Op vakantie met een hsp

Reizen is een van de dingen die ik graag doe. Toch geeft een vakantie vooraf de nodige spanning. Ik geef je een kijkje in ons leven rondom vakantie gaan met onze hooggevoeligheid. Ook ben ik benieuwd of andere Hsp-ers dit herkennen. Lees je mee?

Net als ieder ander

Ik vind het heerlijk om te struinen op het internet om een leuk vakantieadres te vinden voor onze vakantie met de kinderen. Vaak heb ik al een regio of land in gedachten en ga ik van alles bekijken. Wat is er in de omgeving te doen? Hoe groot is het? Wat voor accomodatie is er? Hoe staat het met de animatie voor de kinderen? Ik heb dan vaak al snel een adresje op het oog dat ik daarna bijna niet meer los kan laten. Daarna is het wachten tot mijn verlof wordt goedgekeurd, want ja die inventariseren ze bij ons pas eind december/begin januari voor de zomermaanden. Eenmaal geboekt komt de rust weer even in mijn kont.

De aanloop naar de vakantie

Als de vakantie bijna zover is vertellen we het de kinderen dat we op vakantie gaan. Net als ieder ander kind vinden ze dat geweldig. Tellen af, willen weten waar we naartoe gaan. Plaatjes kijken en er samen over praten. Maar dit levert ook spanning op. Die spanning kan soms echt vervelend zijn, maar ik herken het wel. Ik heb er namelijk zelf ook last van. Verder ga ik alvast bedenken wat ik echt gezien wil hebben. Soms is die lijst veel te lang. Dan maak ik een schikking.

De week voor vertrek

Zodra het aftellen echt is begonnen van 7 naar 6 naar 5…dan staan de tassen al klaar in onze slaapkamer. De eerste dingen pak ik in. Laat iedereen bedenken wat ze mee willen nemen. Moet ik nog iets wassen? Welk speelgoed, leesvoer, etcetera. Haal nog wat boodschapjes in huis en laat het dan maar komen. Zoals ik al schreef neemt de spanning ook toe. Dat uit zich in onrustige nachten. Ik slaap slecht, maar ik ben niet de enige. Ook dochterlief en onze oudste zoon slaapt slecht. Vroeg wakker of midden in de nacht wakker. Waarbij ze dan toch even de behoefte hebben aan een kroel. Kruipen dan figuurlijk weer in me. Mama je moet bij me blijven. Mama je moet bij me liggen. Omdat ikzelf vaak ook onrustig sliep vond ik dit in het begin vervelend, maar steeds meer omarm ik de onrustige momenten ‘s nachts. Kruip bij ze en val samen in slaap. Word ik voor ze wakker, dan duik ik nog even mijn eigen bed in.

Dag van vertrek

Maandenlang er naar uitgekeken en dan is het zover, we gaan. Zoonlief stapt zo de auto in en heeft er zin in, de jongste telg ervaart het allemaal. Dochterlief komt hevig in protest. Ze heeft geen zin meer, ze wil niet meer en gooit werkelijk alles in de strijd. Praten, praten, kalmeren, knuffelen en oppakken en in de auto zetten. De eerste kilometers is er nog wat gesputter, maar dan slaat dat langzaam om.

De autorit

Tot nu toe zijn we altijd met de auto op vakantie gegaan. In de auto mogen ze vaak een filmpje kijken. Zingen we liedjes en spelen we raadspelletjes. Dat laatste is nieuw. Worden er vragen gesteld en uiteraard de meest bekende vraag, zijn we er al? Dit is niet veel anders dan bij alle andere gezinnen.

De eerste dagen

De eerste dagen tijdens de vakantie zijn vooral de nachten onrustig. Nieuwe geluiden, nieuwe geuren, nieuwe omgeving. Ze zijn sneller moe van het vele spelen. Zelf ben ik ook sneller moe. Ik slaap de eerste nachten gewoon slecht. Heb pijntjes en word gek van alle luchtjes en geluiden. De eerste avonden en nachten kunnen we er regelmatig een bezoekje brengen aan de slaapkamer van de kinderen. Troosten, geruststellen, praatje pot. Het zijn vooral hele intensieve avonden. De ochtenden beginnen vroeg. Dat laatste had ik ook al zonder kinderen. Wennen en halverwege de vakantie komt dat vanzelf goed.

Verloop vakantie

Onze dagen plannen we zorgvuldig. Dagen met veel prikkels worden afgewisseld met lage prikkels. Ook proberen we zo veel mogelijk structuur aan te houden. Daar vaart het gezin ook tijdens de vakantie het beste op. We beperken de uitjes, maar de uitjes die we hebben beleven we intens. Zo maken we er toch een topvakantie van.

Hoe proberen we nog meer de prikkels te reduceren?

Voor de kinderen zorgen we dat er tijd is om zich terug te trekken. Wat extra eigen spulletjes bij zich. We nemen iets meer tijd voor het bed ritueel.

Voor mezelf zorg ik dat ik leesvoer bij me heb, wat extra slaap of even mezelf terug trek. Ook een spelletje doet het vaak goed. Uit eten doen we niet te veel, want dat vreet energie. Veel in de natuur zijn doet ook goed. Aarden werkt bij ons allemaal heel goed.

Bovenstaand is geschreven uit eigen ervaring. Ik ben geen specialist op het gebied van hsp. Toch probeer ik nu de puzzelstukjes in elkaar vallen, wel zo veel mogelijk dingen te ontdekken en te vinden. Ik ben benieuwd hoe andere Hsp-ers vakantie ervaren. Dus laat zeker een berichtje achter hieronder of op een van de social mediakanalen.

Please follow and like us:

een half jaar op school

Onze dochter zit inmiddels ruim een half jaar op school en vandaag vertel ik jullie hoe het nu met haar gaat op school.Ik schreef er al twee keer eerder een blog over. Eerst over haar eerste week op school en net na de herfstvakantie nog een keer.

Zo veel geleerd

Ons meisje leert veel op school en al die indrukken waren soms echt te veel prikkels op een dag. Ik liet het op Instagram al een keer in mijn stories zien, maar ze kan al aardig haar naam schrijven. Al is het dan wel in spiegelbeeld. Ook de naam van Raff kent ze uit haar hoofd. Glimmend van trotsheid als ze het weer geschreven heeft. Ik doe dan gezellig met haar mee. We laten vooral veel in haar eigen tempo doen. Niks forceren en dat wat ze vraagt stimuleren. Ze leerde de afgelopen periode zoveel over de seizoenen, de maanden, de dagen, maar ook cijfers. Ook de tekeningen zijn van krassen naar echte mensen verandert.

Emotionele ontwikkeling

Waar we in de eerste maanden echt een meisje hadden die overweldigd werd door alle prikkels. Waar de nachten onrustig waren en we het vaak moesten ontgelden. Zien we nu weer ons meisje terug. Een spring in het veld, vrolijk, lief, maar soms ook gewoon een draak. Ze straalt en kletst honderd uit. Durft zelf te vragen of ze komen spelen en gaat ze tegenwoordig zelf haar buurmeisje ophalen.

Vriendjes en vriendinnetjes

Voor zover we weten heeft ze het enorm naar haar zin met haar klasgenootjes. Speelt ze graag met vriendinnetjes, maar worden de vriendjes ook niet vergeten. Van de twee doordeweekse dagen mag ze er altijd een spelen. Hadden we plannen? Jammer dan voor de plannen, ga maar lekker spelen. Ik gooi dan mijn programma om, want dit wil ik ze niet ontnemen.

Kinderfeestjes

Ook die komen hier inmiddels regelmatig voorbij. Waar ze het in het begin nog heel spannend vond, gaat dat nu ook stap voor stap steeds beter. Ook al moet ze nog vier maanden wachten, in haar hoofdje al helemaal bezig met haar eigen kinderfeestje.

Overprikkeling

Regelmatig komt ons meisje nog thuis met een grote dosis overprikkeling. Dan is het te druk geweest in de klas of is er iets gebeurt dat indruk op haar heeft gemaakt. Ze weet dit ook steeds beter te verwoorden. Geeft aan wat haar dwars zit. We proberen dan er samen over te praten. Het pittige is op de momenten dat ze het niet heeft verteld en het blijft hangen. Dan mondt dat uit in een woede aanval. Waarna ze in tranen uitbarst en het verhaal er alsnog uitkomt. Toch helpt het haar door met een kleuterboekje de dag door te nemen. Daarmee kunnen we al veel tackelen voordat ze gaat slapen.

Ze is de laatste tijd enorm gegroeid en we zijn echt trots op haar. Wij tekenen voor deze mooie ontwikkelingen voor de komende maanden.

Please follow and like us:

De kleine zeemeermin

Ik schreef er al eens eerder over, een uitje naar het theater met kinderen. Zondag 10 februari had ik samen met onze dochter een uitje naar de kleine zeemeermin. Hoe wij dat hebben ervaren schrijf ik vandaag in deze blog. Deze blog is uit eigen ervaring geschreven en is dus niet vanuit sponsoring geschreven.

Aankondiging theatervoorstelling

Ons meisje kan zich al dagen druk maken over een uitje, dus besloot ik het pas een dag van te voren te zeggen. De afgelopen tijd had ze al zoveel dingen waar ze zich zo druk om had gemaakt dat slapen niet haar hobby was geworden. Ze is al weken vroeg wakker. Alles is spannend. Ik vertelde haar dat we zondagmiddag naar de kleine zeemeermin zouden gaan in het theater. Lekker samen even op pad, zonder haar broertjes en papa. Echt een meisjesuitje. Dat vond ze wel wat. Ik vertelde haar ook dat we hele goede plaatsen hadden, we zaten namelijk helemaal vooraan.

De dag van de voorstelling

Zondagochtend was ze uiteraard weer heel vroeg wakker. Ik mocht nog even uitslapen. Nou ja uitslapen, de kleine man werd wakker en papa hoorde hem beneden niet. Dus dan maar even lekker kroelen bij mama in het grote bed. Vind ik niet vervelend. Eenmaal beneden stuiterde het meiske aan alle kanten want vanmiddag is het zover. Ze keek er echt naar uit. Gaan we al mama. Nee na het middageten gaan we. Zo gezegd zo gedaan uiteraard. Ze was nog nooit zo snel klaar. Haren doen, was geen drama. Schoenen en jas aan was zo geregeld. Ze had er echt zin in.

De voorstelling

We waren er lekker op tijd, alleen deze loedermoeder had niet gelezen dat ze verkleed mochten komen. Gelukkig was ze niet de enige die niet verkleed was. Een van de speelsters kwam in de zaal even met haar kletsen. Wauw wat heb jij een goede plek zeg. Dat vond ze overigens wel heel spannend, want ze wilde echt niet met me meelopen naar de voorste rij. Gelukkig was het snel goed dat ze zag dat ik gewoon naast haar zat. De speelster vertelde waar de voorstelling over ging. Ondertussen kon ze rustig de zaal in kijken of ze nog vriendinnetjes zag. En er waren zoveel bekende voor haar in de zaal. Dus naar iedereen even zwaaien. Om 13:00 uur was het zover. De voorstelling begon. Het licht ging uit en ik had een klein meisje dat werkelijk in mij kroop. De start van de musical met vooral een donker sfeertje vond ze spannend. Lekker dicht tegen mama aan rustig kijken en alles in je opnemen. Ze genoot van top tot teen. Het is geen Disney voorstelling, dus de voor ons bekende liedjes van de kleine zeemeermin worden niet gezongen. Toch is het een heerlijke voorstelling voor jong en oud. Dans, zang en toneel. We hebben echt samen zitten genieten. Laagdrempelig en goed te begrijpen voor kinderen vanaf vier jaar. Ook voor de ouders leuk, want er zitten

ook grapjes voor volwassenen tussen.

Titus had een mooi grapje bedacht voor zijn tegenspeelster, die dus de hele voorstelling weer terug kwam. Eentje die ze zelf niet had verwacht. Met als resultaat dat heks Fien de slappe lach kreeg op het podium. Het was echt een fout/stout grapje. Mooi om te zien hoe je dan zo’n lol in je werk kan hebben en er gewoon verder op in gaat en zegt: Tja mooi is dat je nu weet wat je moet gaan zeggen, maar dat het er niet uitkomt. Je kon mij opvegen. De kinderen vonden het vooral grappig dat ze stonden te lachen, maar het grapje begrepen zij niet, de ouders wel.

Ook mochten de kinderen op hun eigen plek nog lekker dansen en meezingen. Ons meiske houdt daar wel van. Dus stonden we samen op de eerste rij te dansen.

Ondanks soms de spannende elementen voor een kleuter was het een enorm gave musical. Ze liep heel enthousiast de zaal uit.

Na de voorstelling

Na de voorstelling gingen we samen in de foyer nog drinken en wat eten. Voor de kinderen was er een afterparty en een meet en greet met de toneelspelers. Laat mijn dochter nou niet degene zijn die daar warm voor draait. Dus op de foto met de hoofdrolspelers doe ik haar geen plezier mee. Ik ga haar hierin ook absoluut niet pushen, want daar bereik ik helemaal niks mee. Ze geniet meer van lekker een drankje samen drinken en wat lekkers eten. Dat ze helemaal onder de indruk was van alles, was haar goed aan te zien. Een flinke blos op haar wangen. Thuis gaf ik haar mijn telefoon zodat ze samen met papa rustig kon kijken naar de foto’s en zij haar verhaal kon vertellen. Want met beeld erbij kan ze zich veel beter uiten hoe iets was. Vol enthousiasme verteld ze over waar het verhaal over ging. Vooral de gemene heks Fien is haar bijgebleven en daar blijft ze over praten.

Ik geniet nog even na van dit heerlijke uitje met mijn kleuterdochter. Wat is het toch fijn om samen herinneringen te maken.

Please follow and like us:

De eerste schoolweek van een 4-jarige

Vanaf augustus 2017 horen we van Chloë: “Als ik vier ben mag ik naar de basisschool”. Vorige week was het dan eindelijk zover. Chloë haar eerste schoolweek. Waar ze voor de buitenwereld het enorm goed doet op school, verpopt ze zich thuis tot een draakje dat vuur spuugt. Dat laatste is iets wat ze alleen thuis doet en dus voor de buitenwereld niet zichtbaar is. In deze blog blikken we terug op haar eerste week op school, wat dit doet met haar en het gezin.

 

Maandag 27 augustus 2018

Ik was deze ochtend al veel te vroeg wakker. Chloë wilde afgelopen nacht al niet in haar eigen bed slapen. Uiteindelijk lukte het ons om haar toch in haar eigen bed te laten slapen, ze was uiteindelijk ook zo in slaap gevallen. Ergens rond de klok van twee stond ons meisje naast ons bed en is tussen ons in gekropen. Zelf vind ik het ook erg spannend dat ons meisje naar school gaat. Voor mijn gevoel is het nog niet zo lang geleden dat ik haar op de wereld zette. Kijk nu een, na een paar keer knipperen met mijn ogen zijn er vier jaar voorbij gevlogen. Waar blijft die tijd.

onderweg naar haar eerste schooldag

Iedereen zegt het al bij de geboorte, geniet er maar van, want voor je het weet gaan ze naar school. Ondanks dat ik weet dat ons lieve, ondeugende, leergierige maar ook gevoelige meisje erg toe is aan school voelt het voor mij wel heel gek om haar een soort van los te laten en haar echt de grote wereld in te laten gaan. Chloë werd wakker van mijn wekker en stond dus om zeven uur beneden. “Goedemorgen mama, mag ik een boterham?”.Samen lopen we naar de keukentafel en daar ga ik haar boterhammen smeren. Ondertussen vertel ik dat het vandaag maandag is. De maandag dat zij voor het eerst echt naar school mag. Niet wennen, maar gelijk “cold turkey” naar school.

Wat wil je nog meer Chloë? Als 10 uurtje wil ze graag druiven mee naar school nemen, samen met een beker drinken. De druifjes in haar fruitbakje, drinken in haar Frozen beker. Zo gaan de eerste spullen in haar schooltas. De boterhammen in haar broodblik en ook wat snoeptomaatjes voor de lunch. Ik ben benieuwd of ze alles op gaat eten, maar dat zien we vanmiddag wel. Ook voor onder de middag wat te drinken. Ondertussen heeft Robin Sepp aangekleed, want die gaat naar opa en oma. Maandag is opa- en omadag. Ondertussen breng ik Sepp weg, terwijl Robin lekker met Chloë verder ontbijt. Als ik terug kom staat Chloë helemaal te stuiteren. Mag ik nu eindelijk naar school? Nog heel even wachten, maar ondertussen gaan alvast de schoenen en jas aan. Tas op de rug en ik hoor vanuit de gang: “Mama kom je al?” Uiteindelijk gaan we even over achten lopend naar school. Het is een kleine 10 minuten lopen en zijn dus veel te vroeg. Hoe dichter we bij school komen, hoe spannender ze het vind. Zo stond ze nog te stuiteren en ineens pakte ze onze hand beet. Bij school was het wel ineens heel echt. Ze wilde het liefst in papa kruipen. Eenmaal naar binnen, haar jas ophangen aan haar haakje. Het tien uurtje mag erboven staan en dan de klas in. Chloë wordt welkom geheten door de juffrouw die haar gelijk haar tafeltje aanwijst. Ze zit dichtbij de juffrouw. Ze stelt haar gelijk op haar gemak door te laten zien dat haar tekening die ze bij de kennismakingsochtend heeft gemaakt. Dat is de nieuwe verjaardagskalender in de klas. Toch durft Chloë niet los te laten. De juf besluit tegen Chloë te zeggen dat ze lekker bij haar op schoot mag zitten en dat papa en mama nog even buiten staan om te zwaaien. Dat vindt ze een goed idee en kruipt bij de juf op schoot. Voor ons een fijn om te zien dat de juf nu al het vertrouwen van Chloë heeft gewonnen. Wij lopen naar buiten en ik voel de tranen prikken in mijn ogen. Even knipperen en hup naar buiten om voor het raam te zwaaien. Al snel ziet ze ons en zwaait terug. Wij gaan naar huis en ik moet die brok in mijn keel toch nog een keer wegslikken. Manlief vertrekt naar zijn werk en ik heb lekker een dagje voor mezelf. Om 14:30 uur loop ik weer richting school. Voor mij nog een beetje onwennig. De meeste ouders ken ik totaal nog niet en bij school is het een ons kent ons bijeenkomst van moeders. Een aantal moeders ken ik wel en heb daar even een kort praatje mee. Dan mogen de ouders van de jongste kleuters naar binnen. De juf ziet me en zegt tegen Chloë dat mama er is en dat ze naar huis mag. Ze geeft netjes de juf een hand en we gaan samen naar huis. Ze had het erg leuk gehad, maar waarom is Sepp er niet mama? Ze vindt het maar gek dat Sepp bij opa en oma is en zij mee naar huis gaat. Thuis drinken we samen een glaasje en ik heb nog even wat lekkers voor ons gehaald. Toch blijft ze stil en laat haar even gaan. Zoveel indrukken, ze moeten even een plekje krijgen. Na het drinken krijgt ze even de tijd om lekker te ontspannen. Dat doen we lekker even op de grote slaapkamer op het grote bed. Filmpje aan en even niksen. Op maandag eten wij altijd een vorkje mee bij mijn schoonouders en daar slaat de vermoeidheid toe. Al snel is alles te veel, ze wil naar huis. Thuis kleden we ons om en poetsen we de tanden. Daarna even rustig weer proberen de dag door te nemen. Dat doen we met het boekje slaapklets voor kleuters. Ja hoor daar komen de verhalen. Wat een heerlijk boek is het. Eerst nemen we de dag door door middel van de vragen of iets leuk was of niet. Ze mag zelf nog even wat tekenen en daarna tijd voor een ontspannen spelletje. Ze ontspant zich echt zichtbaar. Toch duurt het na het verhaaltje toch nog wel even voordat ze echt in slaap valt in ons bed. Haar eigen kamer laat ze voor nu weer even links liggen.

Het dagboekje voor kleuters “slaapklets!”

 

Dinsdag 28 augustus 2018

Het is nog geen zes uur als onze kleuter naast ons staat. Ze is wat onrustig en begint gelijk al een stevige kleuterdiscussie. Dit wil ik niet ‘s ochtends vroeg. Ik kan gelijk mijn draai niet meer vinden met dat bolle buikje van me en besluit samen met Chloë naar beneden te gaan. Ik pak alvast haar schooltas in en vraag wat ze mee wil nemen. Stukje fruit of liever een liga. Wat wil je op je boterhammetjes? En stukjes paprika of toch liever een paar tomaatjes. Ook moet er een theedoek mee mama, niet vergeten hè. Ze heeft goed onthouden wat de juf heeft gezegd en het stond ook nog in de brief die we meekregen. De school is sinds gister begonnen met het continuerooster. De theedoeken dienen als tafelkleedje. Laat ik nou net nog een theedoek hebben die helemaal kindvriendelijk is.  Haren doen, aankleden, tanden poetsen, mama’s fiets pakken en dan hop naar school. Ze wil ineens niet. Toch op de fiets en gaan. Eenmaal in de klas wordt het drama. Ze klampt zich aan mij vast als een aapje en is niet meer los te krijgen. Er staat al een werkje klaar voor haar, maar ze wil niet. Ik krijg haar nog steeds niet los, tja en ik ben ook geen salesmanager dus kan blijven praten, maar ze wil bij mij blijven. Hier raakt ze me volledig in mijn hart. Ook ik ga niet toegeven, want  De juf besluit in te grijpen en vraagt of ze bij haar wil komen staan. We beloven nog even te zwaaien bij het raam. Tot mijn grote verbazing staat ze daar met een grote lach op haar gezicht te zwaaien. Toch ben ik wel heel nieuwsgierig hoe het zal gaan. Stiekem om het hoekje kijken. Na school vraag ik even aan de juf hoe het is gegaan. Ik verbaas me nog meer als ze zegt dat Chloë zich al zo vrij voelt om te praten in de klas. Ze stak haar hand op om antwoord te geven. Ik val nog net niet van mijn spreekwoordelijke stoel. Ook doet ze lekker mee met de groep. Wat ben ik blij dit te horen. Ze kan zich namelijk ook heel goed afzonderen en de kat uit de boom kijken. Hopelijk blijft ze in deze lijn doorgaan. Thuis drinken we wat met elkaar en krijgen ze wat lekkers. Sepp en Chloë hebben elkaar enorm gemist en gaan nog even lekker samen spelen. Maar al heel snel is niks meer goed. Chloë is moe, maar wil niet toegeven. Ze zegt ook wel dat ze moe is, maar wil niet slapen. Ik besluit dan ook lekker op tijd aan het eten te beginnen. Vroeg naar bed is dan even de enige optie. Het in slaap vallen ging prima, ze was zo vertrokken. In de nacht wordt alles verwerkt en de nodige troostmomenten.

 

Woensdag 29 augustus 2018

Wederom een nachtje met z’n drieen, maar wat heeft ze nu ontspannen geslapen nadat ze er weer tussen is gekropen. Ze wordt niet wakker van mijn wekker. Als ze door heeft dat ik me aan het omkleden ben rent ze naar haar eigen kamer om zich aan te kleden. We ontbijten samen en de mannen komen later beneden. Haar haar doen is nu zelfs geen issue meer. Ik mag heel ontspannen iedere ochtend haar haren in staarten of vlechten doen. Dat laatste is overigens nog niet mijn sterkste punt en wil dat graag leren. Iets waar ik nog tijd voor wil maken, maar omdat ik het niet lang staand vol houd, doe ik zo’n cursus wel een keer na de bevalling. Tot die tijd spiek ik wel even op youtube. Vandaag mag Chloë voor het eerst op haar eigen fietsje naar school, want papa heeft nu een standaard op haar fiets gemaakt. Daar scheurt ze dan op de fiets. Ze kan nu een week of 3 fietsen zonder zijwieltjes, dus ze moet van mij op de stoep fietsen. We wonen aan een doorgaande weg waar 50 gereden mag worden. Veiligheid boven alles dus lekker op de stoep. Vanaf volgende week gaat oma haar naar school brengen op maandag, dus oma ook even meegenomen naar school. Net voor school wilde ze niet meer. Ik ga niet naar school mama. Ze is boos op mij dat ze niet langs de kinderboerderij mag fietsen en dat we dus de gebruikelijke route nemen. Toch weet ik haar zover te krijgen de goede kant op te rijden, want ja ze moet per slot van rekening laten zien aan oma hoe ze naar school moeten. Eenmaal in de klas, hangt er weer een aapje aan mijn been. Is het dan toch te overweldigend? Ze heeft het er uiteindelijk iedere dag gewoon enorm naar haar zin. Ook nu neem ik snel afscheid en de juf neemt Chloë bij zich. Bij het raam staat ze weer vrolijk te zwaaien. ‘s Middags komt ze weer enorm enthousiast uit school. Samen fietsen we weer terug naar huis. Dat vindt ze helemaal geweldig. Trots op haar kunnen en haar fiets gaat ze naar huis. Ze luistert goed wanneer we moeten oversteken. Ik straal van trots. Thuis is ze best wel moe, maar geeft er niet aan toe. Hoe graag ik ook wil dat ze even een uurtje gaat liggen, ze doet het niet. Ze lijkt onvermoeibaar. Tegenover me heb ik wel een bijdehand kind gekregen. Ze lijkt zich beter te kunnen uitdrukken, haar taalvaardigheid gaat met sprongen vooruit. De avond is

rampzalig. Vele malen komt ze naar beneden, ondanks dat we de dag goed hebben doorgesproken, rust hebben gecreëerd. Uiteindelijk slaapt ze wederom bij ons.

 

Donderdag 30 augustus 2018

Ik word met veel pijn wakker in mijn bekken. Deze nachten doen me echt niet goed, waarin mijn meisje de rust niet kan vinden om de dag te verwerken. Lastig, want wat we ook doen en wat in onze macht ligt niets lijkt op dit moment te helpen. Terwijl juist de eerste dagen toch een soort ontspannen waren. Vandaag moet ik ook werken, dus ben benieuwd hoe dit in ons ritme gaat lopen. Vandaag werk ik thuis. Ik breng Chloë naar school en ga daarna weer aan het werk. Ook vandaag is het weer vastgrijpen aan mijn been. Het lijkt inmiddels een dagelijks ritueel. De juf neemt Chloë gelijk bij zich en ik kan redelijk makkelijk vertrekken. We zwaaien nog even. Omdat ik vandaag werk, gaat ze vandaag naar de buitenschoolse opvang (BSO). De juf is hier van op de hoogte en gaat Chloë helpen. Want dit is toch weer even een spannend moment. Gelukkig heeft ze al 4 weken doorgebracht op de BSO, dus ze kent de pedagogisch medewerkers en de kinderen. Aan het eind van mijn werkdag haal ik de kinderen op. Ik word door zowel dochterlief als de medewerkster hartelijk ontvangen. Chloë doet het erg goed, ze ontwikkeld zich als een tierelier. Haar “juf” is dan ook enorm trots op haar. Chloë kletst honderduit en gaan haar broertje halen. Thuis eet ze lekker, papa krijgt ook verhalen te horen. Als het bedtijd is gaat het drama weer beginnen. Het is deze keer erger dan de voorgaande dagen. Toch houden we dezelfde rituelen aan. Ze valt uiteindelijk in slaap in ons bed, maar hebben wel gezegd dat ze in haar eigen bed verder moet slapen. Als wij naar bed gaan leggen we haar over. Dikke drama bij het overleggen. We willen er niet aan toegeven, maar na een uur gegil, gehuil en strijd besluiten we een matrasje van zolder te halen en haar daar op te laten slapen. Dichtbij ons, maar wel een eigen plek. Ze slaapt daarna voortreffelijk, maar de nacht is kort. Liever een korte nacht met doorslapen dan een lange nacht die meerdere keren onderbroken wordt.

 

Vrijdag 31 augustus 2018

Moe van een dagje school en lekker op de bank een filmpje kijken.

We worden redelijk relaxt wakker, ik ben in ieder geval weer pijnvrij. De laatste dag van de week. Vandaag werk ik ook, dus begin al om 7:00 uur en Chloë komt gezellig bij mij zitten terwijl ik werk. Om 8:00 uur gaat de wekker, doe ik haar haar en wandelen we naar school. Haar schooltas had ik al eerder klaargemaakt. Op school geeft de juf aan dat ik haar met de lunch kan komen halen. Het is de eerste week van Chloë dus ze mag best een middagje overslaan. Wat de juf niet had gerealiseerd is dat ik op vrijdag werk. Wat redelijk uniek lijkt, want veel moeders blijken op vrijdag vrij te zijn. Je hebt niet altijd je werkdagen voor het kiezen, ik was al blij dat de woensdag vrij kon krijgen. Ik geeft wel aan dat ik op vrijdag thuis werk, dus als er echt nood aan de man is ze wel naar huis kan. Ik hoor dus niets van de juf en ze gaat na school naar de BSO. Ik ga haar op tijd halen en daar hoor ik dat ze even een dipje heeft gehad en graag naar mama wilde. Ze weten dat ik op vrijdag  thuis werk en dus vroeg klaar ben, dus ook vroeg de kinderen kom halen. Robin gaat na het eten boodschappen doen en Chloë mag dan even mee. In de supermarkt krijgt ze een driftbui als oma en haar oom haar aanspreken. Daar heeft ze totaal geen zin in. Na zo’n drukke week en iedereen die aan je vraagt hoe het was is het wel te begrijpen dat het even te veel wordt. Eenmaal thuis lijkt ze weer te ontspannen. Toch wordt het op bed leggen weer een dingetje. Ik besluit Chloë te masseren ter ontspanning. Dat vindt ze heerlijk en ontspant. Ik beloof even bij haar te blijven en ze is zo vertrokken. Toch wordt ze meerdere malen deze nacht wakker.

 

Het weekend

Het weekend hoeft er niet gewerkt te worden en gaan we niet naar school. We doen even lekker rustig aan en proberen zoveel mogelijk de prikkels te vermijden. Chloë geven we tijd om te rusten, al slaapt ze ‘s middags niet. Overdag gaat het prima, de nachten zijn zwaar. We kunnen er minimaal een keer of 4 uit. Ik ben gesloopt en dat in combinatie met een zwangerschap, het valt even niet mee. Dus ook vroeg naar bed voor ons om te proberen bij te tanken. Het toppunt bereiken we zaterdag op zondag nacht. Vanaf 1:10 uur is het lopende band werk, met troosten, erbij willen liggen, gillen en overstuur zijn. We trekken het niet meer. Mijn prikkellimiet is bereikt in combinatie met veel te weinig slaap. Ik voel me net een vulkaan en barst uit. Ons meisje schrikt enorm en ik ook. Ze valt uiteindelijk nog een klein uurtje in slaap. We spreken af dat dit de laatste keer is dat ze op onze kamer slaapt en vanaf nu weer gewoon in haar eigen bed gaat slapen. ‘s Avonds ben ik alleen thuis en leg de kinderen dan ook alleen op bed. Alles gaat relaxt, we lezen een verhaaltje op het grote bed, poetsen de tandjes. De jongste leg ik in zijn bed en terwijl ik dat doe is ons meiske druk bezig haar slaap spullen te verhuizen van onze kamer naar haar eigen kamer. Ondanks dat ik niet zo had willen uitvallen tegen haar blijkt het wel te hebben geholpen. Ze knuffelt haar broer en gaat in haar eigen bed zitten. We gaan nog even slaapklets doornemen en we hebben fijne gesprekjes samen. Geven elkaar een dikke knuffel en voor ik nog beneden ben slaapt ze al. Om 23:00 uur is ze nog even verdrietig, want ze mist haar favoriete knuffel. Inmiddels is papa ook thuis en die gaat nog heel even bij haar liggen en ze is zo weer vertrokken. We krijgen een rustige nacht en kunnen zelf ook bijtanken.

Voor ons als gezin

Voor ons was dit een pittige week. We moeten in een nieuw ritme komen, die ik eerlijk gezegd wel heel lekker vind. Sepp mist zijn grote zus en andersom mist Chloë haar broertje. Samen halen ze een hoop kattenkwaad uit als ze allebei thuis zijn. De onrustige avonden/nachten zijn slopend. We weten heel goed dat ze dit niet expres doet. We worden dan ook niet boos op haar, want dat werkt meestal averechts. Daarom zoeken we ook naar een oplossing die voor ons past en werkt om haar zo goed mogelijk door deze voor haar en ons onrustige periodes heen te slepen. Of beter gezegd hoe kunnen wij hier beter mee dealen. Deze periode is voor ons ook nieuw en alles wat nieuw is lukt nog niet gelijk in een keer goed.

Onze kleine man mist zijn grote zus erg, maar hij vind het ook lekker om gewoon dingen te kunnen doen zonder door zijn zus gestoord te worden. Hij kletst inmiddels de oren van ons hoofd af. Omdat Sepp ‘s middags slaapt is het voor mij ook even een momentje van rust. Die ik nu juist zo hard nodig heb.

Ook voor papa is het wennen. Waar ik normaal op mijn vrije dagen alle tijd had, ben ik nu behoorlijke gebonden aan tijd. Ik begin eerst met het klaarzetten van de ontbijt spullen en de lunch voor Chloë klaar maken. Vaak komt Chloë dan zelf al aangekleed naar beneden. Ze kiest zelf haar outfit uit en kleed zich om. Samen zitten we dan aan de ontbijttafel. De mannen komen daarna. Papa is geen ochtendmens, dus moet hem soms best even achter zijn vodde aanzitten 😉 Maar geef ons nog een week of 3 de tijd en we weten niet beter meer.

Het boekje slaapklets begint zijn uitwerking te krijgen. Ons meiske pakt het boekje nu zelf en nadat zij hem heeft ingevuld gaat ze papa of mij dezelfde vragen stellen. De opdrachten vindt ze geweldig. De ene keer heel actief, de andere keer juist heel ontspannen. We vullen het boekje dus nu een week in en hopelijk blijft ze dit leuk vinden. Een goede manier wat mij betreft om haar hoofd leeg te krijgen. Voor nu op naar een nieuwe week op school.

Maar ik ben ook benieuwd naar jullie verhalen

 

Laat een berichtje achter onderaan deze blog, op Facebook of op Instagram.

 

 

Please follow and like us:

Een dagje uit naar Amsterdam

Onlangs vroeg ik op instagram naar jullie tips voor een dagje Amsterdam. Ik kreeg leuke en bruikbare tips van jullie. Het waren er genoeg om een heel weekend mee te vullen, maar we gingen maar een dagje. Benieuwd wat ik samen met mijn beste vriendin gebruikt heb van deze tips? Lees het hieronder.

 

Zaterdag 25 augustus stond al weken geleden gepland voor een dagje weg met mijn beste vriendin. Nog niet wetend wat het weer zou doen, maar we hadden al weken prachtig weer gehad in Nederland. Zou het dan toch nog zo blijven of krijgen we regen. We gaan het zien. Daarbij Amsterdam heeft een goed netwerk van het openbaar vervoer. Dat gaat wel loslopen en daarbij we zijn niet van suiker. De door jullie verkregen tips werden door mijn beste vriendin in een plattegrondje van Amsterdam verwerkt. Zo werd het overzichtelijk waar wat zat en hoe we het beste zo veel

Amsterdam Centraal

mogelijk konden zien. Het was voor ons allebei niet de eerste keer in Amsterdam, maar we wilde eens wat anders dan Madame Tussauds. Via de spoordeelwinkel van de NS boekte we goedkoop tickets naar Amsterdam. Zo kon ons uitje wat ons betreft beginnen.

 

Zaterdagochtend scheen gewoon even het zonnetje toen ik uit bed kwam, maar de voorspellingen waren niet al te best. Ik pakte mijn rugtas in, nam een paraplu mee en trok lekker zittende gympen aan. Gelukkig paste ik ondanks mijn lekkere bolle zwangerschapsvoetjes toch nog mijn gympen, ook wel fijn. Met de auto haalde ik mijn beste vriendin op, die een 2 wijken verderop woont. Daar gingen we dan op naar Den Haag, want daar pakte we eerst de tram op weg naar het Centraal Station. We zorgde uiteraard dat we wat te vroeg op CS zijn, want ja bij een dagje uit met de trein hoort uiteraard wel een lekker bakkie koffie en thee van de Starbucks. Het was rustig dus hadden alle tijd en liepen dus op het gemak naar ons spoor. Een goed plekje zoeken in de trein en lekker bijkletsen over van alles en nog wat.

Even over 11 uur bereikte we Amsterdam Centraal, even een pitsstop en op zoek naar de juiste tram. De paraplu’s die we bij ons hadden konden gelijk geopend worden, want moeder natuur nam even de tijd om de plantjes water te geven. Onze eerste stop was de Blond Amsterdam shop . Vanaf de tram is dat een paar minuutjes lopen. Je komt dan ook langs het Blond Café, maar daar was het al zo druk dat we die hebben overgeslagen. Als je gek bent van Blond Amsterdam dan is dit winkeltje wel echt een snoepjes paradijs. Wat een leuke dingen hebben ze daar. De zoet roze winkel heeft enorm leuke artikelen. Ik vind zelf de blond tekeningen geweldig, daarom mijzelf dus een mooie mama mok cadeau gedaan. Lekker om tijdens de koude wintermaanden en dus ook straks mijn verlofperiode heerlijke theetjes uit te drinken. Theetjes, zeg maar gewoon een hele sloot thee, want het is echt een mega mok. Maar eerlijk is eerlijk we mogen onszelf toch ook weleens verwennen. Ook mijn beste vriendin kocht nog een cadeautje voor zichzelf. Van ons twee is zij de grootste Blond Amsterdam fan.

De snoepjeswinkel voor Blond Amsterdam fans

Als je dan toch in de Pijp bent, dan moet je ook gewoon even op de Albert Cuyp markt zijn geweest. Even kort slenteren op deze markt, want ook nu mochten we genieten van een heerlijk verfrissende regenbui. Ook de geuren op de markt zijn op dit moment niet mijn favoriete luchtjes (iets met hormonen), terwijl ik daar normaal wel van kan genieten de lucht van verse vis, kruiden, etenswaar. Dus even voor een snelle hap een lunch gehaald. Even zitten is ook wel lekker, want ik merk toch wel dat wandelen wat doet met mijn lijf.

 

Na de lunchpauze zetten we ons avontuur in de grote stad voort. Via het museumplein door naar P.C. Hooftstraat, want ook daar was ik nog nooit geweest. Dat wordt uiteraard wel windowshopping, want mijn creditcard heeft niet die limieten om daar eens lekker te gaan shoppen.  Ik neem vandaag wel genoegen met kijken in de etalages, naar mensen en auto’s. Daar doe je mij eerlijk gezegd ook gewoon een groter plezier mee. We pakken eerst een kant van de P.C. Hooftstraat, waarna we gelijk maar even doorlopen naar het Vondelpark. De dag staat toch al bekend om de verfrissende regenbuien dat we in het Vondelpark er weer op worden getrakteerd. Tja laten we dan maar lekker een kopje thee gaan drinken met een lekker stukje taart erbij. Het wordt een appeltaartje voor mijn vriendin en ik ga voor een lemon cheesecake. Als de schoteltjes worden geserveerd krijgen we bijna de slappe lach, want wat een verschil tussen de appeltaart en de cheesecake. Ik besluit maar gewoon hele kleine hapjes te nemen, dan kan ik er namelijk extra lang van genieten. Gelukkig is het hier lekker aangenaam warm binnen en kletsen er uiteraard weer vrolijk op los. Na het theetje besluiten we nog een klein rondje Vondelpark te doen en lopen daarna de P.C. Hooftstraat verder uit. Mijn bekken vinden het rondlopen steeds minder leuk, dus besluiten de tram naar de Dam te pakken en vanuit daar lopen we nog een winkelstraatje in. Daar lopen we nog wat winkeltjes in vervolgen onze weg naar Centraal Station. Wat wordt ons plan

Verschil moet er zijn

van aanpak? We schieten even een portaal in en we staan er nog niet koud of er volgt een flinke stortbui met onweer. Centraal is al in ons zicht. Toch maar even wachten. Als de bui iets minder lijkt te worden toveren we de paraplu’s te voorschijn en hop we gaan op zoek naar de Yoghurt Barn want daar hadden we een voucher van die bij onze treinticket zat. We mochten kiezen uit een van de drie frozen yoghurt specials. Nou ik kan je wel vertellen dat is echt zalig!!! Ondertussen kijken we hoe laat de treinen rijden. Op ons traject zitten nogal wat verstoringen. Eigenlijk wilde we graag nog even een Donut scoren, maar die hebben we laten schieten. We kiezen ervoor om de trein terug naar huis te nemen die binnen 8 minuten vertrekt. Dan zijn we nog redelijk op tijd terug om nog ergens wat te gaan eten. Alleen wat gaan we eten. Vele suggesties komen voorbij, maar het wordt een klein restaurantje in Poeldijk genaamd Eindeloos. Mijn beste vriendin belt op om te vragen of ze nog een tafeltje voor twee hebben rond 19:30 en we kunnen er nog terecht.

 

De treinreis gaat uiteindelijk met wat vertraging ook onderweg toch voorspoedig en om om 18:15 uur arriveren we weer in Den Haag. Vanuit daar vertrekken we met de tram naar mijn auto en rijden we naar het restaurant. Daar komen we wel iets te vroeg aan, maar er is plek voor ons dus prima.

Een van de lekkere hapjes tijdens het uit eten

We krijgen uitleg over het concept en kletsen nog steeds honderd uit over van alles en nog wat. De hapjes zijn lekker, drinken gezellig wat en hoe super is dat ze serveren zelfs alcoholvrije wijn. Mijn avond kan al niet meer stuk. Soms vind ik het gewoon fijn om bij het eten een wijntje te drinken. Dat ik nu alcoholvrij moet drinken deert me niet, maar ik vind het vooral gezellig als er een wijntje op tafel staat. Rond 22:00 uur zijn we heerlijk verzadigd en gaan met volle buiken terug naar huis. Wat was het een heerlijke dag weg. Ik ben moe, maar weer helemaal opgeladen. Op dit soort dagen mis ik mijn kinderen om me heen, maar wat waardeer ik dit soort uitjes met mijn beste vriendin waar ik gewoon even Inge kan zijn en niet de hele dag aan het zorgen ben. Ze laden mij in ieder geval helemaal op.

 

Wat doen jullie met een dagje weg met (een) vriendin(nen)? Gaan bij jullie de kinderen mee of laten jullie ze thuis? Ik ben benieuwd. Laat hieronder, op instagram of op Facebook een bericht achter.

 

De overige nog ongebruikte tips die ik kreeg en die we bewaren voor een volgend dagje Amsterdam:

  • De taart van m’n tante
  • Pasta e Basta
  • Conelia Schuijt
  • Bodyworlds
  • De negen straatjes

 

Please follow and like us:

Het ontdekken van hoog gevoeligheid

Het is inmiddels ruim twee jaar geleden dat we erachter kwamen dat onze dochter een hoog sensitief persoon (HSP) is. Maar niet alleen zij. In deze blog vertel ik jullie over onze zoektocht, hoe de puzzelstukjes in elkaar vielen en hoe we proberen onze weg te bewandelen.

 

Het begin

Op 12 november 2013 hadden wij een positieve zwangerschapstest in handen. Wat een bijzonder moment was dat. Dolblij waren we op dat moment. De eerste controles volgde en rond de 20 weken voelde ik onze baby voor de eerste keer. Een bijzonder gevoel, maar wel anders dan ik me had voorgesteld. Ik hoorde verhalen om mij heen van kindjes die lagen te trappen, maar dat deed ons kindje niet. Ik voelde vooral steeds een rug tegen mijn buikwand aanduwen. Als ik hier dan rustig en warm overheen streek merkte ik dat de baby ontspande. Eind juli 2014 beviel ik van onze dochter Chloë.

In de kraamperiode merkte we dat ze weinig kon hebben qua visite. Hadden we veel visite gehad dan zaten we daarna met een huilende dochter dat alleen maar bij papa en mama wilde zijn. Op drukke dagen wilde ze dan ook niet in haar eigen bedje slapen, maar lag ze het liefst tussen ons in. In deze periode besloten we ook dat we haar ook niet meer van hand op hand lieten gaan met de kraambezoekjes, want wij zaten daarna met de ellende. Heel sneu voor de visite die haar graag vast wilde houden, maar als een leeuwin beschermde ik mijn meisje voor de onrust.

Na 12 weken bevallingsverlof kwam de dag in oktober dat ik weer moest gaan werken. Chloë brengen we een keer in de week naar mijn schoonouders en twee keer in de week naar het kinderdagverblijf (KDV). Al snel merkte we een terugkerend patroon in haar gedrag als ze weg was geweest. We hadden onze zogenoemde dramadagen.  Er was geen land met haar te bezeilen en ik was alleen maar aan het troosten. Bijkomen van de indrukken die ze op had gedaan. Ik was gesloopt aan het eind van de dag. In die periode ben ik op zoek gegaan op Google.

 

De zoektocht

Ik zocht op termen als “baby gevoelig voor prikkels”, “gevoelige baby” en zo had ik nog een aantal termen. Ik kwam steeds weer uit bij HSP. Las erover en dacht, waar ben ik mee bezig. Onze kleine meid is 5 maanden oud. Maar toch voelde het als overgevoelig voor prikkels. Ik calculeerde dramadagen in, om zo ook voor mezelf rust te creëren.  Ik deelde mijn gevoel over onze dochter met de pedagogisch medewerksters van het KDV en kreeg veel goede tips van deze lieve dames. Ondanks dat bleef het soms zoeken. Na een drukke dag plande we een rustige dag in. Een uitstapje per dag en het hielp. Langzaam kwam er wat rust. Naarmate Chloë ouder werd en op ontdekkingstoer ging vielen er steeds meer dingen op. Gras en kunstgras, maar ook van bijvoorbeeld het zand van het strand. Ze had er totaal niks mee. Je deed haar geen plezier met die ondergrond. Waar we kindjes zagen genieten van spelen in het gras of op strand, schreeuwde onze meid moord en brand. Ook als mensen in de wagen keken, werd dat niet door haar op prijs gesteld en nog steeds houdt ze er niet van als mensen haar vanuit het niets aanspreken. Begon te huilen of ze keek weg. Bij een feestje wilde ze alleen maar op schoot in plaats van spelen op de grond. Het was zoals het was op dat moment. Na een drukke dag liepen we tegen driftbuien aan.  Toch willen wij dat ze aan deze dingen gaat wennen. Juist nu kunnen we haar nog een kneden en leren omgaan met dingen.

Chloë was 13 maanden toen ik weer zwanger mocht zijn. Naast dat dit een totaal andere zwangerschap was, was ook dit kind totaal anders qua karakter. Dat had ik dus al door in die maanden dat Sepp groeide in mijn buik. Tijdens die zwangerschap had ik mij op een forum aangesloten bij een groep dames die in dezelfde periode uitgerekend waren. We verhuisde van het forum naar een besloten Facebookgroep. Daar kletste we honderduit over onze zwangerschappen, maar ook over de kindjes die er al zijn. Ik vertelde daar over de gevoeligheid van Chloë. Een van de dames attendeerde mij op HSP en opnieuw begon de zoektocht. Chloë was toen 21 maanden. Ik deed de HSP test voor kinderen die werd ontwikkeld door Elaine Aron. Verbazingwekkend want van de 23 vragen kon ik er 3 niet beantwoorden omdat Chloë nog te jong is/was. Drie beantwoordde we er met nee en de andere zeventien beantwoordde ik er met ja. Zie je wel ik was niet gek, ik heb het dus al die tijd gewoon aangevoeld. Op dat moment ben ik mij in deze materie gaan verdiepen.

 

De puzzelstukjes vallen in elkaar

Nu we weten waar de dramadagen vandaan komen zijn we gaan zoeken naar nog meer oplossingen. Ook ontdekte we dat hoog gevoeligheid erfelijk is. Dat was het moment dat er nog meer puzzelstukjes in elkaar vielen. Verhip Chloë is niet de enige die hoog gevoelig is, maar ik ben het ook. Dat maakte voor mij ook veel duidelijk.  Robin en ik gingen op zoek naar een manier om het gezinsleven aangenamer te maken. Inmiddels was ook Sepp geboren. De bezoekjes plande we zo dat het voor Chloë goed te doen was. Gaven haar rustmomentjes en lieten haar in alle rust wennen aan haar broertje. Waar we bij Chloë er tegen aan liepen dat zij onrustig werd van hand op hand, had Sepp dat totaal niet. De verschillen in de kindjes werden en worden steeds duidelijker.

Ik kocht het boek van Elaine Aron over hoog gevoeligheid. Alleen is het nogal taaie stof en kom ik er maar niet doorheen. Toch hoop ik dit boek nog een keer uit te lezen en weer nieuwe inzichten te krijgen. Ook sloot ik me aan bij diverse groepen op facebook. Zo probeer ik beetje bij beetje meer te leren over onze mooie karaktereigenschap, want dat is HSP. Wij zijn namelijk niet verlegen, al is dat wel het eerste wat je zou denken als je ons ontmoet. Toevallig zijn wij allebei wel wat teruggetrokkener, maar wij observeren, voelen aan en reageren vanuit ons gevoel. We hebben mensen snel door, maar voelen ook spanningen, blijdschap en verdriet. We zijn vaak moe na een feestje of na een paar uurtjes in een drukke omgeving.

 

Onze route naar succes

We besloten eerst wat familie voorzichtig wat te vertellen over onze gevoeligheid en of ze in ieder geval rekening konden houden met Chloë. Ook op het kinderdagverblijf spraken we uit dat we ontdekt hadden dat ze hoog gevoelig is. We merkte dat Chloë zich prettiger begon te voelen. Maar bij spannende momenten is zij wel extra gevoelig. Dat resulteert bij ons in onrustige nachten en overdag veel driftbuien. Een continue proces van verwerken. Net als in haar babytijd kruipt ze tussen ons in, in het grote bed. Niet altijd comfortabel, maar het geeft haar rust en dat is het allerbelangrijkste. Deze dagen gaan we nog vaak krijgen en calculeren we in. Dat vraagt wat extra van ons, maar dat is niet erg. Dat doen we met alle liefde voor haar.

Waar ze maar niet aan kon wennen was onze kat. Ze werd helemaal gek van hem en hij van haar. Eind september 2016 besloten we dat het niet langer ging met een kat in huis en 2 kinderen. De kat kon niet wennen aan zijn nieuwe positie binnen het gezin en onze dochter werd gek van zijn doen en laten. Voor beide wilde we rust en daarom besloot ik met pijn in mijn hart op zoek te gaan naar een nieuw baasje. Eind oktober vonden wij een nieuwe thuis voor de kat. De rust keerde nu echt in huis.

Om de rust zo veel mogelijk te bewaren bereiden we Chloë zo goed en kwaad als het kan voor op de dingen die komen gaan. Ook houden we soms dingen bewust wat langer stil. Lassen rustmomentjes voor haar in. Ook het planbord doet het erg goed tezamen met de aftelkalenders. We plannen bewust niet te veel uitjes en wisselen drukke dagen af met dagen om bij te tanken. Gelukkig kan ze steeds beter aangeven wat ze nodig heeft. We zijn er nog lang niet, want er breekt een nieuwe fase voor haar aan. Het basisschoolleven, waar ze al vol spanning naartoe leeft. De nachten zijn onrustig, maar dat is over een week of drie weer over.

Ikzelf ben er ook nog lang niet. Mijn zwaktepunt is mezelf beschermen tegen bepaalde prikkels. Ik kan heel slecht tegen spanning en negatieve energie. Daar moet ik me voor behoeden. Ik weet mezelf inmiddels goed te beschermen in drukke omgevingen. Al lijkt het dan voor veel mensen dat ik het dan niet naar mijn zin heb, want ik ben niet zo spraakzaam. Ik sluit me af voor de verschillende geluiden zodat ik me op een gesprek kan richten. Zodat ik niet aan het eind van het feestje zo moe thuis kom. Want ja ik houd wel van gezelligheid en feestjes. Nu het me steeds meer eigen word, kan ik langzaam weer makkelijker gesprekken voeren. Zo heeft ieder zijn eigen methodes. Door een lieve penvriendin wordt ik regelmatig gevoed met mooie artikelen over kinderen en volwassenen met HSP. In slaap komen na een drukke dag of iets wat me heeft geraakt (positief of negatief) kost me veel moeite.

Voor Chloë en mezelf kocht ik een magneet armband en ook dat werkt goed. We dragen hem allebei niet dagelijks, maar op het moment dat we weten dat we het meer nodig hebben dan anders, dragen we hem. Het geeft rust en we zijn minder snel geprikkeld.

 

Nu ik weet dat ik ook HSP ben worden mij dingen uit mijn jeugd ook duidelijker. Helaas was dat 30 jaar geleden helemaal nog niet zo bekend. Ik wil proberen om Chloë een wat onbezorgdere jeugd te geven die ik voor mijn gevoel niet heb gehad. Haar te begeleiden en hulp te zoeken die nodig is. Want inmiddels weet ik ook dat er hulpverleners zijn die ook hoog sensitieve kinderen begeleiden. Komen we zelf in de knoop, dan gaan we aan de bel trekken.

Uiteraard zijn er nog heel veel meer dingen die ons tot deze ontdekking bracht, maar dan kan ik bijna een heel boek schrijven inmiddels. Ik wil het nu even tot wat hoofdlijnen beperken. Tot slot wil ik nog aangeven, ik ben geen expert op het gebied van HSP. Deze blog is puur en alleen ons verhaal. Dit onderwerp ga je regelmatig terug zien komen in mijn blog en daarom vind ik het belangrijk eerst ons verhaal te vertellen voordat ik over andere dingen ga schrijven.

 

Heb je vragen, opmerkingen of wil je reageren op het verhaal, laat dan gerust een berichtje achter onderaan deze blog of op instagram.

 

Liefs,

Inge

Please follow and like us:

Gender reveal party

Al vanaf dat wij wisten dat er een derde kindje op komst is, hebben wij besloten dat we deze keer het geslacht wel wilde weten. Zowel bij Chloe als bij Sepp wisten wij het beide keren niet. Al had ik wel sterk een gevoel. Beide keren klopte mijn gevoel. Zou dat de derde keer ook gebeuren? We gaan het zien met de gender reveal party.

 

Op 11 augustus 2018 hadden wij een pretecho, waarbij we het geslacht lieten bepalen.Onze wens is om het zelf ook pas te ontdekken op het moment dat wij de taart zouden aansnijden. De echoscopist hield rekening met onze wens en deed het scherm uit toen hij het geslacht ging bepalen. Nadat hij het geslacht had bepaald gingen de betreffende echofoto’s in een dichte envelop. Daarna kregen wij nog even de tijd om te genieten van ons ukkie in mijn buik.

 

Na een iets wat uitgelopen pretecho sessie gingen wij naar huis met twee enveloppen. Een helemaal dicht, de ander met 2- en 3-D foto’s van onze kleine uk. De echoscopist nam contact op met de bakker en liet de taart op zijn naam zetten, zodat tot het laatste moment het spannend ging blijven. En dan….dan begint het lange wachten. Op 16 augustus hadden wij nog de 20 weken echo. Ook daar gaven wij aan dat wij het geslacht nog niet wisten en dat we dat pas zaterdag zouden onthullen samen met de familie. Ook deze keer hield de echoscopiste hier rekening mee. Deze medische echo was ook een goede echo en dat tezamen met een goede nipt-test was reden voor een klein feestje afgelopen donderdag.

 

Ondertussen brandde de envelop met het bewijsmateriaal in mijn handen. Jeetjeminiee ik had nooit verwacht dat ik zo zou branden van nieuwsgierigheid. Twijfels moet ik hem nu wel of niet open maken? Toch even stiekem kijken? Nee, we hadden beloofd aan onze familie dat wij het ook niet zouden weten. Dus toch nog even geduldig wachten. De dagen leken wel maanden te duren. Eindelijk is het dan zover, de dag van het feestje. De taart wordt gehaald en dan is het wachten tot de familie er is. We hebben om 15:00 uur bij ons thuis afgesproken. Rond 15:30 uur hadden we afgesproken de taart aan te snijden. Toch is iedereen heel nieuwsgierig en is dan ook lekker op tijd.

 

De familie wil graag weten of wij ook net zo branden van nieuwsgierigheid en we laten nog even de gesloten envelop zien. Nee wij weten het echt ook nog niet. Iedereen wat te drinken en dan de taart op tafel. Robin en ik allebei een mes en samen met Chloë en Sepp snijden we naar elkaar toe….en dan…….welke kleur zal de taart hebben….

 

Ik kon het zelf niet laten om een klein traantje weg te pinken, want jeetje wat is dit in bijzonder moment. We hebben hier 15 weken naar uitgekeken en hoe fijn en mooi is het om het op deze manier met elkaar te delen. Het is heel bijzonder om te wachten tot bij de geboorte, maar ik had nooit verwacht dat ik dit ook heel bijzonder vind. Het voelt heel goed om op deze manier het geslacht te onthullen en zo fijn om dit ook een keer te hebben meegemaakt. Wij genieten nog even na van dit mooie en bijzondere moment.

 

Liefs,

Inge

we krijgen een zoon en broertje

Please follow and like us:

Mijn eerste blog

Al lang liep ik met de gedachten om te gaan bloggen, alleen weerhield de gedachte “kan ik dit wel” mij heel lang. Tot dat mijn man zei: ik zie jou dat ook wel doen, bloggen. Dat was voor mij de aanleiding om hier eens over na te gaan denken en zie hier! Mijn eerste blog. 

 

Het begin

Twee jaar geleden speelde het idee op om te gaan bloggen. Ik dacht ik start op een soort forum voor bloggers, maar al snel bleek dat niet helemaal mijn ding te zijn. Ik wilde wat voor mezelf, maar hoe. Dus liet ik deze wens rusten, want ja wat denken mensen er wel niet van. Ik begon over alles na te denken. Wat als en hoe en waarom. Dat weerhield mij van deze grote wens om het toch te gaan doen.

Ondertussen ontdekte ik steeds meer instagram en daar kwam ik steeds meer bloggende mama’s tegen. Dat maakte me onzeker en begon weer te twijfelen wel of niet. Soms liet ik een blog lezen aan mijn man. Want soms stond het verhaal van een van de andere bloggers heel dicht bij mijn gevoel. Na zijn woorden “ik zie jou dat ook nog wel een keer doen”, vertelde ik hem dat ik die wens al een paar jaar heb, maar niet durf. Kom op, trek de stoute schoenen aan en ga aan de slag. Na wat zoeken op internet over het starten van een blog, heb ik de stoute schoenen aangetrokken. En zie hier het resultaat. En natuurlijk ben ik er nog lang niet, maar de toekomst zal dat leren. Wegwijs worden in de programma’s en alles wat maar met deze digitale wereld te maken heeft.

 

Wat kan je verwachten op mijn blog?

Op deze blog vindt je mijn persoonlijke verhalen. Ik heb hierbij wel besloten om mijn kinderen niet volledig in beeld te brengen. Je ziet ze dus uitsluitend van de achterkant. Ik kies hier bewust voor omdat mijn kinderen er niet voor kiezen om een blog te maken. De verhalen zijn persoonlijk. Mijn belevenissen. Maar ook de strubbelingen die ik tegenkom in mijn leven als hooggevoelige, maar ook als mama van een hooggevoelig kind. Ik ben geen expert, maar neem jullie graag mee in mijn eigen valkuilen, uitdagingen en vooral ook de mooie momenten.Verder ben ik gek op uitjes en creatief bezig zijn. Deze items kan je dus ook hier tegenkomen.

 

Hoe vaak ga ik bloggen?

Ik wil beginnen met één keer in de week publiceren van een blog. Zeker omdat dit nog allemaal nieuw is voor mij. Later ga ik dit zeker uitbreiden, dus hou mijn blog in de gaten. Houd ook mijn instagramfeed https://www.instagram.com/ingegaatoppad/in de gaten. Daar houd ik jullie op de hoogte van alle activiteiten op mijn blog.

 

Laat gerust een berichtje achter!

Schroom niet om eens een berichtje achter te laten. Ik vind het leuk om jullie reacties te lezen.

 

Lieve groet,

Inge

 

Please follow and like us: