De laatste loodjes

Op het moment dat ik dit schrijf is net de 37e week van mijn zwangerschap ingegaan. Ook deze zwangerschap is zo anders dan bij Chloë en Sepp. Vandaag neem ik jullie mee met de laatste zware loodjes in deze derde zwangerschap. Een groot deel van mijn zwangerschap staat beschreven in de gastblog bij P.S. Cheryl. Lees deze gastblog ook zeker een keer. 

Derde trimester

De eerste twee trimester liepen eigenlijk behoorlijk voorspoedig. Weinig tot geen kwaaltjes en dus optimaal genieten van deze derde en laatste zwangerschap. Maar na de 26e week sloeg het om. Ik kreeg weer meer last van mijn bekken. Na twee eerdere zwangerschappen ook niet heel gek, want de boel is gewoon weker. Je lichaam weet wat ie moet doen. Ik merkte het met het naar school brengen van onze Chloë. Een wandelingetje van nog geen tien minuten enkele reis kostte me veel energie. Ook kon ik niet langdurig zitten of staan. De pijn werd alleen maar erger. Zo erg dat ik in week 32 van de zwangerschap heb moeten besluiten te stoppen met werken. Voor mij een flinke tegenslag, want ik wilde zo graag door naar de 36 weken. Maar het ging gewoon echt niet meer. Dagen lang van slag geweest, gehuild, boos geweest. Ik moest het loslaten en weer gaan genieten. Ik kon hier niets aan doen. Dat betekende dus 2 weken de ziektewet in en daarna met 34 weken zwangerschap met verlof. Na een paar dagen merkte ik al behoorlijk verschil. De pijn was niet weg, maar nam wel af. Ook besloot ik niet meer met twee kinderen naar school te lopen, maar de auto te pakken en die te parkeren op een plek waar ik het wel redde om nog een stukje te lopen. Ik ben er zo op tegen om mijn kind voor een klein stukje met de auto naar school te brengen, als ik daarna toch weer door moet naar huis. Ik gooi dan ook momenteel al mijn principes overboord en kies voor comfort en gemak. Deze laatste weken van mijn zwangerschap wil ik toch nog redelijk goed doorkomen en genieten van mijn alleenrecht met dit mannetje in mijn buik.

Ook het zuurbranden neemt toe in het derde trimester. Ik ben al zo blij dat ik dit niet zo heftig had als bij de andere twee. Toch is het soms best vies en vervelend. Soms zo heftig dat ik innige vriendjes ben met de wc. Maar ik merkte dat als ik warme melk dronk ik er het minste last van had. De liters melk vlogen er werkelijk doorheen. Wat was het lekker om geen last te hebben van zuurbranden.

Bij de 36 weken controle bleek dat mijn HB-waarde wat aan de lage kant zaten, op het randje. De verloskundige adviseerde me om ijzertabletten te gaan slikken of aan de Floradix te gaan. Ik besloot te kiezen voor het laatste. Lekker, nee dat niet, maar hé ik moet nog een week of vier tot zes. Ook ging ik me wat meer verdiepen in informatie over HB-waardes. Nu blijkt dat maarzuurremmers en zuivelproducten een boosdoener kunnen zijn waardoor ijzers die je nodig hebt in je zwangerschap niet goed worden opgenomen. Nu drink ik de laatste dagen veel zuivel en maagzuurremmers neem ik ook in. Hopelijk slaat de floradix snel aan en voel ik me hopelijk ook snel wat fitter. Ook las ik wat de symptomen kunnen zijn bij een te lage HB waarde. Laat ik nu dus ook gewoon een groot deel van die symptomen hebben ( gevoel van flauwvallen, kortademigheid, hardkloppingen, weinig eetlust, duizeligheid). Het drinken van zuivel heb ik enorm teruggedrongen zodat mijn lichaam de floradix goed kan opnemen.

Ons manneke doet het verder heel goed. Hij lag bij de liggingsecho die ik kreeg bij de 36 wekencontrole volledig en vast in het bekken. Dat is wel fijn om te weten. Alleen nu hoor ik veel oudere om me heen zeggen, oh meid je buik is al flink gezakt en dat de kleine nu muurvast in het bekken ligt, dan komt het vast en zeker voor de uitgerekende datum. Volgens mij zegt dat helemaal niks en wil me daar helemaal niet op vastpinnen. Ik ga er nog steeds vanuit dat ik overtijd ga. Al heeft manlief het liefst dat ik bijna twee weken over tijd ga. Iets met praktische dingen.  Wel denk ik dat het een groot kindje is wat ik bij me draag. Ondanks dat het is ingedaald ligt het nog vrij hoog. Zijn billen liggen net onder mijn ribben. En echt dit ventje is druk in mijn buik. Ik ben benieuwd of we dit terug gaan zien als hij uit mijn buik komt. De karaktertjes in mijn buik kloppen tot nu toe ook goed met hoe ze nu zijn. Ik ben heel benieuwd en wil zo graag ons mannetje ontmoeten.

Wat vooral nu heel anders is ten opzichte van de twee voorgaande zwangerschappen is dat ik nu heel sterk de behoefte heb om terug te trekken in mijn “cocon”. Behoefte aan gezelschap heb ik veel minder. Of dat komt dat ik nu uitgerekend ben in de winter of omdat echt er gewoon echt bij hoort weet ik niet. Ik herken het in ieder geval niet van de vorige keren. Ik ben zo bewust bezig met de voorbereiding op de bevalling. De rust opzoeken en soms even lekker emotioneel zijn. Ik pak die behoefte dan ook echt maar. Zelfs social media trekt me op dit moment helemaal niet. Dat ligt dus ook echt niet aan jullie. Daarom heb ik vandaag ook besloten om het social media gebruik tot een minimum te beperken. Niet alles meer willen meekrijgen.

Werkgever

Gelukkig reageerde mijn werkgever goed na het ziek melden. Ik zag er zo tegenop dat ik mezelf ziek moest melden. Mijn manager is gelukkig op dat gebied een echte mensenmanager. Het eerste wat hij zei was: Meid, wat vervelend, maar naast dat je zwanger bent heb je ook nog een gezin. Doe rustig aan zodat je straks na de bevalling je kan richten op herstel. Pak nu je rust dat gaat je straks helpen om weer sneller de oude te zijn. Jeetje ik was zo blij dit te horen. Ik sprak met mijn manager af dat we in december nog een keer contact zouden hebben en dat ik nu alleen nog even mijn back up werkzaamheden uit moest zetten. Die middag van de ziekmelding heb ik mijn laptop aangezet en mijn collega’s op de hoogte gebracht. Ik zou regelmatig even aanloggen om de updates te draaien, maar toen besloot mijn werklaptop vorige week dat hij het wachtwoord niet wilde wijzigen. Dus die gaat tot ergens in maart in de tas. De helpdesk kreeg hem ook niet meer aan de praat. Mijn manager vorige week ook nog even gesproken. We hadden het erover hoe het ging met mij, de baby  en op het werk. We sloten af met de mededeling dat ik in de lucht zou komen zodra ik bevallen ben.

Wat doe ik in mijn verlof?

Ik  had grootse plannen tijdens mijn verlof. Ondanks de winterperiode die eraan komt, kon ik mooi de kerstshows bezoeken, dingen in huis doen en lekker bakkies doen en lunchen. Maar helaas, door de bekkeninstabiliteit ben ik iets meer aan huis gekluisterd dan verwacht. Autoritjes beperk ik ook tot een minimum. Ik heb namelijk nog maar 1,5 cm ruimte tussen mijn buik en het stuur. Doordat ik van die korte beentjes heb zit ik vrij dicht op het stuur, maar dat vind ik nu toch wel wat gevaarlijk. Dus de ritjes die ik maak zijn naar school, de supermarkt, bakker en slager. Voor sinterklaas vroeg ik een puzzel met 1000 stukjes. Dus die ligt ook regelmatig op tafel om weer wat stukjes op zijn plek te leggen. Daarnaast ben ik ook bezig met het opruimen van de zolder. Daar ben ik inmiddels al vijf weken mee bezig. Stapje voor stapje en maximaal een uur per keer. Maar ik ben bijna klaar. Nu hebben wij gelukkig maar een klein zoldertje. Verder kijk ik veel netflix en lees ik magazines. Met de kindjes doe ik rustige activiteiten. Ben veel met ze aan het knutselen of we kijken netflix met elkaar.

Hulp vragen en krijgen

Voor manlief is het wat zwaarder allemaal. Veel van de zorg komt naast zijn fulltime baan op hem neer.  Vooral de avonden en nachten heeft hij dienst. Gelukkig slaapt Chloë weer door, maar Sepp is de laatste dagen niet helemaal fit. Daar waar ik kan help ik manlief. In het weekend laat ik hem dan ook vaak wat langer liggen. De boodschappen laten we thuis bezorgen zodat hij niet na zijn werk ook nog eens de supermarkt in moet. Ik spreek daarom mijn dankbaarheid naar hem toe regelmatig uit. Ook krijg ik veel hulp vanuit mijn schoonouders. Soms zijn het maar kleine dingen waarmee ze me helpen, maar ik ben er heel blij mee. Door de chronische ziekte van mijn vader is het niet altijd mogelijk om de hulp te krijgen uit de kant van mijn familie.

 

Met nog 3 tot maximaal 5 weken te gaan ben ik er nu wel echt klaar voor om ons manneke te ontmoeten. Liever vandaag nog dan morgen, maar hij komt vast en zeker op zijn eigen verjaardag. Er volgt dus de komende tijd wel een social media stilte. Ik ben dus wat minder online. Wel blijf ik jullie wekelijks voorzien van mijn blogs. Zodra ons mannetje er is en ik het tijd vind om hem aan jullie te tonen kom ik in de lucht met het nieuws.

Liefs,

Inge

 

 

Please follow and like us:

Geboorteplan

De weken vliegen inmiddels voorbij en het is aftellen naar mijn verlof. Ik ben nu 32 weken zwanger en mijn streven was om met 36 weken zwangerschap met verlof te gaan. Dat betekend voor mij dat ik alleen de maand november nog hoef te werken. Al zal het door de bekkenpijn nu even afwachten zijn of ik eerder met verlof ga. Nu de uitgerekende datum dichterbij komt, zorg ik ook dat het geboorteplan bij de verloskundige ligt.

 

Zo maakte ik dus vorige week het geboorteplan voor ons kleine mannetje. Deze week ga ik die met de verloskundige kort bespreken. Op mijn verzoek heb ik geen dubbele afspraak ingepland om dit te bespreken. Na 2 eerdere bevallingen vind ik dit niet meer zo spannend. Ook al is iedere bevalling anders, toch is het voor mij belangrijker dat het geboorteplan daar ligt. Zowel bij Chloë als bij Sepp heb ik een geboorteplan gemaakt.

 

Bij de geboorte van Chloë ruim 4 jaar geleden ben ik thuis begonnen. De dag voor haar geboorte had ik pijn in mijn buik, maar niet dat ik dacht van laat ik de verloskundige bellen. Er was voor mijn gevoel ook niet veel aan de hand. Ik was het vooral zat om te wachten, want alhoewel ik pas 4 dagen overtijd was, was ik er wel klaar mee. Het was buiten warm en ik kon geen kant meer op. Ik wilde gewoon heel graag mijn kindje ontmoeten. Papa was al jarig geweest, dus het mocht echt wel komen. Die vrijdagavond kon ik niet de slaap vatten, bleef ronddraaien in bed en wist niet hoe ik moest gaan liggen. Ik pakte uiteindelijk om 2:00 uur ‘s nachts een kruik en legde die tegen mijn buik in de hoop dat ik daardoor wat minder gespannen was en dus lekker kon gaan slapen. Jammer joh dacht mijn lijf want een half uur later begonnen mijn weeën. Rustig aangekeken en begonnen met time-en in de weeënapp.  Eigenlijk kwamen ze al gelijk regelmatig. Ik ben maar wat gaan lezen en doen in huis, want slapen kon ik toch niet meer. Nog even gedoucht en ondertussen manlief wakker gemaakt. We belde de verloskundige om aan te geven dat ik al 2 uur regelmatige weeën had, maar die drukte ons weg, dachten we. Een uurtje verder belde we haar weer en toen nam ze wel op. Ze zou er met een half uurtje zijn. Manlief liet haar binnen en ze constateerde 3 cm ontsluiting. We spraken af dat ze naar huis ging en over 2 uur weer zou komen. Ging het niet, dan mochten we bellen en kwam ze eraan. Binnen een uur konden we weer bellen. Ik kreeg heftige rugweeën en we besloten rond 7:30 uur naar het ziekenhuis te gaan. Maar voordat we in de auto zouden stappen zou ze eerst mijn vliezen breken. Ik verging zo van de pijn en ik niet wist hoe lang het zou gaan duren dat ik echt pijnstilling wilde. Ik was zelfs helemaal misselijk van de pijn. Het ziekenhuis is ongeveer 20 minuten rijden. Wat een helse rit om in de auto te zitten met weeën. In het ziekenhuis aangekomen, werd ik eerst aan de CTG gelegd omdat ze wilde weten hoe de kleine het maakte. Mensen ik werd gek van de pijn en duwde met mijn voet tegen de rand van het ziekenhuis bed om voor mezelf de pijn onder controle te krijgen. Eigenlijk was ik gewoonweg in gevecht mijn de weeën in plaats van dat ik ze rustig hun gang liet gaan. En mijn gevecht won het. De weeën ebte weg. Waardoor ik via een infuus weeënopwekkers erbij kreeg. Inmiddels bleek ik ook al 8 cm ontsluiting te hebben en dat betekende ook geen pijnmedicatie meer. Uiteindelijk werd vanaf de eerste wee gezien een kleine 11 uur later onze prachtige dochter geboren.

 

Bij de geboorte van Sepp inmiddels 2,5 jaar geleden stond ik er op om thuis te bevallen. De mensen om mijn heen vonden dat niet zo’n goed idee, maar dat was hun gevoel en ik moest de klus uiteindelijk klaren. Daarom besloot ik in overleg met de verloskundige, om mezelf niet steeds te hoeven verdedigen, te zeggen dat we voor een ziekenhuisbevalling gingen. En dat hielp, want ik kreeg rust en ondertussen bespraken de verloskundige en ik hoe we het gingen doen.

De dag voor de uitgerekende datum had manlief een belangrijke tenniswedstrijd in de competitie. Ik wilde die dag niet met een dreumes alleen in huis zitten en besloten we oppas voor haar te regelen. Ze kon een dagje en een nachtje bij mijn ouders logeren. Ik ging lekker naar de tennis en zat dat heerlijk tennis te kijken. Althans dat probeerde ik, maar niets van de partijen kwam binnen. Mensen vroegen nog wel, meid niet hier bevallen hoor 😉 En ik lachte hun vraag weg, met nee joh, ik ben morgen pas uitgerekend. Komt goed en het kwam goed. De andere dag gingen we ‘s middags nog even de weekboodschappen halen. Het was die nacht volle maan geweest, dus had stiekem gehoopt dat die zijn werk zou doen, maar helaas. In de supermarkt kwamen we alleen maar bekende tegen. Zo meid, jij hoeft niet lang meer. Nee dat klopt, maximaal nog 2 weken, want vandaag uitgerekend. En ik voelde me nog helemaal goed. We gingen Chloë halen bij mijn ouders en daarna lekker naar huis. Manlief zorgde voor het eten. De buuf kwam nog even pannenkoekenmix halen. Oh je staat nog aan de deur, niks aan de hand zei ze nog. We aten met zijn drieën, Chloë was erg moe en die zouden we vroeg op bed leggen. Ik geef haar nog een zoen, want papa zou haar lekker toestoppen in bed. Maar die zoen wilde ze niet. Ze duwde me weg en daar was ie, de eerste wee. En het ging rap. Dus lekker douchen en 2 uur later belde we de verloskundige dat de weeën nu een uur regelmatig om de 4 minuten waren. Ze kwam en constateerde 3 cm. Ze besloot gelijk de vliezen te breken en zou nog even naar de praktijk gaan die hier 3 straten verderop is. Alleen daar is ze nooit meer geweest. De heftige rugweeën kwamen gelijk weer de kop opzetten en ik wist dat ik ook misselijk zou worden. Als dat bij de eerste bevalling is gebeurd, dan is dat bij de tweede ook zo. En ja ze had gelijk. Omdat ik nu wist wat me te wachten stond liet ik de weeën hun werk doen, pufte ze weg. Om 23:00 uur gaf ik aan bij de verloskundige dat ik even naar het toilet wilde en vlak daarna gaf ik aan dat ik een enorme druk voelde. Ik moest op bed gaan liggen en heel even de persweeën wegpuffen. Al mocht ik wel beetje bij beetje een kleine beetje meeduwen. Dit was zo nieuw, want bij Chloë heb ik op gewone weeën moeten persen. Om 23:23 kreeg ik het seintje dat ik mocht meepersen. Na twee keer persen zei de verloskundige dat ik niet meer mocht persen, want dan zou ik het kind lanceren. Mijn lichaam moest het werk doen. En om 23:27 werd onze zoon Sepp geboren. Dochterlief sliep heerlijk door. Toen we om 2 uur ‘s nachts de familie wakker belde dachten ze dat het tijd was om op te passen, maar we mochten ze dus al verblijden met heel goed nieuws.

 

Met deze twee bevallingen in mijn achterhoofd heb ik ook het geboorteplan van ons derde wondertje geschreven. Ik wil gewoon heerlijk relaxt en ontspannen thuis bevallen. Manlief dicht bij me en hopelijk ook weer ‘s avonds terwijl de kindjes op bed liggen. In het holst van de nacht terwijl niemand het doorheeft wat er gaande is. Maar dat is iets waar we niets over te zeggen hebben. En hoe gek het ook klinkt, ik kijk er naar uit. En ja bevallen doet pijn, dat zal ik zeker niet ontkennen. Maar ik zou het zo weer willen doen. Ik vind het een van de mooiste ervaringen die je je kan bedenken. Ook de pijnlijkste, dat wel. Het is cliché, maar waar na een paar weken kan ik me niet meer voorstellen hoeveel pijn het heeft gedaan. En de mensen nabij weten ook gewoon dat ik thuis wil bevallen. Want bij laatste bevalling ging het gewoon erg vlotjes dat we “het ziekenhuis niet meer zouden halen”.

 

Hoe heb jij je bevalling(en) beleeft? Bevallen in het ziekenhuis of thuis? Of heb je nog tips voor mij die je graag wil delen. Ja het is mijn derde bevalling, maar ik sta open voor tips. Laat ze hieronder achter of op een van de social media kanalen.

Please follow and like us:

de zwangerschap

Zoals jullie weten ben ik zwanger van ons derde wondertje. Inmiddels zijn we alweer 25 weken onderweg. Vandaag vertel ik jullie hoe ik deze eerste 25 weken beleeft heb, blik ik terug op mijn twee eerdere zwangerschappen.

 

De test

In het begin van 2018 was ik druk bezig met een studie voor mijn werk. Ik werk in de verzekeringen en wilde graag met de cursus risicobeoordeling en preventie mijn kennis verder verbreden. In 3 maanden tijd moest ik 6 keer op donderdag naar school naast mijn werkdag. Lange dagen en veel werk naast deze lesdagen. Als eindopdracht moesten we een module opdracht maken die bestond uit 5 onderdelen. Dus naast het huishouden, werk en mijn gezin ook nog een kleine scriptie schrijven. Dat vergt veel energie en soms ook momenten dat ik op mijn tenen moest lopen. De maand april wilde ik gebruiken om mijn scriptie af te schrijven. Dat was iedere avond een uurtje zitten. Daardoor was het behapbaar. De laatste week van april volgde en en had nog ongeveer 2 weken tot de deadline van het inleveren. De spanning steeg en ik werd wat prikkelbaarder, maar ach ja ik moest ook ongesteld worden. Dus alles bij elkaar was ik even niet Inge. Die maandag 23 april werd ik niet ongesteld. Niks voor mijn lijf, want als er iets stipt op tijd was, was het wel mijn cyclus. Het zal wel de spanning zijn van het schrijven van de eindopdracht. Of kwam nu alle stress van de afgelopen maanden eruit. 2017 was namelijk niet ons jaar. We kregen veel voor ons kiezen de afgelopen 1,5 jaar. We brachten veel bekenden naar hun laatste rustplaats en hadden een

De test van 3 mei 2018

evenement wat veel energie, frustratie en stress opslokte. Ergens moet dat er toch een keer uit. Dus dat zal dan nu wel zijn. Dan even wat later ongesteld. Het is niet anders. Twee dagen later nog niks, ik werd toch wat onrustig. Zou ik  zwanger zijn? Nee joh, daar waren we even niet mee bezig, maar toch kocht ik een zwangerschapstest om dat in ieder geval uit te sluiten. Ik deed de test en die bleek negatief. Dat konden we in ieder geval uitsluiten, dan maar even afwachten. Er ging weer een week voorbij zonder dat er iets gebeurde met mijn lijf. Ik bestelde een nieuwe zwangerschapstest, want had geen zin om weer naar de winkel te gaan. Ik besloot deze test te doen op donderdag 3 mei als de kindjes naar de opvang waren en ik lekker thuis aan het werk. Manlief bracht ze weg en ik deed in de loop van de ochtend de test. Daarna zou ik de huisarts bellen, want het duurde nu wel erg lang. Wilde even een extra check dat ik niet zwanger was, want dan kon ik met die info naar de huisarts. Ik deed de test, legde hem weg en moest nog even de deur open doen voor de pakketdienst. Terug in keuken, want daar lag de test, zag ik ineens een dikke vette plus in het schermpje. Wat!! ECHT WAAR!! Wat een geweldige verrassing. Sta je daar dan alleen met dit grote nieuws. Manlief in tranen opgebeld op zijn werk. Daarna werd in gang gezet. De eerste afspraak bij de verloskundige was een week na Sepp zijn tweede verjaardag. De middag van de test moest ik bloedprikken in het behandelcentrum. We moesten even een knop omzetten en weer aan het werk. Het was per slot van rekening mijn werkdag. Je snapt natuurlijk wel dat werken even voor geen meter meer ging.

 

 

 

Het eerste trimester

‘s Avonds was er even tijd om dit nieuws te verwerken, samen er over te praten. Met moederdag vertelde we onze ouders het nieuws. Een mooier cadeau konden we onze moeders niet geven. Voor de rest bleef het even stil tot we wat meer zekerheid hadden bij de eerste echo.

Op 29 mei hadden we de eerste echo en de intake bij de verloskundige. Met een volle blaas zaten we daar te wachten. Omdat er een grote babyboom gaande is binnen onze vriendengroep had ik

13 weken zwanger

al kunnen regelen dat we niet samen met deze dames een afspraak hadden of in ieder geval tegen konden komen. Toch stapte er een van onze vrienden de wachtkamer binnen, want ook de fysio zit op dezelfde etage. Potjandikkemedosie, betrapt ;-). Daarna mochten we al snel de echo laten maken. Vol spanning keken we naar het beeldscherm en daar zag ik al heel snel een knipperend lichtje, het hartje. Oh wat fijn! Dat was in ieder geval goed en de eerste prognose was dat ik uitgerekend was op 4 januari 2019. Met mijn eigen berekening klopte dat voor geen kant, want ik kwam uit op 30/31 december 2018. Omdat mijn cyclus zo stipt is had ik nog wel het gevoel dat ze het met de officiële termijnecho nog wel bij zouden gaan stellen. Na de echo hadden we de intake. Omdat we er inmiddels voor de derde keer zaten was dit natuurlijk gesneden koek en het meeste stond nog in het systeem. Gelukkig had ik nog weinig last van kwaaltjes. Ik was alleen erg moe en ik had al een lekker klein buikje dat groeide. Dat laatste moest ik wel verborgen houden op mijn werk, want daar wilde ik het nieuws nog niet vertellen. Wat moest ik toch ineens veel naar de tandarts. Ik had zogenaamd een gaatje en die kon mooi nog voor we op vakantie gingen gevuld worden ;-). De broers en zus vertelde we het na de vroege echo en belde die avond even een rondje. Maandag 11 juni hadden we de termijnecho en het termijn werd vastgesteld. Ik was 11 weken zwanger en de uitgerekende datum wordt definitief vastgesteld op 31 december 2018. Na een zomerkindje, een lentekindje nu een winterkindje. De dag na de echo besloten we iedereen op de hoogte te stellen en op woensdag kon ik het grote nieuws op mijn werk vertellen. Er werd leuk en verrassend gereageerd. Mensen die bij ons zeker een derde verwacht hadden, maar ook mensen die het niet verwacht hadden. Maar ook kreeg ik nare reacties op de de zwangerschapsaankondiging. Die ga ik maar niet herhalen, want dan wordt ik er weer verdrietig van.

 

Het tweede trimester

Het tweede trimester ging in toen wij naar Italië vertrokken. De kindjes wisten nog niet dat er een broertje of zusje op komst was, dat zouden we in Italië tegen ze vertellen. Het laatste cadeautje in de tas was de zwangerschapsaankondiging voor de kinderen. Laat nu ook het toeval zijn dat ze op de vrijdag voor ons vertrek op het kinderdagverblijf een baby was geweest die ze mochten verzorgen samen met de leidsters. Chloë was daar helemaal vol van geweest en wilde ook wel een baby in huis. Nou meid, dat hoor je over een paar dagen wel. Eenmaal op de camping mocht ik eindelijk het grote nieuws vertellen tegen de twee. Het eerste cadeau was het boekje “mama wat zit er in je buik?”. Samen met de kindjes lazen we het boek en ineens viel het kwartje bij Chloë. Sepp is nog te jong om het te begrijpen. Chloë was helemaal door het dolle heen. Mama krijg ik dan een zusje? Een baby in je buik, wanneer komt de baby? Ze is zo enthousiast. Ook kochten we een aftelkalender voor haar. Iedere week mag ze een bladzijde omslaan en een opdracht doen. Helaas tijdens de rit naar Italië kreeg ik last van mijn bekken en heb daar heb ik de hele vakantie last van gehad. Ook namen we allemaal de tijd om lekker uit te rusten, bij te komen en lekker met elkaar te genieten. In onze vakantie kwam de uitslag van de nipt-test. Geen bijzondere bevindingen.

24 weken zwanger

Mijn buik groeide lekker door en had dus al lekker een zichtbaar buikje met 13 weken. Kon mijn eigen kleding niet meer aan. Zowel bij Chloë als bij Sepp groeide mijn buik heel snel. Dus niet iets om me heel er zorgen over te maken. Voelde de eerste kriebeltjes in mijn buik, ons wondertje fladderde lekker rond. Na de vakantie had ik eindelijk weer wat meer energie om dingen te doen. Hadden een controle bij de verloskundige. We plande een pretecho in want we merkte dat Chloë toch wel wat behoefte had om haar broertje of zusje een keer te zien. Ook wilde we deze keer wel het geslacht weten. We plande een gender reveal party in met de familie, waarover ik al eerder een blog schreef. En ook de 20 weken echo volgde. Ook hier werden geen afwijkingen gevonden. Onze kleine man voelde ik steeds meer, maar nog niet dagelijks. Waar ik bij Sepp al met 20 weken mijn buik zag bewegen, zag ik dat nu niet. Nu was dat ook niet zo heel gek, want ook nu had ik weer de placenta aan de voorkant liggen. De kleine man ligt nu nog lekker dwars in mijn buik en zijn gezicht ligt naar beneden.

Afgelopen week voelde manlief en dochterlief de baby voor het eerst trappelen in mijn buik. Voor ons toch wel een heel bijzonder moment en onze dochter wat is ze trots dat ze de baby gevoeld heeft. Ondanks dat ze zo graag een zusje wilde en alles behalve blij was met de uitslag van de gender reveal party is ze inmiddels helemaal om. Nu al enorm trots op haar broertje en kan niet wachten om mama te helpen.

Vorige week hadden we ook de controle weer bij de verloskundige. Die kon de baby wel horen bewegen, maar kon geen hartslag vinden, dus mochten we nog even bij de baby kijken. Samen met Chloë en Sepp naar de echo kamer. Dat was toch wel heel gaaf om ons mannetje nog even te zien. Handje in de bokshouding, gezichtje naar beneden en nog steeds lekker dwars liggen. De kleine man groeit goed en dat is toch wel iedere keer fijn om bevestigd te krijgen.

 

Kwaaltjes en ongemakken

Inmiddels heb ik een buik die goed aanwezig is. Schoenen met veters aantrekken lijkt inmiddels op horde lopen met olifantenvoeten. Dus misschien toch maar de laatste weken in slippers doorbrengen 😉 Nee hoor gekkigheid, ga volgende week even op pad naar een paar instappers, laarsjes of gympen waar ik de winter mee door kan komen.  Moeder natuur laat me ook alvast wennen aan de nachtelijke voedingen. Tussen 4 en 5 gaat er een soort wekker in mijn lijf af die zegt dat ik wakker moet worden. Dan niet zomaar wakker, maar echt klaar wakker. Het is echt pluk de dag met Inge. Deze wekker heb ik sinds mijn lijf is begonnen met melk produceren. Dus nu een week of twee. De eerste druppels melk zijn dus al opgevangen in mijn pads. Dit is bij mij ook niet ongebruikelijk hoor, want bij alle 3 de zwangerschappen begon dit in de 23e week van de zwangerschap. Dan maar liever die pads in mijn BH dan halverwege de dag op die plek een paar natte plekjes hebben zitten. Al die voornoemde kwaaltjes en ongemakken zijn voor mij maar kleine dingetjes. Kan daarin wel de humor kwijt, maar er is een ding wat ik echt zo van baal en dat is brandend maagzuur. Ik moet zo opletten met wat ik eet of drink. Begin ik de dag met iets wat de maagzuur opwekt in alle hevigheid dan is het er de hele dag. Begint mijn dag goed zonder brandend maagzuur dan heb ik geluk en kan ik de hele dag redelijk goed doorkomen. Stiekem ben ik wel blij dat het nog niet zo heftig is als bij Chloë en Sepp. Toen kreeg ik van alles brandend maagzuur. Hoop dat dit bij deze derde en laatste zwangerschap mij bespaard bleven.

 

Traagwerkende schildklier

In het begin schreef ik al dat ik bij het ontdekken van de zwangerschap me moest melden bij het behandelcentrum om bloed te prikken. Doordat ik een traagwerkende schildklier heb, moet ik iedere maand bloed prikken om mijn schildklierwaardes te laten vaststellen. Als de waardes stijgen moet ik medicatie ophogen. Sowieso gaat de medicatie omhoog bij een zwangerschap, want mijn lichaam produceert niet genoeg schildklierhormoon om twee mensen te voorzien. De medicatie is inmiddels 2 keer opgehoogd, maar de waardes blijven gelukkig redelijk stabiel. De komende weken zit ik dus nog regelmatig in het behandelcentrum om buisjes bloed af te staan, maar dat is voor een goed doel.

 

Hoe beleef ik deze zwangerschap?

Dit is mijn derde en laatste zwangerschap. Na dit jongetje is ons gezin compleet. Ik neem van alle dingetjes die we doen in deze zwangerschap afscheid, want ja die twintig weken echo, was echt

termijnecho, 11 weken zwanger

de laatste keer dat we dat gingen meemaken. Ik geniet intens van het getrappel in mijn buik. Ook geniet ik intens hoe ons meisje bewust deze zwangerschap mee maakt. Ook Sepp begint het steeds meer op zijn manier te begrijpen. Omdat het ook de laatste zwangerschap is heb ik nu wel een fotoshoot geboekt om die buik mooi vast te laten leggen. Dat heb ik bij de andere twee niet gedaan. Het is voor mij een manier om het tijdperk zwangerschap straks af te sluiten.

Het grootste deel van het tweede trimester ging voorspoedig, nu merk ik wel dat ik weer sneller moe ben. Fietsen en lopen het gaat allemaal niet zo snel meer. Ik sta te hijgen alsof ik de marathon gelopen heb. Ook tillen van zware dingen doe ik niet meer. Dat betekend ook dat ik het tillen van Sepp tot een minimum beperk. Wat hij inmiddels ook weet en accepteert. Dan zegt hij: “mama niet tillen he, mama babybuik. Ik probeer dan ook ‘s middags tijdens het slaapje van Sepp een dutje te doen. Ook heb ik een paar extra vrije dagen ingepland zodat ik lekker een dagje niks hoef te doen. Op mijn werk is het prima uit te houden. Ik heb een kantoorbaan en het streven is ook om tot week 36 door te werken. Dat betekend dat ik 30 november 2018 mijn laatste werkdag heb. Een heerlijk vooruitzicht. Met de vrije dagen die ik nog heb, hoef ik nog maar 29 dagen te werken dit jaar. Klinkt goed he.

 

De verschillen in de zwangerschappen

Deze zwangerschap beleeft ik intenser dan die van Chloë en Sepp.

Op 12 november 2013 hadden wij voor het eerst een positieve zwangerschapstest in handen. Wat was dat een bijzonder moment. De eerste zwangerschap stond in het teken van nieuw. Alles was nieuw voor ons en was onbekend terrein. Jeetje wat was ik misselijk de eerste 16 weken. Geuren rook ik intenser dan ooit. Ik deed mee met moeders voor moeders, maar trok dit niet tot het eind. Want jeetje ik ging al kokhalzend naar de wc als ik wist dat ik zo’n kan moest open maken. Het werd alleen maar erger. Ik werkte tot de misselijkheid over was thuis en vertrok daarna naar kantoor. Want je zit echt niet lekker als je naar de wc moet rennen om weer even je hormonen de hun gang te laten gaan. Ik groeide aan alle kanten, tekende in mijn gezicht en was dol op zoetigheid. Brandend maagzuur had ik al heel snel en heftig. Zo erg zelfs dat ik ‘s avonds rechtovereind in bed zat omdat ik het omhoog voelde komen. Ook kreeg ik al snel pijn in mijn bekken. Ik had heel sterk een voorgevoel dat we een meisje zouden krijgen. Over de naam zijn we weken bezig geweest, maar wilde we met de 26e week wel hebben, voor het geval dat er toch iets mis zou gaan dan konden we in ieder geval een mooie naam meegeven. Ik beviel na 40+5 weken zwangerschap in het ziekenhuis van een prachtige meid.

Een tweede kindje wilde we graag vrij snel na de eerste. Na de bevallingscontrole bij de internist voor mijn schildklier gaven we gelijk aan dat we vrij snel voor een tweede wilde gaan. We gingen het traject weer in om mijn schildklierhormoon op orde te krijgen. Na 10 maanden was dit op orde en dat was 2 weken voor Chloë haar eerste verjaardag. Ik was net gestopt met de pil om alvast te ontpillen. Op 16 september 2015 hadden we voor de tweede keer een positieve zwangerschapstest in handen. Ik was niet misselijk, maar had al snel een buikje. In het eerste trimester kreeg ik een infectie in mijn mond gecombineerd met aften. De aften stonden deze zwangerschap behoorlijk centraal. Ik viel ook in het eerste trimester 5 kilo af van de infectie in mijn mond. Uiteindelijk met een antibioticakuur van de huisarts was ik weer snel op de been. Mijn buik groeide deze keer helemaal naar voren en mijn gevoel zei vanaf het eerste moment dat dit een jongetje zou zijn. De naam hadden we rond de 26e week, maar switchen uiteindelijk toch nog een keer voor wat betreft de jongensnaam. Ik was tijdens deze zwangerschap dol op zuivel en kaas. Ook het brandend maagzuur speelde een grote rol tijdens deze zwangerschap. Maar met een dreumes in huis ben je niet zo heel erg bewust bezig met de zwangerschap. Ik beviel nog net op de uitgerekende datum thuis van een prachtige knul.

Deze derde zwangerschap beleef ik dus veel bewuster. Ook al is het soms lekker druk met een peuter en een kleuter in huis. Ik ben niet misselijk geweest. Mijn grave deze keer is zoet en hartig. Het maakt echt niet uit wat er voor me staat ik kan blijven snaaien, maar dat doe ik vaak bewust niet. Ook deze ‘dracht’ groeit naar voren en al snel had ik sterk het gevoel van een jongen, maar durfde daar nog niet aan toe te geven. Inmiddels weten we dat we een jongen verwachten. Mijn gevoel liet mij deze keer weer niet in de steek. Waar we bij de eerste twee het pas wilde weten met de geboorte weten we het nu bij 21 weken. En eerlijk is eerlijk, het maakt mij echt niet uit wat het zou worden. Helaas kreeg ik bij deze zwangerschap weer last van mijn bekken. Eigenlijk sinds een paar dagen begin ik het nu zwaarder te vinden. Hoe deze zwangerschap verder verloopt zal de komende weken uitwijzen. We gaan het beleven. De naam waren we met 14 weken zwangerschap al over uit en zijn nog steeds blij met de naam. We hadden er een voor een jongen en een meisje.

 

De komende 15-17 weken

De komende weken staan in teken van de interne verhuizing. Sepp verhuist naar zolder en staat zijn kamer af aan zijn broertje. Daarna de laatste dingen op zijn plek zetten om zo mijn fröbelhoekje te realiseren. We moeten nog wat dingetjes regelen zoals een leuk geboortekaartje, kraamfeest of kraambezoek, bevallingsplan schrijven, de peetoom of peettante vragen en het kamertje verder inrichten. Nu we een winterkindje krijgen nog even kijken wat er aangeschaft moet worden, maar vooral nog even genieten van dat getrappel in mijn buik.

 

 

 

Please follow and like us:

Gender reveal party

Al vanaf dat wij wisten dat er een derde kindje op komst is, hebben wij besloten dat we deze keer het geslacht wel wilde weten. Zowel bij Chloe als bij Sepp wisten wij het beide keren niet. Al had ik wel sterk een gevoel. Beide keren klopte mijn gevoel. Zou dat de derde keer ook gebeuren? We gaan het zien met de gender reveal party.

 

Op 11 augustus 2018 hadden wij een pretecho, waarbij we het geslacht lieten bepalen.Onze wens is om het zelf ook pas te ontdekken op het moment dat wij de taart zouden aansnijden. De echoscopist hield rekening met onze wens en deed het scherm uit toen hij het geslacht ging bepalen. Nadat hij het geslacht had bepaald gingen de betreffende echofoto’s in een dichte envelop. Daarna kregen wij nog even de tijd om te genieten van ons ukkie in mijn buik.

 

Na een iets wat uitgelopen pretecho sessie gingen wij naar huis met twee enveloppen. Een helemaal dicht, de ander met 2- en 3-D foto’s van onze kleine uk. De echoscopist nam contact op met de bakker en liet de taart op zijn naam zetten, zodat tot het laatste moment het spannend ging blijven. En dan….dan begint het lange wachten. Op 16 augustus hadden wij nog de 20 weken echo. Ook daar gaven wij aan dat wij het geslacht nog niet wisten en dat we dat pas zaterdag zouden onthullen samen met de familie. Ook deze keer hield de echoscopiste hier rekening mee. Deze medische echo was ook een goede echo en dat tezamen met een goede nipt-test was reden voor een klein feestje afgelopen donderdag.

 

Ondertussen brandde de envelop met het bewijsmateriaal in mijn handen. Jeetjeminiee ik had nooit verwacht dat ik zo zou branden van nieuwsgierigheid. Twijfels moet ik hem nu wel of niet open maken? Toch even stiekem kijken? Nee, we hadden beloofd aan onze familie dat wij het ook niet zouden weten. Dus toch nog even geduldig wachten. De dagen leken wel maanden te duren. Eindelijk is het dan zover, de dag van het feestje. De taart wordt gehaald en dan is het wachten tot de familie er is. We hebben om 15:00 uur bij ons thuis afgesproken. Rond 15:30 uur hadden we afgesproken de taart aan te snijden. Toch is iedereen heel nieuwsgierig en is dan ook lekker op tijd.

 

De familie wil graag weten of wij ook net zo branden van nieuwsgierigheid en we laten nog even de gesloten envelop zien. Nee wij weten het echt ook nog niet. Iedereen wat te drinken en dan de taart op tafel. Robin en ik allebei een mes en samen met Chloë en Sepp snijden we naar elkaar toe….en dan…….welke kleur zal de taart hebben….

 

Ik kon het zelf niet laten om een klein traantje weg te pinken, want jeetje wat is dit in bijzonder moment. We hebben hier 15 weken naar uitgekeken en hoe fijn en mooi is het om het op deze manier met elkaar te delen. Het is heel bijzonder om te wachten tot bij de geboorte, maar ik had nooit verwacht dat ik dit ook heel bijzonder vind. Het voelt heel goed om op deze manier het geslacht te onthullen en zo fijn om dit ook een keer te hebben meegemaakt. Wij genieten nog even na van dit mooie en bijzondere moment.

 

Liefs,

Inge

we krijgen een zoon en broertje

Please follow and like us: