De kleine zeemeermin

Ik schreef er al eens eerder over, een uitje naar het theater met kinderen. Zondag 10 februari had ik samen met onze dochter een uitje naar de kleine zeemeermin. Hoe wij dat hebben ervaren schrijf ik vandaag in deze blog. Deze blog is uit eigen ervaring geschreven en is dus niet vanuit sponsoring geschreven.

Aankondiging theatervoorstelling

Ons meisje kan zich al dagen druk maken over een uitje, dus besloot ik het pas een dag van te voren te zeggen. De afgelopen tijd had ze al zoveel dingen waar ze zich zo druk om had gemaakt dat slapen niet haar hobby was geworden. Ze is al weken vroeg wakker. Alles is spannend. Ik vertelde haar dat we zondagmiddag naar de kleine zeemeermin zouden gaan in het theater. Lekker samen even op pad, zonder haar broertjes en papa. Echt een meisjesuitje. Dat vond ze wel wat. Ik vertelde haar ook dat we hele goede plaatsen hadden, we zaten namelijk helemaal vooraan.

De dag van de voorstelling

Zondagochtend was ze uiteraard weer heel vroeg wakker. Ik mocht nog even uitslapen. Nou ja uitslapen, de kleine man werd wakker en papa hoorde hem beneden niet. Dus dan maar even lekker kroelen bij mama in het grote bed. Vind ik niet vervelend. Eenmaal beneden stuiterde het meiske aan alle kanten want vanmiddag is het zover. Ze keek er echt naar uit. Gaan we al mama. Nee na het middageten gaan we. Zo gezegd zo gedaan uiteraard. Ze was nog nooit zo snel klaar. Haren doen, was geen drama. Schoenen en jas aan was zo geregeld. Ze had er echt zin in.

De voorstelling

We waren er lekker op tijd, alleen deze loedermoeder had niet gelezen dat ze verkleed mochten komen. Gelukkig was ze niet de enige die niet verkleed was. Een van de speelsters kwam in de zaal even met haar kletsen. Wauw wat heb jij een goede plek zeg. Dat vond ze overigens wel heel spannend, want ze wilde echt niet met me meelopen naar de voorste rij. Gelukkig was het snel goed dat ze zag dat ik gewoon naast haar zat. De speelster vertelde waar de voorstelling over ging. Ondertussen kon ze rustig de zaal in kijken of ze nog vriendinnetjes zag. En er waren zoveel bekende voor haar in de zaal. Dus naar iedereen even zwaaien. Om 13:00 uur was het zover. De voorstelling begon. Het licht ging uit en ik had een klein meisje dat werkelijk in mij kroop. De start van de musical met vooral een donker sfeertje vond ze spannend. Lekker dicht tegen mama aan rustig kijken en alles in je opnemen. Ze genoot van top tot teen. Het is geen Disney voorstelling, dus de voor ons bekende liedjes van de kleine zeemeermin worden niet gezongen. Toch is het een heerlijke voorstelling voor jong en oud. Dans, zang en toneel. We hebben echt samen zitten genieten. Laagdrempelig en goed te begrijpen voor kinderen vanaf vier jaar. Ook voor de ouders leuk, want er zitten

ook grapjes voor volwassenen tussen.

Titus had een mooi grapje bedacht voor zijn tegenspeelster, die dus de hele voorstelling weer terug kwam. Eentje die ze zelf niet had verwacht. Met als resultaat dat heks Fien de slappe lach kreeg op het podium. Het was echt een fout/stout grapje. Mooi om te zien hoe je dan zo’n lol in je werk kan hebben en er gewoon verder op in gaat en zegt: Tja mooi is dat je nu weet wat je moet gaan zeggen, maar dat het er niet uitkomt. Je kon mij opvegen. De kinderen vonden het vooral grappig dat ze stonden te lachen, maar het grapje begrepen zij niet, de ouders wel.

Ook mochten de kinderen op hun eigen plek nog lekker dansen en meezingen. Ons meiske houdt daar wel van. Dus stonden we samen op de eerste rij te dansen.

Ondanks soms de spannende elementen voor een kleuter was het een enorm gave musical. Ze liep heel enthousiast de zaal uit.

Na de voorstelling

Na de voorstelling gingen we samen in de foyer nog drinken en wat eten. Voor de kinderen was er een afterparty en een meet en greet met de toneelspelers. Laat mijn dochter nou niet degene zijn die daar warm voor draait. Dus op de foto met de hoofdrolspelers doe ik haar geen plezier mee. Ik ga haar hierin ook absoluut niet pushen, want daar bereik ik helemaal niks mee. Ze geniet meer van lekker een drankje samen drinken en wat lekkers eten. Dat ze helemaal onder de indruk was van alles, was haar goed aan te zien. Een flinke blos op haar wangen. Thuis gaf ik haar mijn telefoon zodat ze samen met papa rustig kon kijken naar de foto’s en zij haar verhaal kon vertellen. Want met beeld erbij kan ze zich veel beter uiten hoe iets was. Vol enthousiasme verteld ze over waar het verhaal over ging. Vooral de gemene heks Fien is haar bijgebleven en daar blijft ze over praten.

Ik geniet nog even na van dit heerlijke uitje met mijn kleuterdochter. Wat is het toch fijn om samen herinneringen te maken.

Please follow and like us:

Hoe vieren wij dit jaar kerst?

Zolang wij Sinterklaas vieren is kerst eigenlijk ons ondergeschoven kindje. Toch hebben wij ook gewoon onze tradities rondom kerst. In deze blog neem ik jullie mee naar hoe wij dit jaar proberen kerst te vieren. Dit jaar anders dan andere jaren, want ben ik dan nog hoogzwanger of ben ik inmiddels bevallen. Alles hangt dit jaar af van de geboorte van de kleine man.

 

Kerstavond

Kerstavond is voor echt de start van kerst. Sinds Chloë oud genoeg is om haar mee te nemen naar de kerk, mag ze samen met mij  mee naar de gezinsviering die om 18:00 uur begint. Kerstavond is altijd een drukke avond in de kerk, dus moeten wij al vroeg op pad om een goed plekje te bemachtigen zodat ze lekker mee kan kijken. Ook zorg ik voor het nodige vertier voor haar. Kleurtjes om het boekje te kleuren, wat snoepjes voor tijdens de dienst. Ieder jaar krijg ik weer complimenten van de mensen om me heen dat ze het zo goed heeft gedaan. We weten ook allemaal dat kinderen gewoon niet stil kunnen zitten en graag wiebelen en kletsen. Kerst begint voor mij ook echt pas op het moment dat ik naar de kerk ben geweest. Na de viering eten we een kleine broodmaaltijd met elkaar en start voor ons de kerst. Wij doen geen cadeautjes met kerst, want we vieren Sinterklaas uitgebreid. Dit jaar met kerstavond is het andere koek. Ik ben dan precies 39 weken zwanger en eerlijkheidshalve zit ik niet te wachten om dan in een volle kerk te zitten. Momenteel vermijd ik drukke aangelegenheden. Dus blijven we dit jaar thuis. Robin laat ik ook niet naar de kerk gaan, want het zou ook zomaar kunnen dat de bevalling wordt ingezet. En in de kerk kan ik hem niet bereiken. We maken het maar gezellig met elkaar thuis. Ik denk dat we met de kindjes wat lekkers gaan eten in plaats van de broodmaaltijd na de kerk. Als ze op bed liggen kruip ik heerlijk onder een dekentje en ga lekker cliché All you need is love kerstspecial kijken. Het zal vooral heel ontspannen zijn.

 

Eerste kerstdag

Eerste kerstdag vieren we meestal in de bollenstreek, want daar komt mijn schoonmoeder van origine vandaan. Mijn schoonfamilie viert al jaren kerst met alle ooms, tantes, neefjes, nichtjes en inmiddels is er ook een derde generatie aangeschoven van 6 bijna 7 achterneefjes en nichtjes. Vanaf 16:00 uur is dan iedereen welkom. Dus eerste kerstdag staat bij ons dan in teken van het maken van een van de gerechtjes in een toegewezen gang. Maar eerst ontbijten we met ons eigen gezinnetje uitgebreid. Croissants, afbakbroodjes, luxe broodbeleg. Maar vooral relaxt en ontspannen met elkaar wakker worden en genieten. Ook nu gaan we dat doen. Heerlijk de geur van warme broodjes uit de oven. Echt een feestje.

Dit jaar gaan we even een bakkie doen bij mijn ouders, waar we normaal altijd tweede kerstdag mee vieren. Daarna gaan we lekker naar huis en duiken nog even het bed in. Het kerstdiner is gelukkig dit jaar bij mijn schoonouders. En ja ik vermijd nu drukke bedoelingen, maar ga nu wel even mijn gezicht laten zien. Er staat bij mijn schoonouders een bed voor me klaar. Het gaat een lange zit anders worden. Tussen de gangen door trek ik me even terug om bij te komen. En aangezien mijn buik toch al goed gevuld is, hoef ik niet  zo heel veel te eten. De kinderen mogen daar blijven slapen, dus we zien ook wel hoe dat met de kindjes gaat lopen. Ik ga me er vooral niet druk om maken. Ze kunnen het goed vinden met hun achterneef en nichtjes. Dit jaar hoeven wij niet zo heel veel te doen. Wij moesten de wijn regelen. Die staat inmiddels bij mijn schoonouders, dus mocht ik tussendoor even andere activiteiten hebben, dan is dat er wel en loopt er in de gangen niets mis. Manlief is nog wel ingedeeld bij het vleesgerecht, dat hij samen met zijn vader moet regelen. Lees mijn schoonvader regelt het en manlief mag helpen als wij er bij zijn.

Tweede kerstdag

Tweede kerstdag vieren we traditioneel normaal met mijn gezin. Door de chronische ziekte van mijn vader wil hij niet meer ‘s avonds kerst vieren, dus doen we dat meestal met een brunch. Alleen dit staat wel wat op losse schroeven de laatste jaren dus zou dit jaar het laatste jaar zijn dat we gingen proberen of dit werkte. Anders zouden wij het uitsluitend houden bij een bakkie doen. Dit jaar wordt dus geen brunch, maar gewoon lekker thuis op de bank uitbuiken en gezellig wat leuks doen met de kindjes thuis. Lekker een film met zijn alleen kijken. We maken lekker geen afspraken en blijven de hele dag lekker in pyjama zitten. Een echte chilldag die we denk ik allemaal heel hard nodig gaan hebben.

Hoe zien jullie kerstdagen eruit en hebben jullie bepaalde tradities? Vieren jullie kerst met of zonder cadeautjes? Ik ben ook erg benieuwd naar jullie verhalen.

 

Please follow and like us:

De laatste loodjes

Op het moment dat ik dit schrijf is net de 37e week van mijn zwangerschap ingegaan. Ook deze zwangerschap is zo anders dan bij Chloë en Sepp. Vandaag neem ik jullie mee met de laatste zware loodjes in deze derde zwangerschap. Een groot deel van mijn zwangerschap staat beschreven in de gastblog bij P.S. Cheryl. Lees deze gastblog ook zeker een keer. 

Derde trimester

De eerste twee trimester liepen eigenlijk behoorlijk voorspoedig. Weinig tot geen kwaaltjes en dus optimaal genieten van deze derde en laatste zwangerschap. Maar na de 26e week sloeg het om. Ik kreeg weer meer last van mijn bekken. Na twee eerdere zwangerschappen ook niet heel gek, want de boel is gewoon weker. Je lichaam weet wat ie moet doen. Ik merkte het met het naar school brengen van onze Chloë. Een wandelingetje van nog geen tien minuten enkele reis kostte me veel energie. Ook kon ik niet langdurig zitten of staan. De pijn werd alleen maar erger. Zo erg dat ik in week 32 van de zwangerschap heb moeten besluiten te stoppen met werken. Voor mij een flinke tegenslag, want ik wilde zo graag door naar de 36 weken. Maar het ging gewoon echt niet meer. Dagen lang van slag geweest, gehuild, boos geweest. Ik moest het loslaten en weer gaan genieten. Ik kon hier niets aan doen. Dat betekende dus 2 weken de ziektewet in en daarna met 34 weken zwangerschap met verlof. Na een paar dagen merkte ik al behoorlijk verschil. De pijn was niet weg, maar nam wel af. Ook besloot ik niet meer met twee kinderen naar school te lopen, maar de auto te pakken en die te parkeren op een plek waar ik het wel redde om nog een stukje te lopen. Ik ben er zo op tegen om mijn kind voor een klein stukje met de auto naar school te brengen, als ik daarna toch weer door moet naar huis. Ik gooi dan ook momenteel al mijn principes overboord en kies voor comfort en gemak. Deze laatste weken van mijn zwangerschap wil ik toch nog redelijk goed doorkomen en genieten van mijn alleenrecht met dit mannetje in mijn buik.

Ook het zuurbranden neemt toe in het derde trimester. Ik ben al zo blij dat ik dit niet zo heftig had als bij de andere twee. Toch is het soms best vies en vervelend. Soms zo heftig dat ik innige vriendjes ben met de wc. Maar ik merkte dat als ik warme melk dronk ik er het minste last van had. De liters melk vlogen er werkelijk doorheen. Wat was het lekker om geen last te hebben van zuurbranden.

Bij de 36 weken controle bleek dat mijn HB-waarde wat aan de lage kant zaten, op het randje. De verloskundige adviseerde me om ijzertabletten te gaan slikken of aan de Floradix te gaan. Ik besloot te kiezen voor het laatste. Lekker, nee dat niet, maar hé ik moet nog een week of vier tot zes. Ook ging ik me wat meer verdiepen in informatie over HB-waardes. Nu blijkt dat maarzuurremmers en zuivelproducten een boosdoener kunnen zijn waardoor ijzers die je nodig hebt in je zwangerschap niet goed worden opgenomen. Nu drink ik de laatste dagen veel zuivel en maagzuurremmers neem ik ook in. Hopelijk slaat de floradix snel aan en voel ik me hopelijk ook snel wat fitter. Ook las ik wat de symptomen kunnen zijn bij een te lage HB waarde. Laat ik nu dus ook gewoon een groot deel van die symptomen hebben ( gevoel van flauwvallen, kortademigheid, hardkloppingen, weinig eetlust, duizeligheid). Het drinken van zuivel heb ik enorm teruggedrongen zodat mijn lichaam de floradix goed kan opnemen.

Ons manneke doet het verder heel goed. Hij lag bij de liggingsecho die ik kreeg bij de 36 wekencontrole volledig en vast in het bekken. Dat is wel fijn om te weten. Alleen nu hoor ik veel oudere om me heen zeggen, oh meid je buik is al flink gezakt en dat de kleine nu muurvast in het bekken ligt, dan komt het vast en zeker voor de uitgerekende datum. Volgens mij zegt dat helemaal niks en wil me daar helemaal niet op vastpinnen. Ik ga er nog steeds vanuit dat ik overtijd ga. Al heeft manlief het liefst dat ik bijna twee weken over tijd ga. Iets met praktische dingen.  Wel denk ik dat het een groot kindje is wat ik bij me draag. Ondanks dat het is ingedaald ligt het nog vrij hoog. Zijn billen liggen net onder mijn ribben. En echt dit ventje is druk in mijn buik. Ik ben benieuwd of we dit terug gaan zien als hij uit mijn buik komt. De karaktertjes in mijn buik kloppen tot nu toe ook goed met hoe ze nu zijn. Ik ben heel benieuwd en wil zo graag ons mannetje ontmoeten.

Wat vooral nu heel anders is ten opzichte van de twee voorgaande zwangerschappen is dat ik nu heel sterk de behoefte heb om terug te trekken in mijn “cocon”. Behoefte aan gezelschap heb ik veel minder. Of dat komt dat ik nu uitgerekend ben in de winter of omdat echt er gewoon echt bij hoort weet ik niet. Ik herken het in ieder geval niet van de vorige keren. Ik ben zo bewust bezig met de voorbereiding op de bevalling. De rust opzoeken en soms even lekker emotioneel zijn. Ik pak die behoefte dan ook echt maar. Zelfs social media trekt me op dit moment helemaal niet. Dat ligt dus ook echt niet aan jullie. Daarom heb ik vandaag ook besloten om het social media gebruik tot een minimum te beperken. Niet alles meer willen meekrijgen.

Werkgever

Gelukkig reageerde mijn werkgever goed na het ziek melden. Ik zag er zo tegenop dat ik mezelf ziek moest melden. Mijn manager is gelukkig op dat gebied een echte mensenmanager. Het eerste wat hij zei was: Meid, wat vervelend, maar naast dat je zwanger bent heb je ook nog een gezin. Doe rustig aan zodat je straks na de bevalling je kan richten op herstel. Pak nu je rust dat gaat je straks helpen om weer sneller de oude te zijn. Jeetje ik was zo blij dit te horen. Ik sprak met mijn manager af dat we in december nog een keer contact zouden hebben en dat ik nu alleen nog even mijn back up werkzaamheden uit moest zetten. Die middag van de ziekmelding heb ik mijn laptop aangezet en mijn collega’s op de hoogte gebracht. Ik zou regelmatig even aanloggen om de updates te draaien, maar toen besloot mijn werklaptop vorige week dat hij het wachtwoord niet wilde wijzigen. Dus die gaat tot ergens in maart in de tas. De helpdesk kreeg hem ook niet meer aan de praat. Mijn manager vorige week ook nog even gesproken. We hadden het erover hoe het ging met mij, de baby  en op het werk. We sloten af met de mededeling dat ik in de lucht zou komen zodra ik bevallen ben.

Wat doe ik in mijn verlof?

Ik  had grootse plannen tijdens mijn verlof. Ondanks de winterperiode die eraan komt, kon ik mooi de kerstshows bezoeken, dingen in huis doen en lekker bakkies doen en lunchen. Maar helaas, door de bekkeninstabiliteit ben ik iets meer aan huis gekluisterd dan verwacht. Autoritjes beperk ik ook tot een minimum. Ik heb namelijk nog maar 1,5 cm ruimte tussen mijn buik en het stuur. Doordat ik van die korte beentjes heb zit ik vrij dicht op het stuur, maar dat vind ik nu toch wel wat gevaarlijk. Dus de ritjes die ik maak zijn naar school, de supermarkt, bakker en slager. Voor sinterklaas vroeg ik een puzzel met 1000 stukjes. Dus die ligt ook regelmatig op tafel om weer wat stukjes op zijn plek te leggen. Daarnaast ben ik ook bezig met het opruimen van de zolder. Daar ben ik inmiddels al vijf weken mee bezig. Stapje voor stapje en maximaal een uur per keer. Maar ik ben bijna klaar. Nu hebben wij gelukkig maar een klein zoldertje. Verder kijk ik veel netflix en lees ik magazines. Met de kindjes doe ik rustige activiteiten. Ben veel met ze aan het knutselen of we kijken netflix met elkaar.

Hulp vragen en krijgen

Voor manlief is het wat zwaarder allemaal. Veel van de zorg komt naast zijn fulltime baan op hem neer.  Vooral de avonden en nachten heeft hij dienst. Gelukkig slaapt Chloë weer door, maar Sepp is de laatste dagen niet helemaal fit. Daar waar ik kan help ik manlief. In het weekend laat ik hem dan ook vaak wat langer liggen. De boodschappen laten we thuis bezorgen zodat hij niet na zijn werk ook nog eens de supermarkt in moet. Ik spreek daarom mijn dankbaarheid naar hem toe regelmatig uit. Ook krijg ik veel hulp vanuit mijn schoonouders. Soms zijn het maar kleine dingen waarmee ze me helpen, maar ik ben er heel blij mee. Door de chronische ziekte van mijn vader is het niet altijd mogelijk om de hulp te krijgen uit de kant van mijn familie.

 

Met nog 3 tot maximaal 5 weken te gaan ben ik er nu wel echt klaar voor om ons manneke te ontmoeten. Liever vandaag nog dan morgen, maar hij komt vast en zeker op zijn eigen verjaardag. Er volgt dus de komende tijd wel een social media stilte. Ik ben dus wat minder online. Wel blijf ik jullie wekelijks voorzien van mijn blogs. Zodra ons mannetje er is en ik het tijd vind om hem aan jullie te tonen kom ik in de lucht met het nieuws.

Liefs,

Inge

 

 

Please follow and like us:

lezers vragen

Vorige week vroeg ik jullie op instagram of jullie vragen hadden voor mij. Wat zou jij nou van mij willen weten? In deze blog geef ik antwoorden op jullie vragen.

 

Hoe kwamen jullie op de namen van de kinderen?

Vijf jaar geleden was ik zwanger van Chloë. Dat was voor ons het eerste moment dat wij samen echt over namen gingen praten. We lagen toen echt mijlen ver uit elkaar qua namen. Dus zijn we eerst lijstjes gaan maken met namen die ons aanspraken. Vanuit daar zijn we gaan kijken wat we echt wilde. We wilde sowieso een naam die internationaal goed uit te spreken is. Mijn naam is voor de meeste buitenlanders niet uit te spreken. We struinde het internet af en keken in de kaartenboeken naar namen. We maakten allebei afzonderlijk een lijstje en daar streepten we namen af. Bij Robin stond de naam Chloë op het lijstje. Ik vond dat een mooie naam, maar een oud klasgenoot van mij had zijn dochter dezelfde naam gegeven. Dus mochten we een dochter krijgen, dan zouden ze dus dezelfde naam hebben. Dat voelde voor mij niet goed toen, maar toen zijn Robin: Hoe vaak zie je hem? ehm nou nooit. Ik dacht toen, ja je hebt gelijk. Dat werd dus onze meisjesnaam. Voor een jongen hadden we de naam Tygo. Ik heb dat altijd een mooie naam gevonden en toevallig deed in Tygo Gernant dat jaar mee aan wie is de mol? Achteraf zijn wij heel blij dat onze eerste een dochter werd, want de naam Tygo is in 2014 heel vaak gegeven aan jongens. Ook laten wij onze kinderen dopen. Daarom wilde ik ook katholieke doopnamen. Daarin zijn wij vrij traditioneel gebleven. Werd het een meisje dan een vernoemen naar de beide oma’s, een jongen dan een vernoeming naar beide opa’s.

Drie jaar geleden was ik zwanger van Sepp. Deze zwangerschap wisten wij ook niet wat het geslacht zou zijn. Ook nu begonnen we weer met de lijstjes. Sommige namen kwamen weer terug. Een meisjes naam hadden we snel gevonden. Ook deze keer weer internationaal. Deze naam zet ik nu niet hier omdat we hem nog wel bewaard hebben voor ons derde wondertje. Mocht de echoscopist het toch verkeerd hebben gezien. De jongensnaam zaten we nog te twijfelen en uiteindelijk zat de twijfel of het Quint of Quinn zou worden. Toch zat me dat op een gegeven moment niet lekker. Wij hebben altijd gezegd dat we met de 26 weken echt een naam willen hebben. Mocht het kindje te vroeg geboren worden dan hebben we in ieder geval een naam. Op een van mijn werkdagen zat ik in de tram en toen besefte ik ineens dat in mij een kindje groeide dat een echte Sepp is. Het is vooral een gevoel geweest. Robin wilde eerst niet aan deze naam want die had gelijk een beeld bij de naam Sepp, namelijk Sepp Blatter. De doopnaam zou zowel bij een jongen als een meisje een verwijzing naar beide opa’s worden.

Nu ben ik zwanger van ons derde kindje. Een jongen deze keer. De meisjesnaam van Sepp vonden we nog steeds heel gaaf, dus die ging mee bij deze zwangerschap. Dus die was snel klaar. De jongensnaam waren we nog niet echt mee bezig toen ik tijdens onze vakantie in Italië ineens tegen Robin zei: “ik vind ……. zo’n gave naam voor een knul.” Net na de vakantie zei Robin “ja dat is echt een gave naam.” Ik was dus 13/14 weken zwanger toen we eruit waren en nog niet het geslacht wisten. We zijn ook niet meer gewijzigd. Die naam gaat het dus ook gewoon echt worden. De doopnaam was duidelijk, werd het een jongen, dan kwam er een vernoemen naar Robin, bij een meisje een vernoeming naar mij. Daarnaast wilde we nog een verwijzing naar de oom en tante die nog geen peter en meter zijn. Zij hebben beide dezelfde doopnaam die ook bij Robin weer terug komt.

Wat is je lievelingsgerecht om te koken?

Koken en bakken is echt een passie. Alleen gun ik mezelf nu niet meer de tijd om uitgebreid te koken zoals ik voor dat er kinderen waren deed. In ons kinderloze tijdperk kookte ik wekelijks nieuwe recepten en in het weekend kookte ik uitgebreid. Ik ben vooral gek op het koken van winterse gerechten. Dus ik kijk altijd erg uit naar deze periode. Vooral het bereiden van stoofvlees vind ik geweldig. Doordat het zo lang moet stoven gaat het altijd zo lekker ruiken in huis. Het is alleen jammer dat de kinderen er nog net van houden. Maar ik vind het zo lekker dat ik het ook zeker gewoon regelmatig kook.

Wat zou je (willen) doen als je niet het werk zou doen dat je nu doet?

Ik werk nu al acceptant bedrijfsmatige brandverzekeringen bij een grote verzekeringsmaatschappij. Doordat in deze wereld veel banen worden geschrapt moet ik mezelf ook regelmatig een spiegel voorhouden. Ik weet ook dat ik, mocht ik ooit boventallig worden ik niet meer terug de verzekeringen in ga. Waarom ik dat niet wil is dat er steeds meer verplichtingen worden opgelegd. Ik behandel nu een productgroep. Er wordt steeds meer en vaker geëist dat je je meerdere producten kent en er advies in kan gaan geven. Dat laatste zie ik niet zitten.

Als ik nu een keuze moet maken om wat anders te gaan doen zou ik graag een opleiding willen doen aan het grafisch lyceum om daar met mijn creativiteit aan de slag te gaan en daar wat mee gaan doen. Mijn wens is dan ook echt om vanuit huis te kunnen gaan werken.

Wat is je zwangerschapscraving?

Bij Chloë had ik een craving naar alles wat zoet was. Oh wat kon ik smullen van snoepgoed. Alleen dat vond mijn maag niet zo’n goed idee. Brandend maagzuur overheerste volop.

Bij Sepp had ik een craving naar kaas. Kilo’s kaas vlogen er doorheen die 9 maanden. Ook melk was niet aan te slepen.

Deze zwangerschap heb ik twee dingen. Chocolade en kroketten/mac donalds. Die chocolade is echt not done. Want dat triggert mijn eczeem. Daarom mag ik ook niet te vaak boodschappen doen, want ik kom echt met chocolade thuis. En als ik het dan gegeten heb, heb ik ook weer zo veel spijt, want dat brandend maagzuur…..

Hoe bevalt het bloggen je tot zo ver?

Ik blog nu 3 maanden en vind het echt heel leuk om te doen. Ik zit ook nog vol met inspiratie en leuk ideeën voor de blog. Tot nu toe ben ik ook echt blij dat ik ermee gestart ben. Nog steeds weten veel mensen in mijn directe omgeving niet dat ik dit doe. En dat is voor nu ook nog prima. Niet omdat ik me schaam, maar vooral omdat ik nog wat onzeker ben. Wat zullen ze wel niet van mij denken, ga je je leven op internet zetten, etc. Ik weet ook echt wel dat er altijd wel iemand is met zo’n reactie. Dat houd je toch niet tegen.

Nu ik door de zwangerschap thuis ben komen te zitten is de blog ook echt mijn uitlaatklep geworden. Even met wat anders bezig zijn. De blog geeft me energie. Al moet ik last minute nog wat schrijven op dinsdagavond, het voelt niet als straf.

Zoals ik al schreef zit ik nog boordevol met ideeën, maar de prioriteit lig hier nog even op de zwangerschap. Na de bevalling en als we weer een beetje ritme te pakken hebben ga ik de ideeën uitwerken. Ook wil ik een keer een training doen om nog meer uit mijn blog te halen.

Natuurlijk zijn er ook nog dingen waar ik op meer resultaat had verwacht. Ik heb mijn verwachtingspatroon voor mezelf ook  vrij hoog gelegd. Op dit moment zou ik graag willen dat mijn bezoekersaantallen wat omhoog gaan. Die blijft nog wat aan de lage kant, maar ook daar wil ik na de bevalling me wat meer op gaan focussen.

 

Ik vond het erg leuk om jullie vragen te beantwoorden. Ook hebben jullie leuke suggesties aangeleverd voor mijn blog. Sommige items stonden al op mijn lijstje. Sommige ook niet, maar wil ik wel wat mee gaan doen. Hou mijn social media in de gaten. Daar zie je vanzelf verschijnen wanneer er een nieuwe blog online is gekomen. Op Facebook en Twitter vindt je direct een link naar de blog. Instagram doe ik nog handmatig. Wees ook vrij om mij daar te volgen. Leuk om jullie op meerdere plaatsen tegen te komen. En laat vooral ook een reactie achter. Ik vind het echt heel leuk om een reactie van jullie te ontvangen.

Please follow and like us:

Peuterpuber in huis

Naast een lieve maar gevoelige kleuter hebben we ook een heerlijke peuterpuber in huis. Volgende week is ons manneke alweer 2,5 jaar. Een mooi moment om terug te blikken op het eerste half jaar als peuter. 

 

Zijn karaktertje

Wat geniet ik toch van onze heerlijke peuterpuber. De driftbuien kan ik missen als kiespijn, maar horen er echt bij. Daarnaast hangt hij vaak de clown uit en is het een grote knuffelkont, maar vooral een vriendelijk manneke. Loop ik met hem waar dan ook, dan zegt hij iedereen uitbundig gedag. Waag het niet om niks terug te zeggen, want dan hij roept hij gewoon hard over straat: “mama, hij (ja iedereen is hij) praat niet. Sepp is dan ook echt teleurgesteld. Dan leg ik hem uit dat niet iedereen altijd zin heeft om gedag te zeggen ook al is dat niet zo netjes. Natuurlijk blijf ik hem stimuleren om gedag te blijven zeggen tegen iedereen. Dat siert hem om wie hij is. Kan hij geen gedag zeggen omdat je in huis bent, maar ziet hij jou voor het raam? Dan zwaait hij uitbundig naar je. Dat tovert bij veel mensen een lach op hun gezicht. Grapjes uithalen vindt Sepp helemaal geweldig. De grapjes zijn echte peuter grapjes. De grootste lol heeft hij als hij doet alsof hij je gaat pakken als tijger. Luidt brullend rent hij achter je aan. Ook verstopt hij zich onder een deken of gewoon achter zijn handjes. Ze tong uitsteken en lekker spetteren of doen alsof hij héél boos kijkt. Die pretoogjes zijn onbetaalbaar.

 

Driftbuien binnenshuis

Naast deze leuke eigenschappen is hij ook regelmatig een echte peuterpuber. Dan heb ik mijn handen vol aan hem. Eerlijk is eerlijk dat zijn wel eens zware momenten, zeker nu ik een stuk minder mobiel ben. Vooral de driftbuien op straat of de winkel vallen niet altijd mee. Door zijn lengte is hij niet makkelijk meer op te tillen in combinatie met die grote buik. Thuis laat ik hem vooral even driftig zijn. Dan mag hij echt even gillen, schreeuwen en stampen. Zodra hij begint te slaan is het klaar. Dan mag hij even afkoelen bij een muurtje. Dan is het ook daarna gelijk klaar en weet hij dat hij een stap te ver ging. Na een time out van 2 minuten ga ik even bij hem op de grond zitten zodat we elkaar recht in de ogen kunnen kijken. Vaak hoef ik dan al niets meer te zeggen en komt hij zelf naar me toe en zegt hij: “mama Sepp stout he.” Ja, Sepp je was stout door mama te slaan. Boos zijn mag, maar we doen elkaar geen pijn door te slaan of schoppen. Een natte kus en een dikke knuffel komen daarna. De driftbui is dan als sneeuw voor de zon verdwenen en ons manneke gaat heerlijk verder spelen.

 

Driftbuien buitenshuis

Op straat of in de winkel is een ander verhaal. Daar kan ik hem wel even boos laten zijn, maar moet ik wel wat sneller ingrijpen. Dat doe vooral om die boze en verwijtende ogen niet in mijn rug te hoeven voelen. Want oh oh oh wat weten mensen ineens heel goed hoe ONS kind in elkaar steekt. Ik heb daar gelukkig wel steeds minder maling aan. Lieve mensen bemoei je alsjeblieft niet met een moeder die haar peuter probeert te corrigeren. De aandacht voor het kind is op dit moment belangrijker dan de door u goed bedoelde adviezen. Dat zorgt dat menig moeder even de focus kwijt raakt, zich irriteert of simpel u een standje geeft. Mijn kind is niet publiekelijk bezit. Zo dat is er ook even uit. Maar terug naar waar ik over begon. Het eerder ingrijpen in publieke voorzieningen. Sepp pak ik dan vast en maak hem duidelijk dat boos worden in de winkel of op straat geen zin heeft. Dat hij mee moet lopen en dat ik dit gedrag niet wens. Je mag best boos zijn, maar je hoeft dat niet zo te doen. Gelukkig zit Sepp ook gewoon nog in de buggy en kan ik hem daarna verder laten razen in de buggy.

 

Kleuter en peuter in huis

Zoals jullie weten hebben we naast een peuter ook een kleuter in huis. Over het algemeen gaat dat ook ontzettend goed tussen die twee. Tot Chloë naar school ging waren ze ook echt vaak op elkaar aangewezen. Dus hebben altijd veel samen gespeeld. En nu nog spelen ze regelmatig samen. Sepp moet ook vaak doen wat zijn zus zegt. Dus hij moet ook regelmatig de baby spelen, of gewoon vader en moedertje met haar poppen. Dat laat hij dan ook toe tot zekere hoogte. Gaat het hem te ver, heeft hij geen zin meer? Dan laat hij het heel duidelijk weten. Eerst met woorden en als er dan niet geluisterd wordt dan volgt er een heus broer en zus gevecht. Dan zijn het ook net een kat en een hond. Heel vaak laat ik ze het eerst maar samen uitvechten. Want het heeft echt geen zin om politieagentje te spelen. Als ze er samen niet uitkomen, dan spring ik er tussen. En dat is soms ook echt nodig. Maar ook dan weten ze dat ze te ver zijn gegaan. Ze zeggen sorry tegen elkaar en knuffelen elkaar vervolgens plat. Ze gaan ook niet naar bed zonder elkaar te knuffelen. Inmiddels helemaal een ritueel geworden. Ze gaan ook vaak tegelijk naar bed. Op bed leggen doen we ook vaak met zijn tweeën. Ieder kind krijgt dan zijn of haar individuele aandacht.

 

Ontwikkeling

De laatste weken ontwikkeld Sepp zich hard. Hij wordt communicatief steeds sterker. Praat duidelijk en verstaanbaar, soms ook niet. Ook wandelt hij lange stukken met ons mee. Op de dagen dat hij nu nog alleen is samen met mij kan hij zich ook heel goed zelf vermaken met zijn auto’s en trein. Soms ook wat schermtijd. Peppa big is zijn topfavoriet op het moment. Hele stukken praat hij na. Als de wekker gaat en schermtijd klaar is, laten we Sepp zelf de tv of tablet uitzetten. Want dat geeft geen driftbuien heben we gemerkt. Zetten wij het scherm uit, dan ontploft hij en lijkt het toch ineens heel onverwachts te komen. Humor is bij Sepp ook een wondermiddel. Met simpel een grapje maken, is hij al snel niet meer boos.

 

Ondergesneeuwt

Soms ben ik bang dat hij wordt ondergesneeuwd omdat zijn zus soms zoveel aandacht vraagt. Als ik zo naar hem kijk lijkt dat vaak wel mee te vallen. Hij past zich makkelijk aan de situatie aan. En hoe bizar, als wij ons meisje willen troosten helpt dat niet altijd. Dan is Sepp de enige die haar kan troosten. Dan ben ik alleen maar waanzinnig trots op mijn twee kanjers die elkaar zo goed aanvullen en elkaar helpen daar waar het nodig is. Hij lijkt er in ieder geval geen last van te hebben.

 

Wij zijn enorm trots op dit manneke. Hebben jullie ook zo’n heerlijke peuterpuber? Of hoe was jullie kindje tijdens zijn peutertijd? Laat gerust een bericht je achter hieronder. Ik vind dat namelijk erg leuk om wat van jullie te lezen.

 

liefs,

Inge

Please follow and like us:

Geboorteplan

De weken vliegen inmiddels voorbij en het is aftellen naar mijn verlof. Ik ben nu 32 weken zwanger en mijn streven was om met 36 weken zwangerschap met verlof te gaan. Dat betekend voor mij dat ik alleen de maand november nog hoef te werken. Al zal het door de bekkenpijn nu even afwachten zijn of ik eerder met verlof ga. Nu de uitgerekende datum dichterbij komt, zorg ik ook dat het geboorteplan bij de verloskundige ligt.

 

Zo maakte ik dus vorige week het geboorteplan voor ons kleine mannetje. Deze week ga ik die met de verloskundige kort bespreken. Op mijn verzoek heb ik geen dubbele afspraak ingepland om dit te bespreken. Na 2 eerdere bevallingen vind ik dit niet meer zo spannend. Ook al is iedere bevalling anders, toch is het voor mij belangrijker dat het geboorteplan daar ligt. Zowel bij Chloë als bij Sepp heb ik een geboorteplan gemaakt.

 

Bij de geboorte van Chloë ruim 4 jaar geleden ben ik thuis begonnen. De dag voor haar geboorte had ik pijn in mijn buik, maar niet dat ik dacht van laat ik de verloskundige bellen. Er was voor mijn gevoel ook niet veel aan de hand. Ik was het vooral zat om te wachten, want alhoewel ik pas 4 dagen overtijd was, was ik er wel klaar mee. Het was buiten warm en ik kon geen kant meer op. Ik wilde gewoon heel graag mijn kindje ontmoeten. Papa was al jarig geweest, dus het mocht echt wel komen. Die vrijdagavond kon ik niet de slaap vatten, bleef ronddraaien in bed en wist niet hoe ik moest gaan liggen. Ik pakte uiteindelijk om 2:00 uur ‘s nachts een kruik en legde die tegen mijn buik in de hoop dat ik daardoor wat minder gespannen was en dus lekker kon gaan slapen. Jammer joh dacht mijn lijf want een half uur later begonnen mijn weeën. Rustig aangekeken en begonnen met time-en in de weeënapp.  Eigenlijk kwamen ze al gelijk regelmatig. Ik ben maar wat gaan lezen en doen in huis, want slapen kon ik toch niet meer. Nog even gedoucht en ondertussen manlief wakker gemaakt. We belde de verloskundige om aan te geven dat ik al 2 uur regelmatige weeën had, maar die drukte ons weg, dachten we. Een uurtje verder belde we haar weer en toen nam ze wel op. Ze zou er met een half uurtje zijn. Manlief liet haar binnen en ze constateerde 3 cm ontsluiting. We spraken af dat ze naar huis ging en over 2 uur weer zou komen. Ging het niet, dan mochten we bellen en kwam ze eraan. Binnen een uur konden we weer bellen. Ik kreeg heftige rugweeën en we besloten rond 7:30 uur naar het ziekenhuis te gaan. Maar voordat we in de auto zouden stappen zou ze eerst mijn vliezen breken. Ik verging zo van de pijn en ik niet wist hoe lang het zou gaan duren dat ik echt pijnstilling wilde. Ik was zelfs helemaal misselijk van de pijn. Het ziekenhuis is ongeveer 20 minuten rijden. Wat een helse rit om in de auto te zitten met weeën. In het ziekenhuis aangekomen, werd ik eerst aan de CTG gelegd omdat ze wilde weten hoe de kleine het maakte. Mensen ik werd gek van de pijn en duwde met mijn voet tegen de rand van het ziekenhuis bed om voor mezelf de pijn onder controle te krijgen. Eigenlijk was ik gewoonweg in gevecht mijn de weeën in plaats van dat ik ze rustig hun gang liet gaan. En mijn gevecht won het. De weeën ebte weg. Waardoor ik via een infuus weeënopwekkers erbij kreeg. Inmiddels bleek ik ook al 8 cm ontsluiting te hebben en dat betekende ook geen pijnmedicatie meer. Uiteindelijk werd vanaf de eerste wee gezien een kleine 11 uur later onze prachtige dochter geboren.

 

Bij de geboorte van Sepp inmiddels 2,5 jaar geleden stond ik er op om thuis te bevallen. De mensen om mijn heen vonden dat niet zo’n goed idee, maar dat was hun gevoel en ik moest de klus uiteindelijk klaren. Daarom besloot ik in overleg met de verloskundige, om mezelf niet steeds te hoeven verdedigen, te zeggen dat we voor een ziekenhuisbevalling gingen. En dat hielp, want ik kreeg rust en ondertussen bespraken de verloskundige en ik hoe we het gingen doen.

De dag voor de uitgerekende datum had manlief een belangrijke tenniswedstrijd in de competitie. Ik wilde die dag niet met een dreumes alleen in huis zitten en besloten we oppas voor haar te regelen. Ze kon een dagje en een nachtje bij mijn ouders logeren. Ik ging lekker naar de tennis en zat dat heerlijk tennis te kijken. Althans dat probeerde ik, maar niets van de partijen kwam binnen. Mensen vroegen nog wel, meid niet hier bevallen hoor 😉 En ik lachte hun vraag weg, met nee joh, ik ben morgen pas uitgerekend. Komt goed en het kwam goed. De andere dag gingen we ‘s middags nog even de weekboodschappen halen. Het was die nacht volle maan geweest, dus had stiekem gehoopt dat die zijn werk zou doen, maar helaas. In de supermarkt kwamen we alleen maar bekende tegen. Zo meid, jij hoeft niet lang meer. Nee dat klopt, maximaal nog 2 weken, want vandaag uitgerekend. En ik voelde me nog helemaal goed. We gingen Chloë halen bij mijn ouders en daarna lekker naar huis. Manlief zorgde voor het eten. De buuf kwam nog even pannenkoekenmix halen. Oh je staat nog aan de deur, niks aan de hand zei ze nog. We aten met zijn drieën, Chloë was erg moe en die zouden we vroeg op bed leggen. Ik geef haar nog een zoen, want papa zou haar lekker toestoppen in bed. Maar die zoen wilde ze niet. Ze duwde me weg en daar was ie, de eerste wee. En het ging rap. Dus lekker douchen en 2 uur later belde we de verloskundige dat de weeën nu een uur regelmatig om de 4 minuten waren. Ze kwam en constateerde 3 cm. Ze besloot gelijk de vliezen te breken en zou nog even naar de praktijk gaan die hier 3 straten verderop is. Alleen daar is ze nooit meer geweest. De heftige rugweeën kwamen gelijk weer de kop opzetten en ik wist dat ik ook misselijk zou worden. Als dat bij de eerste bevalling is gebeurd, dan is dat bij de tweede ook zo. En ja ze had gelijk. Omdat ik nu wist wat me te wachten stond liet ik de weeën hun werk doen, pufte ze weg. Om 23:00 uur gaf ik aan bij de verloskundige dat ik even naar het toilet wilde en vlak daarna gaf ik aan dat ik een enorme druk voelde. Ik moest op bed gaan liggen en heel even de persweeën wegpuffen. Al mocht ik wel beetje bij beetje een kleine beetje meeduwen. Dit was zo nieuw, want bij Chloë heb ik op gewone weeën moeten persen. Om 23:23 kreeg ik het seintje dat ik mocht meepersen. Na twee keer persen zei de verloskundige dat ik niet meer mocht persen, want dan zou ik het kind lanceren. Mijn lichaam moest het werk doen. En om 23:27 werd onze zoon Sepp geboren. Dochterlief sliep heerlijk door. Toen we om 2 uur ‘s nachts de familie wakker belde dachten ze dat het tijd was om op te passen, maar we mochten ze dus al verblijden met heel goed nieuws.

 

Met deze twee bevallingen in mijn achterhoofd heb ik ook het geboorteplan van ons derde wondertje geschreven. Ik wil gewoon heerlijk relaxt en ontspannen thuis bevallen. Manlief dicht bij me en hopelijk ook weer ‘s avonds terwijl de kindjes op bed liggen. In het holst van de nacht terwijl niemand het doorheeft wat er gaande is. Maar dat is iets waar we niets over te zeggen hebben. En hoe gek het ook klinkt, ik kijk er naar uit. En ja bevallen doet pijn, dat zal ik zeker niet ontkennen. Maar ik zou het zo weer willen doen. Ik vind het een van de mooiste ervaringen die je je kan bedenken. Ook de pijnlijkste, dat wel. Het is cliché, maar waar na een paar weken kan ik me niet meer voorstellen hoeveel pijn het heeft gedaan. En de mensen nabij weten ook gewoon dat ik thuis wil bevallen. Want bij laatste bevalling ging het gewoon erg vlotjes dat we “het ziekenhuis niet meer zouden halen”.

 

Hoe heb jij je bevalling(en) beleeft? Bevallen in het ziekenhuis of thuis? Of heb je nog tips voor mij die je graag wil delen. Ja het is mijn derde bevalling, maar ik sta open voor tips. Laat ze hieronder achter of op een van de social media kanalen.

Please follow and like us:

Naar een theatervoorstelling met kinderen

Naast dat wij zelf graag naar het theater gaan willen wij dit ook graag aan onze kinderen meegeven. Daarom boeken we naast 8 keer per jaar voor onszelf een theatervoorstelling ook een voorstelling met het hele gezin en een voorstelling waarbij de kinderen een één op één uitje hebben met papa of mama. Afgelopen zondag hadden we een theatervoorstelling met het gezin in het plaatselijke theater. Deze blog is dan ook geheel geschreven uit eigen ervaring en zonder sponsoring. 

 

Zaterdagochtend vertellen we Chloë en Sepp dat we zondagmiddag naar de Dikkie Dik gaan in theater. De kinderen stuiteren van plezier en hebben er al helemaal zin in. Toch moeten ze nog een dagje wachten. Gelukkig vliegt de zaterdag voorbij en beginnen we de zondag lekker ontspannen met een pyjama ochtend. Sepp leggen we iets eerder dan normaal op bed, want de voorstelling begint om 14:30 uur en de foyer is omgetoverd tot een heus kattenspektakel. We willen er op tijd zijn zodat de kindjes ook nog even kunnen spelen voorafgaand aan de voorstelling.

Hier speelt het hele verhaal zich af.

Op onze fiets rijden we naar Westland Theater De Naald. Het is maar een klein stukje fietsen dus ideaal en met dit warme weer ook zeker geen straf om op de fiets te gaan. Op de fiets zijn de kindjes helemaal uitgelaten. De kindjes willen graag zelf hun kaartje laten scannen en mogen lekker naar binnen. Sepp struint overal heerlijk tussendoor en wil overal kijken. Chloë keert zich wat terug en blijft veilig bij papa. Zo gaan we op dat moment even ieder ons eigen weg. Ik loop met Sepp rond en Robin met Chloë. De kinderen kunnen kleuren, zelf drinken pakken, vissen uit de kom vissen, in een katten(ballen)bak spelen. In kattenmandjes liggen, picknicken en er is voor ieder wat wils. Net voordat de “bel” gaat om naar binnen te gaan treffen we elkaar weer. We hebben een mooi plekje naast de meneer van het geluid en licht en hebben zo goed zicht op het podium. Sepp komt naast mij zitten op een eigen verhoogde stoel. Chloë vind het toch even wat spannender en besluit lekker veilig op paps schoot te kruipen en lekker tegen hem aan te gaan liggen. Sepp wiebelt lekker op zijn stoel en kan niet meer wachten.

 

Om 14:30 begint dan de voorstelling. Het vrolijke gekraai uit de zaal wordt langzaam stil, sommige kindjes vinden het nog even spannend. En dat is prima, met deze 2+ voorstelling zitten er veel kleine kinderen in de zaal en als het licht behoorlijk dimt is dat toch wel heel spannend. Een groot boek ligt er op het toneel en met een schim begint het verhaal. Sepp ligt helemaal dubbel van het lachen want het is toch wel grappig wat er allemaal gebeurd. Ik vind het toch wel bijzonder dat volwassenen iets kunnen schrijven wat zo aanslaat bij de kleine kinderen. Ik geniet lekker mee met de kindjes die ieder op hun eigen manier genieten van de voorstelling. Chloë is een introverte genieter. Aan haar ogen kan je zien dat ze geniet en dat het bij haar binnen komt. Sepp is extrovert en geniet met geluid en zijn hele lijf. Hij klapt hard mee, wiebelt op zijn stoel en roept alsof hij op de markt staat wat er gebeurt op het toneel. Om ons heen hoor je de volwassenen de verbazing uitspreken dat Dikkie Dik een animatie blijft in de voorstelling. Voor de kinderen maakt dat helemaal niet uit. Het verwachtingspatroon bij de volwassenen ligt blijkbaar hoger dan bij de kinderen. Na 45 minuten is de voorstelling afgelopen een loopt de zaal gestaag leeg. De kinderen mogen nog even op de foto met de animatie Dikkie Dik of de twee acteurs even gedag zeggen. Onze Sepp wil dat nog wel even en weet niet hoe snel hij het podium op moet klauteren. Chloë vindt het wel best.

tijdens de voorstelling

Na de voorstelling doen we nog een drankje in de foyer en kunnen de kindjes nog even spelen. Helemaal blij en enorm genoten keren de kindjes weer naar huis. Op de fiets en thuis praten ze nog uitgelaten over de voorstelling. Het was ook deze keer weer helemaal geslaagd.

 

Gaan jullie weleens met jullie kinderen naar het theater? Hoe ervaren jullie dat als ouders en hoe ervaren de kindjes het? Ik lees het graag hieronder of op een van de social media kanalen.

 

 

Please follow and like us:

Op pad zonder kinderen

De afgelopen weken zaten vol met uitjes met en zonder kinderen. In deze blog neem ik jullie mee met twee uitjes ik samen met mijn man had. Deze uitjes zijn niet gesponsord en geschreven vanuit mijn eigen ervaring.

 

Theatervoorstelling

Ja het is eindelijk weer zover. Het theaterseizoen start weer voor ons. Wat kijken wij er ieder jaar weer naar uit om in mei de kaartjes te boeken bij de diverse theaters bij ons in de regio. Meestal gaan wij naar Westland Theater De Naald in Naaldwijk of naar Theater De Veste in Delft. Als wij ons avondje uit hebben, komt een van de twee oppasmeiden bij ons oppassen.

Woensdag 26 september was onze eerste datenight voor het seizoen 2018-2019. We gaan deze keer naar het theater in ons eigen dorp en we starten met de voorstelling “Alles is wel” &  “Ballen 2.0” van “Hun” & De Gestampte Meisjes. Het is een avond met twee cabaretgroepen, die meedoen in de talenten concours binnen het theater. Nieuw talent willen wij ook graag een kans geven en we gaan dus niet altijd naar de grote mannen en vrouwen in het theater. Ben erg benieuwd hoe het vanavond is. We zitten op rij 1. Ja!!! je leest het goed rij 1, altijd goed bij cabaret..hahaha. We zijn vanavond op tijd in het theater. Omdat we op de fiets zijn en ik niet zo heel snel fiets op het moment gaan we iets eerder weg dan normaal. Kan ik mooi nog even uit hijgen en een drankje doen. De voorstelling is in ons eigen dorp, dus grote kans dat we bekenden tegen komen.

eerste rij

De voorstelling is in de kleine zaal, wat betekend dat rij 1 ook echt op dezelfde vloer is als de artiesten. Dus er is geen ontkomen aan als ze ons in het vizier krijgen. Ik ben benieuwd. We beginnen met “Hun”. De voorstelling start om 20:15 uur en op een cynische manier hebben ze het over een depressie bij een van de meiden. We kunnen er niet helemaal uit opmaken of ze echt depressief is of dat het een act is in de voorstelling. We blijken niet de enige te zijn die hier wat moeite mee hebben om dit te vertalen naar real life of in scene gezet. Bij thuiskomst blijkt dat een van de meiden inderdaad echt depressief is. Het thema van de voorstelling is “awardshow” met de depressie als rode draad er doorheen. Al snel is mijn man aan de beurt, want jij hij moet vertellen wat hij vanochtend als een van de eerste dingen heeft gedaan. Dat mag dus het meest simpele activiteit zijn, want deze awardshow is voor de gewone mens. Hij koos dus voor de activiteit een boterham eten. Een high five van de dames voor deze topprestatie. Zo vulde zich het eerste deel van de avond. Natuurlijk was manlief niet de enige die de spreekwoordelijke Sjaak was. Nog een aantal dames uit het publiek mochten nog naar voren komen. Vermakelijk in ieder geval om naar te kijken. Na deze voorstelling was er pauze. Een praatje, een drankje en afwachten wat er komen gaat. De tweede voorstelling is een ode aan de man. Het trio De gestampte meisjes staat klaar om te beginnen als  we de zaal binnen lopen. Als iedereen zit, het licht is gedoofd in de zaal gaan de meiden beginnen. Die knallen zo de zaal in. Ik word gelijk gepakt in deze voorstelling, mijn aandacht is er compleet bij. De dames gaan op het randje van het seksistische zitten. Dagen de mannen uit in de zaal. Ook manlief is weer aan de beurt. Ben je snel jaloers? Dan kan je beter deze voorstelling overslaan, want eerlijk is eerlijk de dames flirten vanaf het podium ook gewoon even met de mannen in de zaal. Het is een heerlijke voorstelling waar veel gebeurt en doordat we op de eerste rij zitten komen we eigenlijk ogen te kort. Na de voorstelling doen we normaal nog even een drankje, maar slaan dat vanavond over. Na een slechte nacht wil ik toch een soort van op tijd naar bed.

 

Familiedagje

Een paar jaar geleden ontstond het idee om een neven en nichtenuitje te organiseren bij mijn man in zijn familie. Tot een paar maanden terug bleef dit maar een idee, maar nu werden er eindelijk

een van de geproefde biertjes

stappen gemaakt. Twee nichtjes organiseerde een uitje en de partners mochten mee. Bij de eerste editie van dit neven en nichtenuitje was ik de enige aanhang. De andere twee aangetrouwde neven bleven bij de kinderen. De jongste van de groep is overigens 18 en de oudste 40. Mijn schoonzus moest helaas op het laatste moment afzeggen in verband met een blessure. Het verzoek was om op de fiets te komen of wie geen fiets had kon hem lenen. Nu hebben wij wel een fiets, maar de familie komt uit de bollenstreek en het is voor ons een uur rijden met de auto, dus wij mochten de fietsen lenen. Mijn schoonzus had gevraagd om een elektrische fiets, maar tot een paar weken geleden had ik geen moeite met fietsen. Door de zwangerschap gaat het nu toch allemaal net even wat minder. Nu de elektrische fiets toch vrij was, nam ik van de gelegenheid gebruik om daar gebruik van te maken.

 

We werden welkom geheten met een bakkie en een lekker stukje taart. Even keuvelen en daarna kregen we de uitleg wat we moesten doen. We werden in 3 groepen verdeeld en kregen een goodiebag mee met een flesje water, pennen, wat lekkers en poncho. Die laatste hebben we gelukkig niet nodig gehad. De eerste groep vertrok met de fototocht. De fototocht was op de fiets naar een bepaalde locatie in de bollenregio. Kwamen langs plekjes waar familie heeft gewoond of nog steeds veel komt. De vragen gingen over alle ooms en tantes. Zo kom je nog eens wat te weten. Wij gingen als tweede groep weg. Samen met manlief, een nichtje en neef mochten we op pad. Eerst moest het zadel van mijn fiets nog een heel stuk lager gezet worden. En hoppa daar gaan we dan op de elektrische fiets. uhm fietst toch nog best wat zwaar, maar ja een wat ouder model, dus zal wel. Gelukkig wisten de neef en nicht goed de weg, want tja wij komen niet zo heel vaak in het dorp. Vragen maken, kletsen en fietsen maar. Maakte hilarische foto’s voor de antwoorden die we appten naar de organisatie. Wij hadden in ieder geval de grootste lol met elkaar. Na 15 kilometer fietsen, mensen wat was ik gesloopt, kwamen we aan op de activiteit locatie. We kregen een rondleiding bij Brouwerij Klein Duimpje in Hillegom. Een leuke kleine brouwerij. Wat kan die man enthousiast vertellen over zijn brouwerij. Mooi om te zien hoe gepassioneerd iemand kan zijn. Na de rondleiding volgde er een bierproeverij met een hapje. Helaas mag ik niet proeven, dus hield ik het bij een frisdrankje. Maar alle bierdrinkers genoten van 6 verschillende biertjes, wel in kleine glaasjes uiteraard. We zouden hierna nog uit eten gaan. Dus hoppa op de fiets en gaan met de hele groep. We moesten nog wel even een paar kilometertjes maken op de fiets, maar ik voelde mijn benen verschrikkelijk. Wat bleek nou, ik had al die tijd gewoon zonder trapondersteuning gefietst. Nou mijn kon je wegdragen. Ik kreeg serieus gewoon de

peking eend

slappe lach op de fiets. Wat een verschil met daarvoor. En van 15 km per uur vloog ik bijna over het fietspad.

Na dit wat kortere fietstochtje kwamen we aan bij restaurant heinde & ver. Daar kregen we de antwoorden uit de eerdere vragen van de fietstocht. Daarna konden we lekker gaan eten. Dit restaurant serveert kleine gerechtjes die je steeds kan bestellen. Leuk concept. Iedereen kan zelf bepalen wat ze eten en drinken. En het zijn heerlijke kleine hapjes. Echt van genoten. Tegen 22:30 uur pakte we de fietsen weer en reden we terug naar de begin locatie om onze auto weer op te halen en naar huis te rijden. We kijken terug op een geweldig uitje met de neven en nichten en wat was het leuk om zo eens met elkaar wat leuks te ondernemen. Iets wat ieder jaar zeker weer terug gaat komen.

 

Hebben jullie weleens een familiedag, of gaan jullie weleens samen weg? Wat doen jullie dan? Ik ben benieuwd. Laat een berichtje hieronder achter of op de bekende social media.

 

Liefs,

Inge

 

 

Please follow and like us:

Het moederschap, ik vergeet mezelf weleens

Wat vind ik het moederschap heerlijk. Ik ben wat dat aan gaat een echte moederkloek. Alleen dat was en is ook mijn grootste valkuil. In deze blog neem ik jullie mee naar 4 jaar geleden, maar ook hoe ik dat nu doe. Lees je mee.

 

Vier jaar geleden

In juli 2014 werd ik voor het eerst mama. Mijn grootste wens ging in vervullen en wat vond ik het heerlijk om met mijn meisje bezig te zijn. Tutten, knuffelen, wandelen ik genoot er met volle teugen van. Mijn leven bestond uit het verzorgen van mijn meisje en het leven thuis. Dat ging heel goed en na mijn verlof ging ik 3 dagen werken (24 uur). Toen het werken erbij kwam begon me dat wel een beetje op te breken. Want waar haalt iedere werkende moeder nou in hemelsnaam de tijd vandaan om ook nog leuke dingen te doen. Gelukkig hadden wij wel wat theater voorstellingen geboekt, dus gingen een paar keer samen uit. Tijd voor mezelf, dat was ver te zoeken.

 

Vergelijken en niet over praten

Ik vergeleek mezelf met zoveel andere moeders om me heen. Waarom konden zij wel allerlei dingen doen met vriendinnen, maar lukte mij dat niet. Ik sprak er verder niet over en liet me vooral leiden door de verhalen van andere. Ook met mijn man sprak ik hier niet over en ik voelde dat ik steeds dieper in de put zakte. Waarom? Ik had toch alles wat mijn hartje begeerde. Een leuk huis, een lieve man en een prachtige dochter. Wat wil je nog meer. Zo leuk als ik het moederschap had bedacht, zo behoorlijk viel het nu tegen. Rond de jaarwisseling 2014/2015 liep het emmertje definitief over. Ik had nergens meer zin en in zelf mijn verjaardag die een week of 5 later was had ik echt geen zin in. Ik vertelde ook iedereen dat ik mijn verjaardag niet vierde dat jaar. Langzaam begon ik over mijn verdriet te praten.

 

Het uitspreken

Toen ik eenmaal uitsprak wat er “onderhuids” zat, kreeg ik veel steun. Een collega vertelde dat de eerste jaren gewoon tropenjaren zijn en dat je inderdaad wat minder tijd voor jezelf hebt. En dat het helemaal niet erg is om even er doorheen te zitten. Een vriendin leefde met me mee en gaf me tips. Een van die tips was gewoon even het dorp in gaan zonder man en kind en gewoon even wat voor mezelf kopen. Een truitje, een leuke broek of iets anders. Niet iets kopen voor mijn dochter maar echt even voor jezelf op pad. En zo geschiedde. Ik ging stapje voor stapje weer opbouwen en haalde inderdaad de energie uit dat uurtje alleen naar het dorp. Ik ging weer afspraken inplannen met vriendinnen en langzaam aan krabbelde ik weer overeind. Al was het soms ook wat moeilijk, want de lente kwam eraan en dat betekende dat manlief ook meer op de tennisbaan zou staan en ik dus niet zomaar meer weg kon. Oppas regelen voor een sportdag van een van ons, omdat de ander op pad wil gaat tegen mijn gevoel in en dat doe ik dan ook nog steeds niet. Toch liet ik mij niet meer uit het veld slaan.

 

En nu vier jaar verder

Inmiddels zijn we vier jaar verder en bijna 3 kinderen rijk. Nog zijn er weken bij dat ik weinig tijd heb voor mezelf. Dat vind ik nu minder lastig. Natuurlijk zijn er dagen dat ik er weleens van baal dat het me niet lukt om wat leuks voor mezelf te doen. Twee keer per jaar zijn er 7 weken waarop manlief competitie tennist en in de zomermaanden pakt hij een paar toernooien mee. Dat zijn voor mij de momenten dat ik iets minder kan plannen in het weekend. En om elkaar niet te zien in het weekend vind ikzelf simpelweg niet fijn. Inmiddels kan ik me er makkelijker bij neerleggen en vergelijk me niet meer met andere mama’s. Ik doe het op mijn manier en moet gewoon bij mijn eigen gevoel blijven. Een weekend weg zonder man en of kinderen dat is, nog, niet aan mij besteed. Een weekend weg zonder kinderen met man? Dat doen we nu één keer in het jaar. Lekker even met zijn tweeën een nachtje zonder kinderen en in een andere omgeving. Het maakt ons niet uit wat we doen, maar even niet zorgen om weer op te laden. In combinatie met de theateruitjes die wij een keer of 8 per jaar inplannen. Ook probeer ik met regelmaat wat met een van mijn vriendinnen te doen. Dat lukt ook niet altijd, want we hebben soms gewoon drukke weken. Maar probeer minimaal 1 keer per maand lekker even er een paar uurtjes tussenuit te gaan. Dat kan gewoon een filmpje op de bank zijn bij een kinderloze vriendin, maar ook lekker een high tea doen, uit eten, lunchen en straks een kerstshow bezoeken.  Het zijn soms maar kleine dingen, maar voor mij groot genoeg. Ook haal ik de energie uit dingen thuis doen even alleen zonder kinderen. Een avondje knutselen, handwerken of gewoon lekker netflixen. Ik moest gewoon even mijn gedachten omzetten. Laat mij dan maar een ‘huismus’ zijn, maar ik geniet van die momenten. Ik heb nou eenmaal niet meer de behoefte om dronken te worden na een avondje stappen en respecteer de moeders die die behoefte wel hebben. Iedereen heeft zo haar eigen behoefte en laten we daar nou met respect mee omgaan. Het belangrijkste is lieve mede mama’s, vergeet jezelf niet!

 

Liefs,

Inge

 

 

 

 

 

 

Please follow and like us:

Peutergym

Je hoeft maar op Google in te tikken activiteit voor peuter en je kan tal van kanten op. Speeltuinen, kinderboerderijen, muzieklessen en peutergym. Je kan het zo gek niet bedenken of het is er. Sinds dat Chloë kan lopen gaan wij naar de peutergym. Inmiddels zit Chloë op school en ga ik nu alleen met Sepp naar de peutergym. In deze blog vertel ik je wat meer over onze bewegingsactiviteit op dinsdag.

Glijden van de grote mat

Buiten de schoolvakanties om wordt er in onze regio peutergym georganiseerd. Vier keer in de week is er een mogelijkheid tot gymen. Wij gaan op de dinsdagochtend. Vanochtend had ik me in de tijd vergist en stond iets te vroeg bij de gymzaal. De juf had alles al klaargezet zodat we alvast lekker aan de slag konden. Sepp kon niet wachten en wilde beginnen met het zwaaien aan de ringen. Eerst mocht ik nog even helpen, maar je weet hoe dat gaat met twee jarige hè. Sterk hun eigen willetje en vooral alles zelf doen. Sepp is gelukkig niet anders, dus mag deze mama niet helpen met slingeren aan de ringen. Dan heb ik mooi de tijd om extra te genieten van dit blije mannetje dat aan alle kanten straalt. De ringen zijn favoriet, hup nog een keer nadat er een ander kindje aan de beurt was. Verstoppen en dan kiekeboe roepen blijft een geweldig spelletje. Net als ik ga je pakken. Oh het is zo heerlijk om zo de interactie met mijn mannetje te hebben.

Natuurlijk is er niet alleen ring zwaaien. We gaan nog even trampoline springen, daar mag mama nog wel even helpen. Ook nog even door het tunneltje kruipen en springen op het grote kussen. De gymjuf klapt in haar handen en we gaan allemaal zitten. We zeggen goedemorgen, zwaaien met de handjes, de voetjes en de vingertjes. We springen, kruipen door het poortje van mama, maar ook nu denkt Sepp ja bekijk het maar even. Er staat hier zoveel leuks en nu kan ik erop. Klimmen en klauteren, liggen op de bank. Laat hem maar even lekker schuiven. Want hoe harder ik zeg dat hij mee moet doen, hoe meer hij zijn kont in de kribbe gooit.

 

Na de gezamenlijke activiteit mogen ze zelf weer aan de slag. Dat staat Sepp meer aan. Lekker springen, rollen, evenwicht bewaren en andere kindjes helpen. Oh en vergeet niet heel veel te

Door het tunneltje

schommelen. Hij heeft het maar wat naar zijn zin. Na 35 minuten gymen is het tijd om op te ruimen. De juf klapt in haar handen en het is tijd om met elkaar op te ruimen. De mat oprollen, of de kleine mat opruimen. De bank op tillen, we helpen elkaar allemaal, want binnen een mum van tijd is de hele gymzaal aan kant. We maken een kring en zingen liedjes als: “we maken een kringetje van jongens en van meisjes”, “De zevensprong” en “in de maneschijn”. We sluiten af met het afscheidsliedje en dan is het tijd om onze sokken, schoenen en jas aan te doen. Na afloop betalen we de gymles en gaan we voldaan terug naar huis.

 

Naast dat beide kindjes het ontzettend leuk vinden om te gymen, is het ook nog eens goed voor hun motorische ontwikkeling en zelfvertrouwen. Chloë groeide in een meisje dat alles spannend vond in een kleuter die alles durfde. Sepp is bijna nergens bang voor en gaat vooral zijn eigen gang. Het is een speelse manier van kennis maken met sporten, wat wij in onze opvoeding graag mee willen geven dat sporten niet alleen gezond is, maar vooral ook heel leuk.

 

Wat doen jullie voor activiteit met jullie kindjes? Gaan jullie zwemmen of net als Sepp naar de peutergym. Of hebben jullie muziekles. Ik ben erg benieuwd naar jullie verhalen. Laat hieronder, op Facebook of op Instagram een berichtje achter. Ik vind het in ieder geval erg leuk om wat van jullie te lezen.

 

 

Please follow and like us: