Er zijn momenten waarop je je kind aankijkt en jezelf herkent. Niet in gedrag, maar in voelen. De manier waarop emoties binnenkomen. De gevoeligheid voor sfeer. Het diep geraakt worden door iets kleins. Als jij en je kind allebei hoogsensitief zijn, kan dat verbinden. Maar het kan ook intens zijn.
Dubbel voelen
Je voelt je eigen prikkels. En die van je kind. Je merkt spanning op voordat het uitgesproken wordt.
Je vangt emoties op nog vóór ze zichtbaar zijn. Dat maakt dat je vaak al “aan” staat voordat de dag echt begonnen is. Niet omdat je dat wilt. Maar omdat je het simpelweg niet kunt uitzetten.
Ook interessant: Als de wereld te luid voelt voor jou als hoogsensitieve moeder
Liefde en uitputting tegelijk
Hoogsensitieve moeders begrijpen hun kind vaak diep. Je ziet wat er speelt. Je voelt wat nodig is. Maar dat betekent ook dat je weinig afstand hebt. Je draagt mee. Je reguleert. Je vangt op. En ondertussen raakt jouw eigen energie sneller op. Dat dubbele, diepe liefde én vermoeidheid, kan verwarrend zijn. Alsof je er volledig wilt zijn, maar ook verlangt naar ruimte.
Spiegeling die raakt
Soms zie je in je kind stukken van jezelf. Hoe jij vroeger was. Wat jij misschien gemist hebt. Dat kan zacht zijn. Maar ook confronterend. Je wilt het anders doen. Meer ruimte geven. Meer begrip. En toch merk je dat je jezelf onderweg soms verliest.
Je hoeft het niet alleen te dragen
Als jij en je kind allebei hoogsensitief zijn, is het logisch dat het intens voelt. Niet omdat je faalt.
Niet omdat je het verkeerd doet. Maar omdat er veel gevoeld wordt in één huis, in één systeem, op één dag. En dat mag erkend worden.
Dit is geen oplossing, maar herkenning
Er bestaat geen perfecte manier om hiermee om te gaan. Geen formule voor balans. Maar er is wel herkenning. En soms maakt dat al ruimte. Je hoeft niet minder te voelen. Je hoeft jezelf niet te verharden. Je mag gewoon moeder zijn. En mens.
foto titel: Fabio from Pixabay
