Er zijn dagen dat het niet alleen het gezin is dat veel vraagt. Maar ook alles daarbuiten. Meningen, adviezen, blikken. Goedbedoelde opmerkingen over hoe het “ook kan”. Over hoe je kind zich zou moeten gedragen. Of hoe jij het anders zou kunnen aanpakken. Soms is het niet eens hardop uitgesproken. Je voelt het al.
Verwachtingen die je meedraagt
Als hoogsensitieve moeder voel je verwachtingen feilloos aan. Wat anderen denken. Wat ze bedoelen. Wat ze misschien van je verwachten. Je merkt het op het schoolplein. Bij familie.
In gesprekken waarin je jezelf hoort uitleggen, terwijl niemand erom vroeg.
Je past je woorden aan. Je houdt rekening. Je slikt dingen in om de harmonie te bewaren. En ondertussen raak je een beetje verder van jezelf verwijderd.
Ook interessant: Column: De verwachting van een ander?
Moeder zijn in een wereld die weinig vertraagt
De wereld is luid. Snel. Vol prikkels en meningen. Voor een hoogsensitieve moeder en zeker met een hoogsensitief kind(eren) kan dat overweldigend zijn. Niet omdat je het niet aankunt.
Maar omdat je alles binnenlaat. De druk om “mee te doen”. Om je kind aan te passen.
Om niet te gevoelig te zijn. Het kost energie. Vaak meer dan je doorhebt.
Als je jezelf kleiner maakt om het passend te houden
Misschien herken je het:
dat je minder zegt dan je denkt, dat je glimlacht terwijl iets schuurt, dat je jezelf geruststelt met “laat maar”.
Niet omdat het je niets doet, maar omdat het je te veel doet.
Hoogsensitieve moeders leren vaak vroeg om zich aan te passen. Om ruimte te maken voor anderen. Om sterk te zijn door stil te blijven. Maar ook dat heeft een prijs.
Je hoeft je gevoeligheid niet te verdedigen
Wat als je niets hoeft uit te leggen? Wat als jouw manier van moeder zijn mag bestaan, zonder verantwoording? Je gevoeligheid is geen zwakte. Het is geen last. Het is een manier van in de wereld staan.
En ja, dat schuurt soms met hoe de wereld is ingericht. Maar dat betekent niet dat jij verkeerd bent.
Minder aanpassen, meer bij jezelf blijven
Misschien begint het niet bij grenzen stellen naar buiten. Maar bij luisteren naar binnen. Opmerken wanneer iets te veel wordt. Erkennen dat het schuurt. En jezelf serieus nemen, ook als anderen dat niet doen. Dat hoeft niet groots. Dat hoeft niet zichtbaar. Maar het mag wel echt zijn.
Dit is geen pleidooi, maar een bedding
Deze blog is geen oproep om harder te worden. Niet om je af te sluiten. Niet om je te verdedigen. Het is een zachte bedding voor hoogsensitieve moeders die zich soms verloren voelen in alle verwachtingen van buitenaf. Misschien herken je jezelf hierin. Misschien voel je je iets minder alleen. En misschien is dat, ook hier, genoeg.
Foto blogtitel: Christine Sponchia from Pixabay
