Hoe vieren wij dit jaar kerst?

Zolang wij Sinterklaas vieren is kerst eigenlijk ons ondergeschoven kindje. Toch hebben wij ook gewoon onze tradities rondom kerst. In deze blog neem ik jullie mee naar hoe wij dit jaar proberen kerst te vieren. Dit jaar anders dan andere jaren, want ben ik dan nog hoogzwanger of ben ik inmiddels bevallen. Alles hangt dit jaar af van de geboorte van de kleine man.

 

Kerstavond

Kerstavond is voor echt de start van kerst. Sinds Chloë oud genoeg is om haar mee te nemen naar de kerk, mag ze samen met mij  mee naar de gezinsviering die om 18:00 uur begint. Kerstavond is altijd een drukke avond in de kerk, dus moeten wij al vroeg op pad om een goed plekje te bemachtigen zodat ze lekker mee kan kijken. Ook zorg ik voor het nodige vertier voor haar. Kleurtjes om het boekje te kleuren, wat snoepjes voor tijdens de dienst. Ieder jaar krijg ik weer complimenten van de mensen om me heen dat ze het zo goed heeft gedaan. We weten ook allemaal dat kinderen gewoon niet stil kunnen zitten en graag wiebelen en kletsen. Kerst begint voor mij ook echt pas op het moment dat ik naar de kerk ben geweest. Na de viering eten we een kleine broodmaaltijd met elkaar en start voor ons de kerst. Wij doen geen cadeautjes met kerst, want we vieren Sinterklaas uitgebreid. Dit jaar met kerstavond is het andere koek. Ik ben dan precies 39 weken zwanger en eerlijkheidshalve zit ik niet te wachten om dan in een volle kerk te zitten. Momenteel vermijd ik drukke aangelegenheden. Dus blijven we dit jaar thuis. Robin laat ik ook niet naar de kerk gaan, want het zou ook zomaar kunnen dat de bevalling wordt ingezet. En in de kerk kan ik hem niet bereiken. We maken het maar gezellig met elkaar thuis. Ik denk dat we met de kindjes wat lekkers gaan eten in plaats van de broodmaaltijd na de kerk. Als ze op bed liggen kruip ik heerlijk onder een dekentje en ga lekker cliché All you need is love kerstspecial kijken. Het zal vooral heel ontspannen zijn.

 

Eerste kerstdag

Eerste kerstdag vieren we meestal in de bollenstreek, want daar komt mijn schoonmoeder van origine vandaan. Mijn schoonfamilie viert al jaren kerst met alle ooms, tantes, neefjes, nichtjes en inmiddels is er ook een derde generatie aangeschoven van 6 bijna 7 achterneefjes en nichtjes. Vanaf 16:00 uur is dan iedereen welkom. Dus eerste kerstdag staat bij ons dan in teken van het maken van een van de gerechtjes in een toegewezen gang. Maar eerst ontbijten we met ons eigen gezinnetje uitgebreid. Croissants, afbakbroodjes, luxe broodbeleg. Maar vooral relaxt en ontspannen met elkaar wakker worden en genieten. Ook nu gaan we dat doen. Heerlijk de geur van warme broodjes uit de oven. Echt een feestje.

Dit jaar gaan we even een bakkie doen bij mijn ouders, waar we normaal altijd tweede kerstdag mee vieren. Daarna gaan we lekker naar huis en duiken nog even het bed in. Het kerstdiner is gelukkig dit jaar bij mijn schoonouders. En ja ik vermijd nu drukke bedoelingen, maar ga nu wel even mijn gezicht laten zien. Er staat bij mijn schoonouders een bed voor me klaar. Het gaat een lange zit anders worden. Tussen de gangen door trek ik me even terug om bij te komen. En aangezien mijn buik toch al goed gevuld is, hoef ik niet  zo heel veel te eten. De kinderen mogen daar blijven slapen, dus we zien ook wel hoe dat met de kindjes gaat lopen. Ik ga me er vooral niet druk om maken. Ze kunnen het goed vinden met hun achterneef en nichtjes. Dit jaar hoeven wij niet zo heel veel te doen. Wij moesten de wijn regelen. Die staat inmiddels bij mijn schoonouders, dus mocht ik tussendoor even andere activiteiten hebben, dan is dat er wel en loopt er in de gangen niets mis. Manlief is nog wel ingedeeld bij het vleesgerecht, dat hij samen met zijn vader moet regelen. Lees mijn schoonvader regelt het en manlief mag helpen als wij er bij zijn.

Tweede kerstdag

Tweede kerstdag vieren we traditioneel normaal met mijn gezin. Door de chronische ziekte van mijn vader wil hij niet meer ‘s avonds kerst vieren, dus doen we dat meestal met een brunch. Alleen dit staat wel wat op losse schroeven de laatste jaren dus zou dit jaar het laatste jaar zijn dat we gingen proberen of dit werkte. Anders zouden wij het uitsluitend houden bij een bakkie doen. Dit jaar wordt dus geen brunch, maar gewoon lekker thuis op de bank uitbuiken en gezellig wat leuks doen met de kindjes thuis. Lekker een film met zijn alleen kijken. We maken lekker geen afspraken en blijven de hele dag lekker in pyjama zitten. Een echte chilldag die we denk ik allemaal heel hard nodig gaan hebben.

Hoe zien jullie kerstdagen eruit en hebben jullie bepaalde tradities? Vieren jullie kerst met of zonder cadeautjes? Ik ben ook erg benieuwd naar jullie verhalen.

 

Please follow and like us:

Hoe verdeel ik mijn tijd over de 3 kinderen?

Al voor je aan kinderen denkt heb je zelf al een ideaalbeeld hoe je dat gaan doen. Sommige principes gooi je overigens snel overboord. Met een gezin van 3 kinderen denk je ook na hoe je dat gaat doen. Zo ook wij. In deze blog neem ik jullie mee over mijn “ideaalbeeld” bij een gezin van drie kinderen. Als de kleine een 4 maanden oud is neem ik jullie nogmaals mee naar hoe het er echt aan toe gaat. Maar vandaag dus mijn ideaalbeeld hoe ik mijn tijd ga verdelen over 3 kinderen, een man en mezelf.

Doordeweeks

Ik blijf na de geboorte van ons derde kindje 3 dagen in de week werken. De maandag, donderdag en vrijdag. Vrijdag blijft mijn thuiswerkdag, dat scheelt namelijk twee uur reistijd op een dag. De donderdag kies ik ervoor om om de week op kantoor te werken of thuis. Want op donderdag hebben wij een keer in de twee weken overleg. Overleg vind ik belangrijk om fysiek aanwezig te zijn. Op maandag is het opa en omadag, dan zijn mijn schoonouders hier om 7:15 uur zodat we allemaal op tijd op ons werk kunnen zijn. Hierin zal niet zo heel veel veranderen voor ons. Op maandag eten we ook bij mijn schoonouders, dus in plaats van twee nemen we nu drie kindjes mee naar huis.

De dinsdag en de woensdag zijn dagen dat ik thuis ben en dan ook Chloë naar school moet brengen. Dat betekend dat we uiterlijk om 8:10 uur de deur uit moeten. Dan moet de kleine man gevoed zijn, Sepp en Chloë helemaal aangekleed. Dat betekend dat ik niet meer om 7:00 uur kan opstaan en dus de wekker wat eerder moet zetten. Toch is het afwachten wat het ritme van de kleine man gaat worden. Ik hoop in ieder geval de eerste weken borstvoeding te kunnen gaan geven. Ik had/heb de intentie om dit voor langere tijd te doen, maar dat hangt ook van mijn herstel af. De hormonen die vrij komen bij het geven van borstvoeding zorgen dat het herstel van de bekkeninstabiliteit vertraagt. Dus afhankelijk van hoe dat gaat, ga ik wel/niet door met geven van borstvoeding. Daarna lekker lopen met de kinderen naar school. Sepp gaat op dinsdag gymen met oma, dus hij heeft dan even een uurtje qualitytime, net als zijn broertje die dan even mama alleen heeft. ‘s middags gaan we Chloë weer uit school halen. Aangezien de kleine man nog regelmatig slaapt zal hij op de momenten van de schoolritjes moeten slapen in de kinderwagen. Hij zal echt in dit ritme mee moeten.

Als de kleine man op bed ligt heb ik wat meer tijd voor Sepp om samen even lekker te spelen of te knutselen. Straks als het weer wat aangenamer wordt gaan we ook lekker naar de speeltuin. Laat die dan ook naast Chloë haar school staan. Dat wordt dus twee vliegen in een klap.

Als Chloë thuis komt uit school hebben we even aan de keukentafel een rustmomentje zodat ze haar verhaal kwijt kan. Daarna mag ze kiezen om zelf te spelen of lekker te knutselen. Of lekker een boekje te lezen. Terwijl zij de kindjes spelen, maak ik het eten panklaar. Dat zal ook niet anders zijn dan anders.

Omdat mijn man pas laat thuis is, eet ik op tijd met de kinderen. Na het eten is er nog even ruimte om te spelen en leggen we samen de kindjes op bed. Als een van ons er alleen voor staat lezen we de kindjes op ons bed voor en gaat de jongste als eerst naar bed. We proberen juist het op bed leggen samen te doen. Zo heeft ieder kindje even qualitytime met papa of mama.

De donderdag en vrijdag zijn de wat hectische dagen. Manlief brengt de kinderen naar het kinderdagverblijf en ik breng op mijn thuiswerkdagen Chloë naar school. Als ik op kantoor werk, brengt Robin onze dochter naar school. Aan het eind van de middag haal ik de kinderen weer op van het kinderdagverblijf en de BSO. Gelukkig zitten deze allemaal op dezelfde locatie. Hier hebben wij bewust voor gekozen, zodat we geen race tegen de klok zouden hebben. Het avondritueel ziet er uit zoals omschreven op de dinsdag en woensdag.

Weekend

Het weekend staat in teken van het gezin en samen dingen doen, thuis of uit. De ene keer gaat een van ons wat doen met een van de kinderen, de andere keer met elkaar. We vinden het erg belangrijk dat we ook tijd voor ze individueel vrij maken. Dat kan met simpel ergens even lunchen zijn of lekker naar het strand of bos of juist een ander leuk uitje. Maar ook gewoon een lekkere pyjamadag thuis met elkaar, zwemmen, wandelen in het bos of op het strand. In het voorjaar en najaar speelt Robin competitie met de tennis. Bij thuiswedstrijden gaan we altijd even kijken, bij uitwedstrijden hangt het af van de locatie. Ongeacht de leeftijd van de kinderen heb ik dat altijd gedaan. In die periode is de zondag ook echt van het gezin. We starten relaxt op en daarna gaan we iets doen met de kinderen. Blijven we thuis proberen we individueel wat met ze te gaan doen. Denk aan het maken van een puzzel of een spelletje. Samen even een filmpje kijken. Dat wordt met drie wel wat lastiger om ze individueel tijd te geven, maar even volledige aandacht van papa en mama is belangrijk. Het gaat hem niet om kwantiteit maar kwaliteit.

Qualitytime met manlief

Robin en ik gaan al jaren een paar keer per jaar naar een theatervoorstelling. Wij hebben dit nodig om gewoon even niet te zorgen. Even op te laden. Het is dan maar 2 tot maximaal 4 uurtjes weg, maar geeft ons ook even tijd om dingen te bespreken zonder de luistervinkjes. Verstand op nul en gewoon lekker even niet te veel hoeven denken. Daarnaast gaan we samen één keer per jaar een weekend samen weg en één keer per jaar met de vriendengroep weg zonder kinderen. Daar teren we dan een heel jaar op. Dit willen wij uiteraard wel blijven doen.

Inge tijd

Tijd voor mezelf vind ik ook erg belangrijk. Dat zal met 3 kinderen ook nog wat lastiger plannen worden, maar waar een wil is, is een weg. Net als Robin tennis ik, alleen speel ik geen competitie. Ik speel alleen vrij en soms een toernooi. Dat stemmen we overigens goed met elkaar af, want we kunnen niet tegelijk weg. We hebben allebei een eigen tennisavond en ik ga weleens ‘s ochtends vroeg tennissen. Dan is het rustig en kan ik een uur achter elkaar spelen. En heb daarna nog de hele dag met de kinderen. Ook probeer ik minimaal een keer in de maand af te spreken met een vriendin. En dat is soms al een uitdaging. Want ik wil niet altijd ook de kinderen mee nemen. En zeker in de periode dat Robin competitie tennist vind ik het niet fijn om dan op zondag niet thuis te zijn.

 

Ik ben ook erg benieuwd hoe jullie het doen. Ik lees het graag hieronder of op een van de social media kanalen.

 

Liefs,
Inge

Please follow and like us:

De laatste loodjes

Op het moment dat ik dit schrijf is net de 37e week van mijn zwangerschap ingegaan. Ook deze zwangerschap is zo anders dan bij Chloë en Sepp. Vandaag neem ik jullie mee met de laatste zware loodjes in deze derde zwangerschap. Een groot deel van mijn zwangerschap staat beschreven in de gastblog bij P.S. Cheryl. Lees deze gastblog ook zeker een keer. 

Derde trimester

De eerste twee trimester liepen eigenlijk behoorlijk voorspoedig. Weinig tot geen kwaaltjes en dus optimaal genieten van deze derde en laatste zwangerschap. Maar na de 26e week sloeg het om. Ik kreeg weer meer last van mijn bekken. Na twee eerdere zwangerschappen ook niet heel gek, want de boel is gewoon weker. Je lichaam weet wat ie moet doen. Ik merkte het met het naar school brengen van onze Chloë. Een wandelingetje van nog geen tien minuten enkele reis kostte me veel energie. Ook kon ik niet langdurig zitten of staan. De pijn werd alleen maar erger. Zo erg dat ik in week 32 van de zwangerschap heb moeten besluiten te stoppen met werken. Voor mij een flinke tegenslag, want ik wilde zo graag door naar de 36 weken. Maar het ging gewoon echt niet meer. Dagen lang van slag geweest, gehuild, boos geweest. Ik moest het loslaten en weer gaan genieten. Ik kon hier niets aan doen. Dat betekende dus 2 weken de ziektewet in en daarna met 34 weken zwangerschap met verlof. Na een paar dagen merkte ik al behoorlijk verschil. De pijn was niet weg, maar nam wel af. Ook besloot ik niet meer met twee kinderen naar school te lopen, maar de auto te pakken en die te parkeren op een plek waar ik het wel redde om nog een stukje te lopen. Ik ben er zo op tegen om mijn kind voor een klein stukje met de auto naar school te brengen, als ik daarna toch weer door moet naar huis. Ik gooi dan ook momenteel al mijn principes overboord en kies voor comfort en gemak. Deze laatste weken van mijn zwangerschap wil ik toch nog redelijk goed doorkomen en genieten van mijn alleenrecht met dit mannetje in mijn buik.

Ook het zuurbranden neemt toe in het derde trimester. Ik ben al zo blij dat ik dit niet zo heftig had als bij de andere twee. Toch is het soms best vies en vervelend. Soms zo heftig dat ik innige vriendjes ben met de wc. Maar ik merkte dat als ik warme melk dronk ik er het minste last van had. De liters melk vlogen er werkelijk doorheen. Wat was het lekker om geen last te hebben van zuurbranden.

Bij de 36 weken controle bleek dat mijn HB-waarde wat aan de lage kant zaten, op het randje. De verloskundige adviseerde me om ijzertabletten te gaan slikken of aan de Floradix te gaan. Ik besloot te kiezen voor het laatste. Lekker, nee dat niet, maar hé ik moet nog een week of vier tot zes. Ook ging ik me wat meer verdiepen in informatie over HB-waardes. Nu blijkt dat maarzuurremmers en zuivelproducten een boosdoener kunnen zijn waardoor ijzers die je nodig hebt in je zwangerschap niet goed worden opgenomen. Nu drink ik de laatste dagen veel zuivel en maagzuurremmers neem ik ook in. Hopelijk slaat de floradix snel aan en voel ik me hopelijk ook snel wat fitter. Ook las ik wat de symptomen kunnen zijn bij een te lage HB waarde. Laat ik nu dus ook gewoon een groot deel van die symptomen hebben ( gevoel van flauwvallen, kortademigheid, hardkloppingen, weinig eetlust, duizeligheid). Het drinken van zuivel heb ik enorm teruggedrongen zodat mijn lichaam de floradix goed kan opnemen.

Ons manneke doet het verder heel goed. Hij lag bij de liggingsecho die ik kreeg bij de 36 wekencontrole volledig en vast in het bekken. Dat is wel fijn om te weten. Alleen nu hoor ik veel oudere om me heen zeggen, oh meid je buik is al flink gezakt en dat de kleine nu muurvast in het bekken ligt, dan komt het vast en zeker voor de uitgerekende datum. Volgens mij zegt dat helemaal niks en wil me daar helemaal niet op vastpinnen. Ik ga er nog steeds vanuit dat ik overtijd ga. Al heeft manlief het liefst dat ik bijna twee weken over tijd ga. Iets met praktische dingen.  Wel denk ik dat het een groot kindje is wat ik bij me draag. Ondanks dat het is ingedaald ligt het nog vrij hoog. Zijn billen liggen net onder mijn ribben. En echt dit ventje is druk in mijn buik. Ik ben benieuwd of we dit terug gaan zien als hij uit mijn buik komt. De karaktertjes in mijn buik kloppen tot nu toe ook goed met hoe ze nu zijn. Ik ben heel benieuwd en wil zo graag ons mannetje ontmoeten.

Wat vooral nu heel anders is ten opzichte van de twee voorgaande zwangerschappen is dat ik nu heel sterk de behoefte heb om terug te trekken in mijn “cocon”. Behoefte aan gezelschap heb ik veel minder. Of dat komt dat ik nu uitgerekend ben in de winter of omdat echt er gewoon echt bij hoort weet ik niet. Ik herken het in ieder geval niet van de vorige keren. Ik ben zo bewust bezig met de voorbereiding op de bevalling. De rust opzoeken en soms even lekker emotioneel zijn. Ik pak die behoefte dan ook echt maar. Zelfs social media trekt me op dit moment helemaal niet. Dat ligt dus ook echt niet aan jullie. Daarom heb ik vandaag ook besloten om het social media gebruik tot een minimum te beperken. Niet alles meer willen meekrijgen.

Werkgever

Gelukkig reageerde mijn werkgever goed na het ziek melden. Ik zag er zo tegenop dat ik mezelf ziek moest melden. Mijn manager is gelukkig op dat gebied een echte mensenmanager. Het eerste wat hij zei was: Meid, wat vervelend, maar naast dat je zwanger bent heb je ook nog een gezin. Doe rustig aan zodat je straks na de bevalling je kan richten op herstel. Pak nu je rust dat gaat je straks helpen om weer sneller de oude te zijn. Jeetje ik was zo blij dit te horen. Ik sprak met mijn manager af dat we in december nog een keer contact zouden hebben en dat ik nu alleen nog even mijn back up werkzaamheden uit moest zetten. Die middag van de ziekmelding heb ik mijn laptop aangezet en mijn collega’s op de hoogte gebracht. Ik zou regelmatig even aanloggen om de updates te draaien, maar toen besloot mijn werklaptop vorige week dat hij het wachtwoord niet wilde wijzigen. Dus die gaat tot ergens in maart in de tas. De helpdesk kreeg hem ook niet meer aan de praat. Mijn manager vorige week ook nog even gesproken. We hadden het erover hoe het ging met mij, de baby  en op het werk. We sloten af met de mededeling dat ik in de lucht zou komen zodra ik bevallen ben.

Wat doe ik in mijn verlof?

Ik  had grootse plannen tijdens mijn verlof. Ondanks de winterperiode die eraan komt, kon ik mooi de kerstshows bezoeken, dingen in huis doen en lekker bakkies doen en lunchen. Maar helaas, door de bekkeninstabiliteit ben ik iets meer aan huis gekluisterd dan verwacht. Autoritjes beperk ik ook tot een minimum. Ik heb namelijk nog maar 1,5 cm ruimte tussen mijn buik en het stuur. Doordat ik van die korte beentjes heb zit ik vrij dicht op het stuur, maar dat vind ik nu toch wel wat gevaarlijk. Dus de ritjes die ik maak zijn naar school, de supermarkt, bakker en slager. Voor sinterklaas vroeg ik een puzzel met 1000 stukjes. Dus die ligt ook regelmatig op tafel om weer wat stukjes op zijn plek te leggen. Daarnaast ben ik ook bezig met het opruimen van de zolder. Daar ben ik inmiddels al vijf weken mee bezig. Stapje voor stapje en maximaal een uur per keer. Maar ik ben bijna klaar. Nu hebben wij gelukkig maar een klein zoldertje. Verder kijk ik veel netflix en lees ik magazines. Met de kindjes doe ik rustige activiteiten. Ben veel met ze aan het knutselen of we kijken netflix met elkaar.

Hulp vragen en krijgen

Voor manlief is het wat zwaarder allemaal. Veel van de zorg komt naast zijn fulltime baan op hem neer.  Vooral de avonden en nachten heeft hij dienst. Gelukkig slaapt Chloë weer door, maar Sepp is de laatste dagen niet helemaal fit. Daar waar ik kan help ik manlief. In het weekend laat ik hem dan ook vaak wat langer liggen. De boodschappen laten we thuis bezorgen zodat hij niet na zijn werk ook nog eens de supermarkt in moet. Ik spreek daarom mijn dankbaarheid naar hem toe regelmatig uit. Ook krijg ik veel hulp vanuit mijn schoonouders. Soms zijn het maar kleine dingen waarmee ze me helpen, maar ik ben er heel blij mee. Door de chronische ziekte van mijn vader is het niet altijd mogelijk om de hulp te krijgen uit de kant van mijn familie.

 

Met nog 3 tot maximaal 5 weken te gaan ben ik er nu wel echt klaar voor om ons manneke te ontmoeten. Liever vandaag nog dan morgen, maar hij komt vast en zeker op zijn eigen verjaardag. Er volgt dus de komende tijd wel een social media stilte. Ik ben dus wat minder online. Wel blijf ik jullie wekelijks voorzien van mijn blogs. Zodra ons mannetje er is en ik het tijd vind om hem aan jullie te tonen kom ik in de lucht met het nieuws.

Liefs,

Inge

 

 

Please follow and like us:

10 jaar samen

Vandaag 1 december 2018 is het 10 jaar geleden dat na 6 weken daten we besloten verkering te hebben. Waarom 1 december? Dat was voor Robin makkelijk te onthouden. Lekker romantisch hè. Voor ons allebei is het de langste relatie met een persoon. Nog steeds ben ik dankbaar dat ik hem mocht tegenkomen. Daarom vind ik het nu een goed moment om vandaag mijn grote liefde in de schijnwerper te zetten.

 

Het prille begin

Zaterdag 25 oktober 2018 was ik samen met een vriendin in restaurant met een café om een lekker drankje te doen. Live muziek, wijntje erbij. Wij vermaakte ons wel. Het was alleen erg rustig die avond in het café. Die avond stapte een oud klasgenoot van mij de kroeg binnen die samen met een maat kwam. Al snel raakte ik aan de praat met mijn oude klasgenoot en na een paar drankjes en de kleine hoeveelheid gasten stelde we voor om in mijn appartementje nog een drankje te doen. Zij waren met de auto, wij op de fiets en moesten nog wel even naar huis fietsen. Zo gezegd zo gedaan. Met zijn vieren gingen wij naar mijn appartement. Het is maar een kwartiertje fietsen en gelukkig hadden we geen tegenwind. De twee mannen voelde zich vrij op hun gemak in mijn huis en deden nog gezellig een drankje. Ook raakte ik steeds meer met de maat van mijn oude klasgenoot aan de praat. Een hele leuke rustige jongen. Mijn oude klasgenoot had iets meer interesse in mijn vriendin. Laat op de avond ging iedereen naar huis. En ik met mijn “stomme kop” vergat zijn nummer te vragen. Want jeetje ik vond die donkerblonde jongen met die mooie ogen echt leuk. Later die week kwam ik er achter dat die vriendin van mij wel het nummer had van mijn oude klasgenoot. Dus besloten we het zo te spelen dat de beide mannen op vrijdag 31 oktober beide weer naar dezelfde kroeg zouden komen. Ze hadden eerst nog een verjaardag en daarna zouden ze naar ons komen. Het was alleen nog niet zeker dat Robin mee zou komen. Dus een andere vriendin besloot ook gezellig mee te gaan. Gelukkig kwamen ze toch allebei en al snel raakte ik weer met Robin aan de praat. Die op dat moment nog steeds niet begreep waarom hij nou zo nodig mee moest. Maar al snel had hij blijkbaar toch door dat we elkaar wel leuk vonden. Het eerste vonkje sloeg over. Die avond hebben we nog lang gekletst en zijn na sluitingstijd weer naar mijn appartement gegaan. Daar hebben we nog lang gekletst en nummers uitgewisseld. Zaterdag 1 november moest ik ‘s middags naar de scouting om leiding te geven aan mijn groep kinderen. Na de opkomst stond op de planning Robin een sms te sturen. Want wat wilde ik die jongen graag nog een keer zien. Maar hij was me voor. Na de opkomst bleek hij mij al een berichtje te hebben gestuurd. We hoopte allebei op een vervolg van ons gesprek. En zo gebeurde. We spraken weer af bij mij thuis. Daar konden we ongestoord kletsen en elkaar leren kennen. Vele sms-jes volgden. Zagen elkaar die week erop op een feestje en gingen stiekem samen weg. Die week erop werd Robin geopereerd en kon daardoor niet afspreken. Ook kon hij toen niet werken en ik was toevallig vrij. Dus toen hij weer een beetje kon bewegen en eruit kon, kwam hij gezellig langs. We hadden een gezellige tijd samen en we werden steeds closer. Omdat we rond de feestdagen al lang en breed plannen gemaakt hadden zonder elkaar lieten wij die toen ook gewoon doorgaan. Tweede kerstdag kwam hij wel nog even bij me langs. Hadden cadeautjes gehaald voor elkaar. Al zou ik echt niet meer weten wat ik voor hem kocht, maar wat hij voor mij kocht is nog altijd blijven hangen. Ik was al jaren gek op het luchtje van een bepaald merk alleen werd dat luchtje niet meer verkocht. Maar wat bleek het luchtje bestond nog onder een andere naam en zonder dat Robin het wist kocht hij mijn favoriete luchtje. Inmiddels was de naam wel gewijzigd, maar rook het nog steeds zoals ik dat gewend was. Blijer had hij me op dat moment niet kunnen maken.

 

Het eerste jaar

Het eerste jaar was een jaar vol hobbels die we samen namen. Maar eerst de kennismaking met beide families. Twee totaal verschillende werelden. Waar zijn familie mij met open armen ontvingen was mijn familie erg terughoudend. Niet omdat ik zo vaak met een andere jongen op de stoep stond, maar zo zijn ze nu eenmaal. Al snel volgde daarop mijn verjaardag. Een mooie bos bloemen en een avondje naar een musical kreeg ik cadeau. Ondertussen liep het lekker tussen ons. Al moest ik erg wennen en was ik behoorlijk onzeker. Robin werkte toen nog als accountant bij een groot accountantskantoor en was druk bezig om zijn titel register accountant te halen. Hij draaide veel overuren en studie uren en kon daardoor niet altijd tijd maken in die eerste periode. Hij gaf mij de ruimte om dingen te doen met vriendinnen en liet me dan vaak ook lekker met rust. Alleen werd dat anders gezien door die toenmalige vriendinnen. Het was op Pinkpop toen ze duidelijk lieten merken dat je partner je iedere dag moet spreken, sms-en of moet zien. Robin en ik stonden daar anders in. Ik heb me een partij ellendig gevoeld tijdens Pinkpop. Terwijl zij voor mijn gevoel een paar keer per dag alleen met hun telefoon bezig waren, bleef mijn telefoon stil. Robin druk aan de studie, ik lekker aan het feesten. Maar ik werd daar juist alleen maar onzekerder van. Verdrietig kwam ik thuis. Probeerde hem te bellen, maar kreeg hem niet te pakken. Zou hij dan toch mij niet meer leuk vinden. Behandeld hij me toch als afval zoals de mensen om me heen zeiden. Dat was voor mij een moment om te denken zal ik er een punt achter zetten na een half jaar? Na een goed gesprek met Robin besloot ik voor mijn geluk te gaan en niet te luisteren wat andere zeiden. Noem het eigenwijs. Bleek hij toch zo’n hork te zijn dan moest ik maar op mijn bek gaan. Al heel snel ontdekte ik dat een van die “vriendinnen” het wel heel makkelijk vond dat ik werkte en een auto had. Ik kon voor alles rijden en betalen. Toen bedacht ik me, wat nou mijn vent is een hork. Dat was voor mij een keerpunt. Ik keek alles door een ander daglicht. Nu moest ik ook in die periode de betreffende vriendin vertellen dat ze niet mee mocht als staf op kamp. Dat was de genade klap voor die vriendschap. En niet alleen die vriendschap. Vele vriendschappen werden beëindigd. De meeste mensen kozen partij voor haar en hebben nooit naar mijn kant van het verhaal geluisterd. Jammer, maar helaas. Veel verdriet gehad, maar mijn kanjer was er voor me. We gingen in die tijd een weekendje weg en gingen samen op vakantie naar Kreta. Ik was bloednerveus en de eerste avond samen op vakantie spuugde ik de hele boel onder van de spanning. Wat moest hij wel niet van mij denken. Maar hij was zorgzaam en lief voor me. Na het bewandelen van de Samariakloof en een boottochtje was ik nog zeeziek. En ja hoor ik ging nog een keer. Pfff wat moest hij wel niet van mijn denken. Onze band en liefde werd alleen maar sterker. Langzaam aan werd mijn onzekerheid minder en wist ik dat het goed zat. We haalde ons eerste echte jubileum. Een jaar verkering. Wat was ik trots. We gingen samen uit eten om het te vieren. Vlak daarna ontdekte mijn moeder een knobbeltje in haar borst, waarna al vrij snel de diagnose borstkanker kwam. Een zware tijd, maar hij was daar voor mij. Maar niet alleen Robin, ook zijn familie stond voor mij klaar en hebben mij goed opgevangen toen mijn moeder op 24 december werd geopereerd.

 

Het vervolg

Na de feestdagen besloten we onze vakantie voor de zomer van 2010 te boeken. Het werd geen Europese bestemming, maar besloten een groepsrondreis naar Costa Rica, Panama en Nicaragua te boeken. Steeds vaker hadden we het over samenwonen. Ik huurde een appartementje en hij kon zo intrekken. Dat voelde voor hem niet fijn, want alles was van mij. We zouden eerst kijken hoe die drie weken vakantie zouden zijn. We waren toen ook echt op elkaar aangewezen. Die vakantie ging goed en besloten daarna om samen op zoek te gaan naar een huis. Onze verschillen werden duidelijk. Hij was groot wonen gewend, ik knus wonen. Daar moesten we echt onze middenweg in vinden. Maar na 3 maanden zoeken vonden we onze huidige woning. Binnen een week was alles rond voor een voorlopig koopcontract. Dat is inmiddels 8 jaar geleden. Binnen 6 weken was ook de hypotheek geregeld en op 20 december 2010 was de overdracht. We zouden een maand bezig zijn met klussen en alles een plekje geven en ons streven was om met mijn verjaardag in ons huis te zitten. Dat lukte! De eerste maanden samen wonen was zoeken naar. Want we waren allebei andere dingen gewend. Maar het lukte ons. We gingen die zomer op vakantie naar Maleisië. We hadden het over trouwen gehad, want dat zag ik wel zitten met Robin en andersom. Veel mensen om ons heen stapte in het huwelijksbootje en stiekem hoopte ik ook dat deze wens in vervulling zou gaan. We genoten samen van alle leuke dingen en we steunde elkaar in slechte tijden. Het voelde heel goed om zo samen te zijn.

In de winter van 2012 boekte we een reis naar Zuid Afrika. In die periode had ik ook net te horen gekregen dat ik de autoimmuunziekte Hasjimoto heb (traagwerkende schildklier). De huisarts vertelde me toen dat ik er rekening mee moest houden dat een kinderwens wel lastig zou worden en er rekening mee moest houden dat die wellicht nooit vervuld kon worden. Mijn wereld stond op zijn kop. In tranen belde ik Robin op zijn werk. Maar we keken vooruit.

Het was juli 2012 toen ik dacht nu heb ik lang genoeg gewacht. De reis naar Zuid Afrika kwam steeds dichterbij en iedereen verwachtte daar dat een huwelijksaanzoek zou komen. Dat vond ik te voorspelbaar en heb zelf de stoute schoenen aangetrokken. Ik besloot op zondag 8 juli 2012 Robin ten huwelijk te vragen. Na hard gelach en daarna de opmerking. Oh ja nu moet ik nog antwoord geven, kwam het verlossende ja woord. Het was nog even ons geheimpje want zijn ouders waren een paar dagen weg. Daarna hebben we het de families verteld. Op 14 juli hebben we het grote nieuws met vrienden en de rest van de familie gedeeld. Op 15 juli hebben we het “openbaar” gemaakt. Op 17 juli vlogen we verloofd naar Zuid Afrika. Na die vakantie zijn we alles gaan regelen en op 21 juni 2013 stapte we in het huwelijksbootje. Ondanks de regen en storm hadden we een topdag en genoten volop. We besloten ook om ons huwelijk te bezegelen met gezinsuitbreiding als dat überhaupt ons gegeven was. Samen met de internist waren we al een tijd bezig om de medicatie goed te krijgen en op 12 november 2013 hadden wij een positieve zwangerschapstest in handen. Spannende negen maanden volgde en 3 dagen na Robin zijn 30e verjaardag kreeg hij een verlaat verjaardagscadeau. Een prachtige dochter! Een kindje die onze liefde bezegelde, maar jeetje wat komt er dan ineens ook een druk op je relatie te staan. Het was vallen en opstaan, maar door onze goede basis konden we dit ook doen. De december/januarimaanden waren even geen goede maanden voor mij. Ik voelde me ellendig, maar met hulp van mijn lieve man kwamen we weer op het goede spoor. Al snel besloten we voor een tweede te gaan en nog eerder dan verwacht was ik weer zwanger. In mei 2016 beviel ik van een prachtige zoon. Dit ging een stuk makkelijker en waar ik bij de geboorte van Chloë de mist in ging, stond ik nu sterker in mijn schoenen dan ooit. Alles liep zo lekker op rolletjes.

Afgelopen juni waren we 5 jaar getrouwd en vierde dat samen met de kinderen in Italië. Anderhalve maand ervoor had ik een positieve zwangerschapstest in handen. Met dit cadeautje voor ons 5 jarig jubileum en 10 jarig samenzijn maken wij ons gezin compleet.

 

Dankbaar

Na 10 jaar samen zijn ben ik tot op de dag van vandaag nog steeds heel dankbaar dat ik je heb mogen leren kennen. In mijn ogen kwam je uit een populaire groep met vrienden die hier in de regio best bekend waren. Nooit verwacht en bedacht dat ik uit die groep een jongen zou strikken. We hebben ups en downs gekend, samen gevochten om er weer bovenop te komen. Dat maakt mij alleen maar trots. Trots op mezelf dat ik gekozen heb voor mijn eigen geluk, trots op jou om wie je bent. Trots op ons als ouders voor onze kinderen. We staan vaak op een lijn en als we dat niet staan, zorgen we er wel voor dat we weer op hetzelfde niveau zitten. Samen met jou en de kinderen wil ik nog jaren vol avonturen beleven. Dank je wel dat jij er voor me bent!

 

 

 

Please follow and like us:

lezers vragen

Vorige week vroeg ik jullie op instagram of jullie vragen hadden voor mij. Wat zou jij nou van mij willen weten? In deze blog geef ik antwoorden op jullie vragen.

 

Hoe kwamen jullie op de namen van de kinderen?

Vijf jaar geleden was ik zwanger van Chloë. Dat was voor ons het eerste moment dat wij samen echt over namen gingen praten. We lagen toen echt mijlen ver uit elkaar qua namen. Dus zijn we eerst lijstjes gaan maken met namen die ons aanspraken. Vanuit daar zijn we gaan kijken wat we echt wilde. We wilde sowieso een naam die internationaal goed uit te spreken is. Mijn naam is voor de meeste buitenlanders niet uit te spreken. We struinde het internet af en keken in de kaartenboeken naar namen. We maakten allebei afzonderlijk een lijstje en daar streepten we namen af. Bij Robin stond de naam Chloë op het lijstje. Ik vond dat een mooie naam, maar een oud klasgenoot van mij had zijn dochter dezelfde naam gegeven. Dus mochten we een dochter krijgen, dan zouden ze dus dezelfde naam hebben. Dat voelde voor mij niet goed toen, maar toen zijn Robin: Hoe vaak zie je hem? ehm nou nooit. Ik dacht toen, ja je hebt gelijk. Dat werd dus onze meisjesnaam. Voor een jongen hadden we de naam Tygo. Ik heb dat altijd een mooie naam gevonden en toevallig deed in Tygo Gernant dat jaar mee aan wie is de mol? Achteraf zijn wij heel blij dat onze eerste een dochter werd, want de naam Tygo is in 2014 heel vaak gegeven aan jongens. Ook laten wij onze kinderen dopen. Daarom wilde ik ook katholieke doopnamen. Daarin zijn wij vrij traditioneel gebleven. Werd het een meisje dan een vernoemen naar de beide oma’s, een jongen dan een vernoeming naar beide opa’s.

Drie jaar geleden was ik zwanger van Sepp. Deze zwangerschap wisten wij ook niet wat het geslacht zou zijn. Ook nu begonnen we weer met de lijstjes. Sommige namen kwamen weer terug. Een meisjes naam hadden we snel gevonden. Ook deze keer weer internationaal. Deze naam zet ik nu niet hier omdat we hem nog wel bewaard hebben voor ons derde wondertje. Mocht de echoscopist het toch verkeerd hebben gezien. De jongensnaam zaten we nog te twijfelen en uiteindelijk zat de twijfel of het Quint of Quinn zou worden. Toch zat me dat op een gegeven moment niet lekker. Wij hebben altijd gezegd dat we met de 26 weken echt een naam willen hebben. Mocht het kindje te vroeg geboren worden dan hebben we in ieder geval een naam. Op een van mijn werkdagen zat ik in de tram en toen besefte ik ineens dat in mij een kindje groeide dat een echte Sepp is. Het is vooral een gevoel geweest. Robin wilde eerst niet aan deze naam want die had gelijk een beeld bij de naam Sepp, namelijk Sepp Blatter. De doopnaam zou zowel bij een jongen als een meisje een verwijzing naar beide opa’s worden.

Nu ben ik zwanger van ons derde kindje. Een jongen deze keer. De meisjesnaam van Sepp vonden we nog steeds heel gaaf, dus die ging mee bij deze zwangerschap. Dus die was snel klaar. De jongensnaam waren we nog niet echt mee bezig toen ik tijdens onze vakantie in Italië ineens tegen Robin zei: “ik vind ……. zo’n gave naam voor een knul.” Net na de vakantie zei Robin “ja dat is echt een gave naam.” Ik was dus 13/14 weken zwanger toen we eruit waren en nog niet het geslacht wisten. We zijn ook niet meer gewijzigd. Die naam gaat het dus ook gewoon echt worden. De doopnaam was duidelijk, werd het een jongen, dan kwam er een vernoemen naar Robin, bij een meisje een vernoeming naar mij. Daarnaast wilde we nog een verwijzing naar de oom en tante die nog geen peter en meter zijn. Zij hebben beide dezelfde doopnaam die ook bij Robin weer terug komt.

Wat is je lievelingsgerecht om te koken?

Koken en bakken is echt een passie. Alleen gun ik mezelf nu niet meer de tijd om uitgebreid te koken zoals ik voor dat er kinderen waren deed. In ons kinderloze tijdperk kookte ik wekelijks nieuwe recepten en in het weekend kookte ik uitgebreid. Ik ben vooral gek op het koken van winterse gerechten. Dus ik kijk altijd erg uit naar deze periode. Vooral het bereiden van stoofvlees vind ik geweldig. Doordat het zo lang moet stoven gaat het altijd zo lekker ruiken in huis. Het is alleen jammer dat de kinderen er nog net van houden. Maar ik vind het zo lekker dat ik het ook zeker gewoon regelmatig kook.

Wat zou je (willen) doen als je niet het werk zou doen dat je nu doet?

Ik werk nu al acceptant bedrijfsmatige brandverzekeringen bij een grote verzekeringsmaatschappij. Doordat in deze wereld veel banen worden geschrapt moet ik mezelf ook regelmatig een spiegel voorhouden. Ik weet ook dat ik, mocht ik ooit boventallig worden ik niet meer terug de verzekeringen in ga. Waarom ik dat niet wil is dat er steeds meer verplichtingen worden opgelegd. Ik behandel nu een productgroep. Er wordt steeds meer en vaker geëist dat je je meerdere producten kent en er advies in kan gaan geven. Dat laatste zie ik niet zitten.

Als ik nu een keuze moet maken om wat anders te gaan doen zou ik graag een opleiding willen doen aan het grafisch lyceum om daar met mijn creativiteit aan de slag te gaan en daar wat mee gaan doen. Mijn wens is dan ook echt om vanuit huis te kunnen gaan werken.

Wat is je zwangerschapscraving?

Bij Chloë had ik een craving naar alles wat zoet was. Oh wat kon ik smullen van snoepgoed. Alleen dat vond mijn maag niet zo’n goed idee. Brandend maagzuur overheerste volop.

Bij Sepp had ik een craving naar kaas. Kilo’s kaas vlogen er doorheen die 9 maanden. Ook melk was niet aan te slepen.

Deze zwangerschap heb ik twee dingen. Chocolade en kroketten/mac donalds. Die chocolade is echt not done. Want dat triggert mijn eczeem. Daarom mag ik ook niet te vaak boodschappen doen, want ik kom echt met chocolade thuis. En als ik het dan gegeten heb, heb ik ook weer zo veel spijt, want dat brandend maagzuur…..

Hoe bevalt het bloggen je tot zo ver?

Ik blog nu 3 maanden en vind het echt heel leuk om te doen. Ik zit ook nog vol met inspiratie en leuk ideeën voor de blog. Tot nu toe ben ik ook echt blij dat ik ermee gestart ben. Nog steeds weten veel mensen in mijn directe omgeving niet dat ik dit doe. En dat is voor nu ook nog prima. Niet omdat ik me schaam, maar vooral omdat ik nog wat onzeker ben. Wat zullen ze wel niet van mij denken, ga je je leven op internet zetten, etc. Ik weet ook echt wel dat er altijd wel iemand is met zo’n reactie. Dat houd je toch niet tegen.

Nu ik door de zwangerschap thuis ben komen te zitten is de blog ook echt mijn uitlaatklep geworden. Even met wat anders bezig zijn. De blog geeft me energie. Al moet ik last minute nog wat schrijven op dinsdagavond, het voelt niet als straf.

Zoals ik al schreef zit ik nog boordevol met ideeën, maar de prioriteit lig hier nog even op de zwangerschap. Na de bevalling en als we weer een beetje ritme te pakken hebben ga ik de ideeën uitwerken. Ook wil ik een keer een training doen om nog meer uit mijn blog te halen.

Natuurlijk zijn er ook nog dingen waar ik op meer resultaat had verwacht. Ik heb mijn verwachtingspatroon voor mezelf ook  vrij hoog gelegd. Op dit moment zou ik graag willen dat mijn bezoekersaantallen wat omhoog gaan. Die blijft nog wat aan de lage kant, maar ook daar wil ik na de bevalling me wat meer op gaan focussen.

 

Ik vond het erg leuk om jullie vragen te beantwoorden. Ook hebben jullie leuke suggesties aangeleverd voor mijn blog. Sommige items stonden al op mijn lijstje. Sommige ook niet, maar wil ik wel wat mee gaan doen. Hou mijn social media in de gaten. Daar zie je vanzelf verschijnen wanneer er een nieuwe blog online is gekomen. Op Facebook en Twitter vindt je direct een link naar de blog. Instagram doe ik nog handmatig. Wees ook vrij om mij daar te volgen. Leuk om jullie op meerdere plaatsen tegen te komen. En laat vooral ook een reactie achter. Ik vind het echt heel leuk om een reactie van jullie te ontvangen.

Please follow and like us:

Peuterpuber in huis

Naast een lieve maar gevoelige kleuter hebben we ook een heerlijke peuterpuber in huis. Volgende week is ons manneke alweer 2,5 jaar. Een mooi moment om terug te blikken op het eerste half jaar als peuter. 

 

Zijn karaktertje

Wat geniet ik toch van onze heerlijke peuterpuber. De driftbuien kan ik missen als kiespijn, maar horen er echt bij. Daarnaast hangt hij vaak de clown uit en is het een grote knuffelkont, maar vooral een vriendelijk manneke. Loop ik met hem waar dan ook, dan zegt hij iedereen uitbundig gedag. Waag het niet om niks terug te zeggen, want dan hij roept hij gewoon hard over straat: “mama, hij (ja iedereen is hij) praat niet. Sepp is dan ook echt teleurgesteld. Dan leg ik hem uit dat niet iedereen altijd zin heeft om gedag te zeggen ook al is dat niet zo netjes. Natuurlijk blijf ik hem stimuleren om gedag te blijven zeggen tegen iedereen. Dat siert hem om wie hij is. Kan hij geen gedag zeggen omdat je in huis bent, maar ziet hij jou voor het raam? Dan zwaait hij uitbundig naar je. Dat tovert bij veel mensen een lach op hun gezicht. Grapjes uithalen vindt Sepp helemaal geweldig. De grapjes zijn echte peuter grapjes. De grootste lol heeft hij als hij doet alsof hij je gaat pakken als tijger. Luidt brullend rent hij achter je aan. Ook verstopt hij zich onder een deken of gewoon achter zijn handjes. Ze tong uitsteken en lekker spetteren of doen alsof hij héél boos kijkt. Die pretoogjes zijn onbetaalbaar.

 

Driftbuien binnenshuis

Naast deze leuke eigenschappen is hij ook regelmatig een echte peuterpuber. Dan heb ik mijn handen vol aan hem. Eerlijk is eerlijk dat zijn wel eens zware momenten, zeker nu ik een stuk minder mobiel ben. Vooral de driftbuien op straat of de winkel vallen niet altijd mee. Door zijn lengte is hij niet makkelijk meer op te tillen in combinatie met die grote buik. Thuis laat ik hem vooral even driftig zijn. Dan mag hij echt even gillen, schreeuwen en stampen. Zodra hij begint te slaan is het klaar. Dan mag hij even afkoelen bij een muurtje. Dan is het ook daarna gelijk klaar en weet hij dat hij een stap te ver ging. Na een time out van 2 minuten ga ik even bij hem op de grond zitten zodat we elkaar recht in de ogen kunnen kijken. Vaak hoef ik dan al niets meer te zeggen en komt hij zelf naar me toe en zegt hij: “mama Sepp stout he.” Ja, Sepp je was stout door mama te slaan. Boos zijn mag, maar we doen elkaar geen pijn door te slaan of schoppen. Een natte kus en een dikke knuffel komen daarna. De driftbui is dan als sneeuw voor de zon verdwenen en ons manneke gaat heerlijk verder spelen.

 

Driftbuien buitenshuis

Op straat of in de winkel is een ander verhaal. Daar kan ik hem wel even boos laten zijn, maar moet ik wel wat sneller ingrijpen. Dat doe vooral om die boze en verwijtende ogen niet in mijn rug te hoeven voelen. Want oh oh oh wat weten mensen ineens heel goed hoe ONS kind in elkaar steekt. Ik heb daar gelukkig wel steeds minder maling aan. Lieve mensen bemoei je alsjeblieft niet met een moeder die haar peuter probeert te corrigeren. De aandacht voor het kind is op dit moment belangrijker dan de door u goed bedoelde adviezen. Dat zorgt dat menig moeder even de focus kwijt raakt, zich irriteert of simpel u een standje geeft. Mijn kind is niet publiekelijk bezit. Zo dat is er ook even uit. Maar terug naar waar ik over begon. Het eerder ingrijpen in publieke voorzieningen. Sepp pak ik dan vast en maak hem duidelijk dat boos worden in de winkel of op straat geen zin heeft. Dat hij mee moet lopen en dat ik dit gedrag niet wens. Je mag best boos zijn, maar je hoeft dat niet zo te doen. Gelukkig zit Sepp ook gewoon nog in de buggy en kan ik hem daarna verder laten razen in de buggy.

 

Kleuter en peuter in huis

Zoals jullie weten hebben we naast een peuter ook een kleuter in huis. Over het algemeen gaat dat ook ontzettend goed tussen die twee. Tot Chloë naar school ging waren ze ook echt vaak op elkaar aangewezen. Dus hebben altijd veel samen gespeeld. En nu nog spelen ze regelmatig samen. Sepp moet ook vaak doen wat zijn zus zegt. Dus hij moet ook regelmatig de baby spelen, of gewoon vader en moedertje met haar poppen. Dat laat hij dan ook toe tot zekere hoogte. Gaat het hem te ver, heeft hij geen zin meer? Dan laat hij het heel duidelijk weten. Eerst met woorden en als er dan niet geluisterd wordt dan volgt er een heus broer en zus gevecht. Dan zijn het ook net een kat en een hond. Heel vaak laat ik ze het eerst maar samen uitvechten. Want het heeft echt geen zin om politieagentje te spelen. Als ze er samen niet uitkomen, dan spring ik er tussen. En dat is soms ook echt nodig. Maar ook dan weten ze dat ze te ver zijn gegaan. Ze zeggen sorry tegen elkaar en knuffelen elkaar vervolgens plat. Ze gaan ook niet naar bed zonder elkaar te knuffelen. Inmiddels helemaal een ritueel geworden. Ze gaan ook vaak tegelijk naar bed. Op bed leggen doen we ook vaak met zijn tweeën. Ieder kind krijgt dan zijn of haar individuele aandacht.

 

Ontwikkeling

De laatste weken ontwikkeld Sepp zich hard. Hij wordt communicatief steeds sterker. Praat duidelijk en verstaanbaar, soms ook niet. Ook wandelt hij lange stukken met ons mee. Op de dagen dat hij nu nog alleen is samen met mij kan hij zich ook heel goed zelf vermaken met zijn auto’s en trein. Soms ook wat schermtijd. Peppa big is zijn topfavoriet op het moment. Hele stukken praat hij na. Als de wekker gaat en schermtijd klaar is, laten we Sepp zelf de tv of tablet uitzetten. Want dat geeft geen driftbuien heben we gemerkt. Zetten wij het scherm uit, dan ontploft hij en lijkt het toch ineens heel onverwachts te komen. Humor is bij Sepp ook een wondermiddel. Met simpel een grapje maken, is hij al snel niet meer boos.

 

Ondergesneeuwt

Soms ben ik bang dat hij wordt ondergesneeuwd omdat zijn zus soms zoveel aandacht vraagt. Als ik zo naar hem kijk lijkt dat vaak wel mee te vallen. Hij past zich makkelijk aan de situatie aan. En hoe bizar, als wij ons meisje willen troosten helpt dat niet altijd. Dan is Sepp de enige die haar kan troosten. Dan ben ik alleen maar waanzinnig trots op mijn twee kanjers die elkaar zo goed aanvullen en elkaar helpen daar waar het nodig is. Hij lijkt er in ieder geval geen last van te hebben.

 

Wij zijn enorm trots op dit manneke. Hebben jullie ook zo’n heerlijke peuterpuber? Of hoe was jullie kindje tijdens zijn peutertijd? Laat gerust een bericht je achter hieronder. Ik vind dat namelijk erg leuk om wat van jullie te lezen.

 

liefs,

Inge

Please follow and like us:

Geboorteplan

De weken vliegen inmiddels voorbij en het is aftellen naar mijn verlof. Ik ben nu 32 weken zwanger en mijn streven was om met 36 weken zwangerschap met verlof te gaan. Dat betekend voor mij dat ik alleen de maand november nog hoef te werken. Al zal het door de bekkenpijn nu even afwachten zijn of ik eerder met verlof ga. Nu de uitgerekende datum dichterbij komt, zorg ik ook dat het geboorteplan bij de verloskundige ligt.

 

Zo maakte ik dus vorige week het geboorteplan voor ons kleine mannetje. Deze week ga ik die met de verloskundige kort bespreken. Op mijn verzoek heb ik geen dubbele afspraak ingepland om dit te bespreken. Na 2 eerdere bevallingen vind ik dit niet meer zo spannend. Ook al is iedere bevalling anders, toch is het voor mij belangrijker dat het geboorteplan daar ligt. Zowel bij Chloë als bij Sepp heb ik een geboorteplan gemaakt.

 

Bij de geboorte van Chloë ruim 4 jaar geleden ben ik thuis begonnen. De dag voor haar geboorte had ik pijn in mijn buik, maar niet dat ik dacht van laat ik de verloskundige bellen. Er was voor mijn gevoel ook niet veel aan de hand. Ik was het vooral zat om te wachten, want alhoewel ik pas 4 dagen overtijd was, was ik er wel klaar mee. Het was buiten warm en ik kon geen kant meer op. Ik wilde gewoon heel graag mijn kindje ontmoeten. Papa was al jarig geweest, dus het mocht echt wel komen. Die vrijdagavond kon ik niet de slaap vatten, bleef ronddraaien in bed en wist niet hoe ik moest gaan liggen. Ik pakte uiteindelijk om 2:00 uur ‘s nachts een kruik en legde die tegen mijn buik in de hoop dat ik daardoor wat minder gespannen was en dus lekker kon gaan slapen. Jammer joh dacht mijn lijf want een half uur later begonnen mijn weeën. Rustig aangekeken en begonnen met time-en in de weeënapp.  Eigenlijk kwamen ze al gelijk regelmatig. Ik ben maar wat gaan lezen en doen in huis, want slapen kon ik toch niet meer. Nog even gedoucht en ondertussen manlief wakker gemaakt. We belde de verloskundige om aan te geven dat ik al 2 uur regelmatige weeën had, maar die drukte ons weg, dachten we. Een uurtje verder belde we haar weer en toen nam ze wel op. Ze zou er met een half uurtje zijn. Manlief liet haar binnen en ze constateerde 3 cm ontsluiting. We spraken af dat ze naar huis ging en over 2 uur weer zou komen. Ging het niet, dan mochten we bellen en kwam ze eraan. Binnen een uur konden we weer bellen. Ik kreeg heftige rugweeën en we besloten rond 7:30 uur naar het ziekenhuis te gaan. Maar voordat we in de auto zouden stappen zou ze eerst mijn vliezen breken. Ik verging zo van de pijn en ik niet wist hoe lang het zou gaan duren dat ik echt pijnstilling wilde. Ik was zelfs helemaal misselijk van de pijn. Het ziekenhuis is ongeveer 20 minuten rijden. Wat een helse rit om in de auto te zitten met weeën. In het ziekenhuis aangekomen, werd ik eerst aan de CTG gelegd omdat ze wilde weten hoe de kleine het maakte. Mensen ik werd gek van de pijn en duwde met mijn voet tegen de rand van het ziekenhuis bed om voor mezelf de pijn onder controle te krijgen. Eigenlijk was ik gewoonweg in gevecht mijn de weeën in plaats van dat ik ze rustig hun gang liet gaan. En mijn gevecht won het. De weeën ebte weg. Waardoor ik via een infuus weeënopwekkers erbij kreeg. Inmiddels bleek ik ook al 8 cm ontsluiting te hebben en dat betekende ook geen pijnmedicatie meer. Uiteindelijk werd vanaf de eerste wee gezien een kleine 11 uur later onze prachtige dochter geboren.

 

Bij de geboorte van Sepp inmiddels 2,5 jaar geleden stond ik er op om thuis te bevallen. De mensen om mijn heen vonden dat niet zo’n goed idee, maar dat was hun gevoel en ik moest de klus uiteindelijk klaren. Daarom besloot ik in overleg met de verloskundige, om mezelf niet steeds te hoeven verdedigen, te zeggen dat we voor een ziekenhuisbevalling gingen. En dat hielp, want ik kreeg rust en ondertussen bespraken de verloskundige en ik hoe we het gingen doen.

De dag voor de uitgerekende datum had manlief een belangrijke tenniswedstrijd in de competitie. Ik wilde die dag niet met een dreumes alleen in huis zitten en besloten we oppas voor haar te regelen. Ze kon een dagje en een nachtje bij mijn ouders logeren. Ik ging lekker naar de tennis en zat dat heerlijk tennis te kijken. Althans dat probeerde ik, maar niets van de partijen kwam binnen. Mensen vroegen nog wel, meid niet hier bevallen hoor 😉 En ik lachte hun vraag weg, met nee joh, ik ben morgen pas uitgerekend. Komt goed en het kwam goed. De andere dag gingen we ‘s middags nog even de weekboodschappen halen. Het was die nacht volle maan geweest, dus had stiekem gehoopt dat die zijn werk zou doen, maar helaas. In de supermarkt kwamen we alleen maar bekende tegen. Zo meid, jij hoeft niet lang meer. Nee dat klopt, maximaal nog 2 weken, want vandaag uitgerekend. En ik voelde me nog helemaal goed. We gingen Chloë halen bij mijn ouders en daarna lekker naar huis. Manlief zorgde voor het eten. De buuf kwam nog even pannenkoekenmix halen. Oh je staat nog aan de deur, niks aan de hand zei ze nog. We aten met zijn drieën, Chloë was erg moe en die zouden we vroeg op bed leggen. Ik geef haar nog een zoen, want papa zou haar lekker toestoppen in bed. Maar die zoen wilde ze niet. Ze duwde me weg en daar was ie, de eerste wee. En het ging rap. Dus lekker douchen en 2 uur later belde we de verloskundige dat de weeën nu een uur regelmatig om de 4 minuten waren. Ze kwam en constateerde 3 cm. Ze besloot gelijk de vliezen te breken en zou nog even naar de praktijk gaan die hier 3 straten verderop is. Alleen daar is ze nooit meer geweest. De heftige rugweeën kwamen gelijk weer de kop opzetten en ik wist dat ik ook misselijk zou worden. Als dat bij de eerste bevalling is gebeurd, dan is dat bij de tweede ook zo. En ja ze had gelijk. Omdat ik nu wist wat me te wachten stond liet ik de weeën hun werk doen, pufte ze weg. Om 23:00 uur gaf ik aan bij de verloskundige dat ik even naar het toilet wilde en vlak daarna gaf ik aan dat ik een enorme druk voelde. Ik moest op bed gaan liggen en heel even de persweeën wegpuffen. Al mocht ik wel beetje bij beetje een kleine beetje meeduwen. Dit was zo nieuw, want bij Chloë heb ik op gewone weeën moeten persen. Om 23:23 kreeg ik het seintje dat ik mocht meepersen. Na twee keer persen zei de verloskundige dat ik niet meer mocht persen, want dan zou ik het kind lanceren. Mijn lichaam moest het werk doen. En om 23:27 werd onze zoon Sepp geboren. Dochterlief sliep heerlijk door. Toen we om 2 uur ‘s nachts de familie wakker belde dachten ze dat het tijd was om op te passen, maar we mochten ze dus al verblijden met heel goed nieuws.

 

Met deze twee bevallingen in mijn achterhoofd heb ik ook het geboorteplan van ons derde wondertje geschreven. Ik wil gewoon heerlijk relaxt en ontspannen thuis bevallen. Manlief dicht bij me en hopelijk ook weer ‘s avonds terwijl de kindjes op bed liggen. In het holst van de nacht terwijl niemand het doorheeft wat er gaande is. Maar dat is iets waar we niets over te zeggen hebben. En hoe gek het ook klinkt, ik kijk er naar uit. En ja bevallen doet pijn, dat zal ik zeker niet ontkennen. Maar ik zou het zo weer willen doen. Ik vind het een van de mooiste ervaringen die je je kan bedenken. Ook de pijnlijkste, dat wel. Het is cliché, maar waar na een paar weken kan ik me niet meer voorstellen hoeveel pijn het heeft gedaan. En de mensen nabij weten ook gewoon dat ik thuis wil bevallen. Want bij laatste bevalling ging het gewoon erg vlotjes dat we “het ziekenhuis niet meer zouden halen”.

 

Hoe heb jij je bevalling(en) beleeft? Bevallen in het ziekenhuis of thuis? Of heb je nog tips voor mij die je graag wil delen. Ja het is mijn derde bevalling, maar ik sta open voor tips. Laat ze hieronder achter of op een van de social media kanalen.

Please follow and like us:

Sinterklaas komt er weer bijna aan

Nog 17 dagen dan is het zover, dan komt Sinterklaas weer aan in Nederland. In deze blog neem ik jullie mee in mijn voorbereidingen op dit geweldige, maar o zo spannende kinderfeest.

 

Wanneer komt hij dan?

Chloë begrijpt inmiddels het Sinterklaasverhaal en zo heel af en toe zingt ze al liedjes. Wil ze af en toe al een filmpje kijken over Sinterklaas. We hebben hier ook een aftelkalender hangen waarbij we aftellen naar de komst van Sinterklaas, de kerstdagen, maar ook de geboorte van haar broertje. Strak komt er wel een aparte kalender om haar, maar ook Sepp te laten zien wanneer de schoen gezet mag worden. Dan is het gewoon duidelijk voor ze.

 

Verlanglijstje

Chloë mocht van mij onlangs al een verlanglijstje maken voor Sinterklaas. Die wilde ze gelijk  bij de deur zetten, want dan stond het alvast klaar. Haar toch verteld dat het nu nog geen zin heeft om hem te zetten, want de Sint neemt hem pas mee als hij in Nederland is. Dus dat we hem tot die tijd maar even op het showrek hangen. Sepp vindt het allemaal nog niet zo boeiend. Dus daar mag ik zelf nog even creatief voor na gaan denken. Maar dat komt goed, want hij laat steeds duidelijker zijn interesses zien.

 

Cadeautjes kopen

Meestal begin ik al vroeg in het jaar met het verzamelen van de eerste cadeautjes. Kruidvat heeft vaak leuke aanbiedingen door het jaar heen, waar ik ze dan nog te jong voor vind, maar wel ideaal zijn voor Sinterklaas. Ik gebruik zelf altijd als stelregel met de cadeautjes: Iets wat ze heel graag willen, iets wat ze nodig hebben, iets om te dragen en iets om te lezen. Daarnaast koop ik ook altijd een gezinscadeau waar we allemaal plezier van hebben.

Dit jaar lukte het me door diverse omstandigheden niet om al cadeautjes vooraf te kopen. Dus ben nu wat later begonnen, maar de eerste cadeautjes staan al opgeborgen. Ik wil ze nu ook redelijk op tijd binnen hebben want heb geen zin om op het laatste moment te stressen. Ook koop ik wat voor Robin en voor mezelf, maar dat zijn dat vaak wel dingen die we op dat moment nodig hebben. Vorig jaar hebben we onszelf een paar nieuwe truien cadeau gedaan. Echt de kleintjes hebben dat niet door.

 

Als hij er dan echt is

Dan is het eindelijk zover, de Sint komt aan in Nederland. We gaan dan met het gezin naar de intocht. Idealistisch zie ik dan de kinderen staan, warm ingepakt, mutsjes op, sjaaltjes om, wanten aan en heerlijke snotneusjes en rode konen. Dit jaar gaan wij voor het eerst in een ander dorp naar de intocht. Dit omdat de intocht daar ‘s ochtends al is in plaats van rond de klok van 13:00 uur. Zo kan Sepp ook gewoon mee. De kinderen mogen hier dus op zaterdagavond en woensdagavond hun schoen zetten. Op zaterdag krijgen ze een klein cadeautje en op woensdag krijgen ze wat lekkers. Dat kan een klein zakje kruidnootjes zijn, maar ook gewoon een mandarijntje. Daarnaast willen ook van beide kanten de opa’s en oma’s wat doen voor de kleinkinderen. Aan beide kanten zijn ze nog de enige twee kleinkinderen. Met mijn eigen ouders kiezen we er voor om een schoentje te zetten. Dan zit werkelijk wel het hele schoentje vol met cadeautjes. Dat we ervoor hebben gekozen dat we het op deze manier doen heeft te maken met de slechte gezondheid van mijn vader en mijn broers het niet zin zitten.

Bij mijn schoonouders vieren we het wel met zijn allen. Voorheen kreeg de Sint van allen aanwezigen hulp. Dit jaar hebben we gevraagd of dat achterwege kan blijven, zodat de Sint wat minder hulp heeft. Ze krijgen al zoveel en het is goed zo. Op 5 december krijgen de kinderen nog 4  cadeautjes. Omdat het dan ook echt een feestje is, eten we natuurlijk ook lekker iets wat de kinderen lekker vinden.

 

Hoe weten de kindjes voor wie welk cadeautje is dat in de zak zit?

Met de schoonfamilie en met ons eigen gezin schrijven we geen namen op de pakjes, maar plakken we een foto van de kinderen op het pakje. Zowel Sepp als Chloë kunnen nog niet lezen, maar daardoor is duidelijk voor wie het cadeautje is. Wij doen dit nu al 2 jaar op deze manier en het is echt een succes. Zo kunnen ze goed helpen, al willen ze soms iets te snel. De cadeautjes branden in de handen.

 

Wij kijken inmiddels met volle teugen uit naar dit kinderfeest. Dit jaar wat minder groots dan voorgaande jaren. Tegen die tijd ben ik bijna met verlof en vind het dan ook wel fijn om lekker rustig aan te doen.

 

Ook ben ik erg benieuwd naar hoe jullie Sinterklaas vieren. Laat een berichtje achter hieronder of op een van de social media accounts.

 

 

 

Please follow and like us:

Hoe gaat het nu met onze kleuter op school

De herfstvakantie is hier inmiddels op de helft. Dat betekend dat Chloë inmiddels 7 weken op school zit. Een goed moment om nog eens terug te blikken na die eerste pittige week. Hoe gaat het nu met haar en met ons. Komen we een beetje in een ritme en kunnen we wennen aan ons nieuwe leven. 

 

De nachten

De nachten waren de eerste weken echt niet leuk. Het op bed leggen ging altijd wel redelijk vlotjes. Na het invullen van slaapklets viel ze redelijk snel in slaap. Maar tegen een uur of 12 ‘s nachts werd ze wakker en stond ze naast ons bed. Wilde graag tussen ons in liggen. Met mijn steeds groter wordende buik echt geen pretje. Een slechte nacht was voor mij de volgende dag een dag met bekkenpijn. Dus soms sliep een van ons in haar bed en zij op het plekje van een van ons. Al snel waren wij daar klaar mee, maar lukte ons niet om haar terug in haar eigen bed terug te leggen. Dus besloten we een matrasje neer te leggen op onze kamer. Wauw dit werkte. Ze viel in slaap op dat matrasje en tukte de hele nacht door. Wat voor ons ook betekende dat wij verder konden slapen ‘s nachts en zo onze uurtjes pakte. Stapje voor stapje zorgde we ervoor dat ze langzaam aan weer in haar eigen bed ging slapen. Inmiddels slaapt ze weer in haar eigen bed en op dagen dat ze echt heel moe is dan zien we het oude patroon terug komen. Dan start ze op onze kamer en als wij naar bed gaan slaapt ze in haar eigen bed verder.

 

Overdag

Overdag wilde ze niet aan een middagdutje. Wat ik ook probeerde het lukte niet. Schermtijd en knutselen bleek het toverwoord. Om Chloë toch wat rust te gunnen zocht ik naar rustige activiteiten. Dus liet ik haar maximaal een uurtje tv kijken. De laatste dagen wil ze steeds vaker lekker knutselen. Dus dat laatste juich ik graag toe. Daarom kocht ik vorige week een paar mooie opbergdozen voor Chloë zodat haar knutselspulletjes lekker bij elkaar liggen en we dus lekker vaak aan de keukentafel kunnen knutselen. Zo pakken we samen onze rust, kletsen en zingen we samen. Ik vind het heerlijke momenten om zo samen met mijn meisje bezig te zijn. Ook al fröbelen we ieder op ons eigen niveau. Gouden momentjes om te koesteren. Ook in haar interesses merken we steeds meer dat ze graag creatief is. Daar maakt de goedheiligman straks goed gebruik van. 😉

 

Op school

Twee weken geleden had ik een evaluatiegesprek met de juf op school. Dat is op deze basisschool in ieder geval gebruikelijk om na 6 weken met een van de ouders het gesprek aan te gaan. Hoe gaat het met het kind thuis nu het op school zit, maar ook hoe het op school gaat. Het is zo goed om te horen dat wat wij thuis zien ook op school zo blijkt te zijn, qua ontwikkeling. Ze ontwikkelt zich op school ook steeds beter en begint haar draai te vinden in de klas. Ze heeft het er naar haar zin. Al is het wegbrengen soms nog wel even een drempel over. In al die weken heeft ze het eigenlijk maar één keer echt op een huilen gezet en verder klampte ze zich al aardig vast aan mijn benen. Ook dat neemt steeds meer af en gaat ze bij binnenkomst steeds makkelijker naar haar plekje om aan het werkje te beginnen of loopt ze naar het raam toe.

In de omgang met de kinderen gaat het goed. Kletst veel met haar klasgenootjes op de momenten dat het mag. De juf een antwoord geven of een hand geven blijft spannend. Ook dat gaat goedkomen. Want ze heeft het echt enorm naar haar zin op school. Dat is inmiddels ook echt te merken want ze is ook echt vriendinnetjes aan het maken. Ze heeft inmiddels bij twee meisjes gespeeld en binnenkort staat er weer een speeldate op het programma. Het ergens spelen heb ik in het begin wat afgehouden, zodat ze rustig kon wennen aan school. Dan houden we het ook gewoon bij één keer in de week spelen. Er zijn namelijk ook dagen bij dat ik gewoon aan het werk ben en Chloë ‘s middags naar de buitenschoolse opvang gaat of naar opa en oma.

 

Thuis

De eerste weken voelde het angstvallig stil toen Chloë op school zat. Alleen tijdens mijn verlof had Sepp mama voor zichzelf. Dat is inmiddels meer dan twee jaar geleden en vanaf dat moment heeft hij mij dagelijks moeten delen. Nu zijn zus op school zit heeft hij in ieder geval tot de geboorte van zijn broertje echt nog even mamatijd. Heerlijk vinden we dat allebei. Ook hij geniet er van, want hij kan ineens met alles spelen zonder dat het wordt afgepakt. En wat kan hij zich goed alleen vermaken. Ons heerlijke mannetje. Ook overlaad hij mij met knuffels. En ook hij ontwikkeld zich snel. Doordat zijn grote zus hem ook regelmatig meeneemt in wat ze op school leert kan onze peuter van bijna 2,5 jaar inmiddels tot 10 tellen. Ook telt hij mee met boekjes over hoeveelheden.  Kan de tijd even stil gezet worden. Het gaat hard zo.

Langzaam aan wennen wij ook steeds meer aan het schoolritme. Op tijd ons bed uit, aankleden, tanden poetsen, haren doen, brood eten en smeren voor de lunch en niet vergeten de fruit tussendoortjes klaar te maken. Chloë neemt het liefst fruit mee tussendoor.

Ook krijgen we steeds meer onze eigen woorden terug van onze dochter. Een stukje brutaliteit komt ook naar boven. Brutaliteit is op zich geen probleem, mits het binnen de normen en waarden past die we onze kinderen meegeven. Zo vroeg ik pas aan haar of ze me wilde helpen. Ik had daarbij het woord “alsjeblieft” niet gebruikt. Met als resultaat: “mama, zo vraag je dat niet. Je moet vragen of ik je alsjeblieft wil helpen.” Zo daar werd me even een spiegel voorgehouden.

We voeren ook steeds meer leuke gesprekken met haar over school en wat ze gedaan heeft. Wat we gaan doen of wat ze wil doen.

 

De herfstvakantie

De herfstvakantie had ik eerst het idee om lekker nog even een paar dagen weg te gaan. Maar weg gaan betekend voor Chloë haar uit haar vertrouwde omgeving weghalen en onrustige nachten creeëren, terwijl ze juist rust nodig heeft. Nu mijn schoonouders afgelopen maandag niet konden oppassen besloot ik zelf lekker thuis te blijven. Dat lekker kan ik nu achteraf wel weghalen, want we merkten dat ons meisje echt toe was aan vakantie. Moe, heel moe was ze en dat uitte zich in driftbuien en onrust. Ze was echt een beetje met zichzelf in gevecht. Helaas had ik zelf ook een rotnacht en ik denk dat ik hier niet hoeft te beschrijven hoe onze dag was. Naast dat ikzelf niet vooruit kwam, hebben we het maar eerst even rustig aan gedaan. Ze kwam lekker bij me zitten en kroop bijna in me. Mama ik ben zo moe. Kom hier lieverd kruipen we samen lekker op de bank met een filmpje. En nu merken we dat er langzaam aan ook bij haar de rust terugkeert, adempauze.

 

Ik vind het bijzonder om zo ons meisje, maar ook ons boefje zo te zien groeien en ontwikkelen. Het is niet altijd even makkelijk, maar ook dit vind ik weer een bijzondere tijd. Hoe hebben jullie de eerste weken van de basisschool ondervonden. Wat werkt bij jullie om rustmomentjes te pakken. Maar ik ben ook benieuwd of jullie die enorme ontwikkeling die het kind ondergaat herkennen. Laat hieronder of op een van de social mediakanalen een berichtje achter.

 

 

Please follow and like us:

Naar een theatervoorstelling met kinderen

Naast dat wij zelf graag naar het theater gaan willen wij dit ook graag aan onze kinderen meegeven. Daarom boeken we naast 8 keer per jaar voor onszelf een theatervoorstelling ook een voorstelling met het hele gezin en een voorstelling waarbij de kinderen een één op één uitje hebben met papa of mama. Afgelopen zondag hadden we een theatervoorstelling met het gezin in het plaatselijke theater. Deze blog is dan ook geheel geschreven uit eigen ervaring en zonder sponsoring. 

 

Zaterdagochtend vertellen we Chloë en Sepp dat we zondagmiddag naar de Dikkie Dik gaan in theater. De kinderen stuiteren van plezier en hebben er al helemaal zin in. Toch moeten ze nog een dagje wachten. Gelukkig vliegt de zaterdag voorbij en beginnen we de zondag lekker ontspannen met een pyjama ochtend. Sepp leggen we iets eerder dan normaal op bed, want de voorstelling begint om 14:30 uur en de foyer is omgetoverd tot een heus kattenspektakel. We willen er op tijd zijn zodat de kindjes ook nog even kunnen spelen voorafgaand aan de voorstelling.

Hier speelt het hele verhaal zich af.

Op onze fiets rijden we naar Westland Theater De Naald. Het is maar een klein stukje fietsen dus ideaal en met dit warme weer ook zeker geen straf om op de fiets te gaan. Op de fiets zijn de kindjes helemaal uitgelaten. De kindjes willen graag zelf hun kaartje laten scannen en mogen lekker naar binnen. Sepp struint overal heerlijk tussendoor en wil overal kijken. Chloë keert zich wat terug en blijft veilig bij papa. Zo gaan we op dat moment even ieder ons eigen weg. Ik loop met Sepp rond en Robin met Chloë. De kinderen kunnen kleuren, zelf drinken pakken, vissen uit de kom vissen, in een katten(ballen)bak spelen. In kattenmandjes liggen, picknicken en er is voor ieder wat wils. Net voordat de “bel” gaat om naar binnen te gaan treffen we elkaar weer. We hebben een mooi plekje naast de meneer van het geluid en licht en hebben zo goed zicht op het podium. Sepp komt naast mij zitten op een eigen verhoogde stoel. Chloë vind het toch even wat spannender en besluit lekker veilig op paps schoot te kruipen en lekker tegen hem aan te gaan liggen. Sepp wiebelt lekker op zijn stoel en kan niet meer wachten.

 

Om 14:30 begint dan de voorstelling. Het vrolijke gekraai uit de zaal wordt langzaam stil, sommige kindjes vinden het nog even spannend. En dat is prima, met deze 2+ voorstelling zitten er veel kleine kinderen in de zaal en als het licht behoorlijk dimt is dat toch wel heel spannend. Een groot boek ligt er op het toneel en met een schim begint het verhaal. Sepp ligt helemaal dubbel van het lachen want het is toch wel grappig wat er allemaal gebeurd. Ik vind het toch wel bijzonder dat volwassenen iets kunnen schrijven wat zo aanslaat bij de kleine kinderen. Ik geniet lekker mee met de kindjes die ieder op hun eigen manier genieten van de voorstelling. Chloë is een introverte genieter. Aan haar ogen kan je zien dat ze geniet en dat het bij haar binnen komt. Sepp is extrovert en geniet met geluid en zijn hele lijf. Hij klapt hard mee, wiebelt op zijn stoel en roept alsof hij op de markt staat wat er gebeurt op het toneel. Om ons heen hoor je de volwassenen de verbazing uitspreken dat Dikkie Dik een animatie blijft in de voorstelling. Voor de kinderen maakt dat helemaal niet uit. Het verwachtingspatroon bij de volwassenen ligt blijkbaar hoger dan bij de kinderen. Na 45 minuten is de voorstelling afgelopen een loopt de zaal gestaag leeg. De kinderen mogen nog even op de foto met de animatie Dikkie Dik of de twee acteurs even gedag zeggen. Onze Sepp wil dat nog wel even en weet niet hoe snel hij het podium op moet klauteren. Chloë vindt het wel best.

tijdens de voorstelling

Na de voorstelling doen we nog een drankje in de foyer en kunnen de kindjes nog even spelen. Helemaal blij en enorm genoten keren de kindjes weer naar huis. Op de fiets en thuis praten ze nog uitgelaten over de voorstelling. Het was ook deze keer weer helemaal geslaagd.

 

Gaan jullie weleens met jullie kinderen naar het theater? Hoe ervaren jullie dat als ouders en hoe ervaren de kindjes het? Ik lees het graag hieronder of op een van de social media kanalen.

 

 

Please follow and like us: