regels, maar regels van ons samen.

Huisregels zichtbaar maken (toen)

We maakten samen huisregels en zochten bij elke regel een passend pictogram. Die hingen we zichtbaar in de woonkamer. Dat werkte enorm: er kwam meer rust, duidelijkheid en minder strijd. Een simpele vraag als “Weet je nog wat we hebben afgesproken?” was vaak genoeg.

En nu, vijf jaar later?

De pictogrammen hangen inmiddels niet meer in huis. En dat is oké.

Onze kinderen zijn ouder, hebben zich ontwikkeld en hebben de basis van die huisregels geïnternaliseerd. Wat toen nodig was als visuele ondersteuning, zit nu grotendeels in hen. De regels leven niet meer op papier, maar in het dagelijks contact.

Huisregels zijn geen vaststaand iets

Wat we wél nog steeds doen: meebewegen.
Ieder jaar, in de zomer- en kerstvakantie, kijken we opnieuw naar onze huisregels. Niet omdat het misgaat, maar omdat kinderen groeien. Wat past bij een kind van vijf, werkt niet meer bij een kind van tien.

We bespreken samen:

• Wat gaat goed?
• Waar loopt het stroef?
• Wat hebben we nu nodig om het fijn te houden in huis?

Soms verdwijnen regels, soms veranderen ze van vorm en soms komen er nieuwe afspraken bij. Dat maakt de regels levend en relevant.

Positief en in verbinding

Ook nu blijven we werken vanuit een positieve benadering. Geen lange lijsten met wat niet mag, maar duidelijke afspraken over wat wél werkt. Emoties mogen er zijn, ook boosheid of frustratie, maar we blijven lief voor elkaar. Die basis is nooit veranderd.

Lees ook: Het uit school halen van de kinderen (HSP)

Minder regels, meer vertrouwen

Waar we vroeger structuur nodig hadden in de vorm van pictogrammen, is er nu meer ruimte voor vertrouwen en gesprek. We stappen minder snel in conflicten en laten de kinderen zelf oplossingen zoeken. Dat vraagt loslaten, maar geeft ook zelfstandigheid en zelfvertrouwen.

Gaat het altijd vanzelf? Nee.

Ook nu niet. Overprikkeling, vermoeidheid of een volle agenda kunnen nog steeds zorgen voor spanning. Het verschil is dat we sneller herkennen wat er nodig is. De ervaring van toen helpt ons nu.

De visuele huisregels waren geen doel op zich, maar een hulpmiddel. Ze hebben een basis gelegd voor meer rust, duidelijkheid en verbinding in ons gezin. En die basis nemen we nog steeds mee, ook zonder plaatjes aan de muur.

Inge beleeft wil graag dat blogs up to date zijn aan de huidige situatie. Daarom worden ze regelmatig aangepast. Voor deze blog heeft de laatste wijziging plaatsgevonden op: