Nieuws dat er even inhakt

Nieuws dat er even inhakt

Mijn blog heet Inge Beleeft. Meestal beleef ik ook gewoon veel leuke en positieve dingen, maar de afgelopen weken ging alles behalve over rozen. Inge beleeft dus ook niet leuke dingen. Vandaag neem ik jullie mee naar een kwetsbaar stukje Inge. 

Net voor het einde van mijn verlof

In een periode waar je op een roze wolk hoort te leven, wordt met een zinnetje keihard weggeblazen. Het is donderdagavond 21 maart als mijn moeder, vader en broer met zijn drieën komen oppassen. Manlief is voor zijn werk weg. Ik ben alleen met de kinderen thuis en heb vanavond het doopgesprek. Tijdens het eten had mijn vader al gebeld. Hij belde nogal vreemd. Ik vond het nogal raar hoe het gesprek ging en vertelde dat ook tegen manlief. Maar om even over 19:00 uur stond er dus een hele delegatie oppas in mijn gang. De heren werden weggestuurd naar de woonkamer en in de gang vertelde mijn moeder dat de pijn die ze had niet een ontsteking is, maar een tumor. Mijn grootste angst word werkelijkheid.

Terug in de tijd

Ik neem jullie mee naar eind november 2009. Robin en ik zijn net een jaar samen.Die bewuste avond ben ik alleen thuis en hij is met zijn pa mee naar Ajax. Mijn telefoon gaat en mijn moeder belt. Ze was bij de huisarts geweest omdat ze een knobbeltje voelde in haar borst. Ze was zelf van een ontsteking uitgegaan, maar niets bleek minder waar. Diagnose borstkanker. In die periode draaide ook net er komt een vrouw bij de dokter in de bioscoop. Had die week ervoor nog de film gezien. En nu was het ineens heel dichtbij.

Operatie en behandeling

Mijn moeder was er op tijd bij en werd op 24 december 2009 geopereerd. Net na haar 49e verjaardag. De borst werd afgezet en de lymfklieren bleken schoon te zijn. Na de operatie volgde een chemokuur, gevolgd met 5 jaar hormoontherapie. Mijn moeder werd kaal, maar oh wat kweekte ze een respect bij mij. Ze was sterk, heel sterk. Zo had ik mijn moedertje nog nooit gezien.

Een paar jaar later

Nadat de hormoonkuur was afgelopen ontdekte mijn moeder een moedervlek die onrustig was. Ook dat bleek niet goed. De huid werd weggehaald en liep daarmee met een sisser af. Na de operatie volgde er geen verdere behandeling. Was ook niet nodig.

Pijn bij het lopen

Een paar weken geleden appte mijn moeder dat ze niet kon gymen met onze middelste. Ze had een ontsteking in haar been. De huisarts gaf een ontstekingsremmer, die maar een paar dagen hielp. De fysio kon ook niets doen omdat het binnenin zat. Op ons aandringen ging ze weer naar de huisarts met het idee om een spuit te halen die je weleens krijgt bij een slijmbeursontsteking. De huisarts stuurt haar door naar de orthopeed.

Alleen naar het ziekenhuis

De dag na het bezoek aan de orthopeed wordt ze gebeld met de mededeling dat ze zich ‘s middags moet melden. Vanuit haar werk gaat ze door naar het ziekenhuis. Niet beseffend wat haar daar gemeld gaat worden, gaat ze alleen. De diagnose kanker had ze absoluut niet zien aankomen.

Onderzoeken en uitslagen volgen

De dag na de diagnose moet ze zich weer melden in het ziekenhuis voor een biopt, bloedonderzoek en een scan. Met de uitslag die hieruit komt kan de oncoloog bepalen welk soort kanker er gevonden is. Woensdag 3 april is het de dag van de uitslagen. Ik heb mijn moeder op het hart gedrukt dat ze niet alleen mag gaan. Ik regel oppas voor de kinderen zodat ik met haar mee kan. De dag van de uitslag haal ik mijn ouders op. In het ziekenhuis moeten we nog even wachten en dan komt de oncoloog ons halen. Ze begint gelijk met het slechte nieuws.  Waar we eerst nog hoop hadden op beter worden, werd ook deze keer weer met een zinnetje om zeep geholpen. De arts zei letterlijk: “ik kan je niet meer beter maken, maar kan je alleen op behoud van kwaliteit van leven behandelen.” Dat betekende dus dat ze alleen levensverlengend kan behandelen. Het betreft uitgezaaide borstkanker op het bot.

Een dag vol informatie

De tumor op het schaambot blijkt de pijn te veroorzaken en heeft al een stukje van het bot aangetast. Dat veroorzaakt de scherpe pijn met lopen. Daarom loopt mijn moeder inmiddels met krukken zodat de pijn dragelijk is bij het lopen. Ze mag, indien ze dit zelf wil, meedoen met een studie. Deze studie onderzoekt op welk moment een bepaald medicijn ingezet moet worden. Is dat in fase 1 of in fase 2. Ook al heeft mijn moeder zelf niks aan de uitslag van dit onderzoek, ze gaat hier wel aan mee doen voor alle andere vrouwen die dezelfde diagnose krijgen.

Start behandeling en levensverwachting

Deze week start de behandeling om de tumor te laten stoppen met groeien. De tumor is hormoongevoelig en ze proberen de rem erop te krijgen met een hormoonkuur. Iedere 12 weken zal mijn moeder onder de scan gaan om de tumor te controleren. Een levensverwachting kunnen ze niet geven, maar ook als ze deze hadden kunnen geven dan wil mijn moeder deze niet weten. We hopen diep in ons hart dat ze nog jaren bij ons kan en mag zijn en dat het geen lijdensweg gaat worden voor haar. Helaas hebben we hier zelf niets over te zeggen. Het zullen intensieve en zware jaren gaan worden, maar gaan optimaal genieten van en met elkaar.

Iedereen gaat anders om met dit nieuws

Dat iedereen anders omgaat met dit vervelende nieuws blijkt maar weer. De eerste dagen heb ik me enorm opgewonden over het feit dat mijn ouders er zo luchtig over deden. Alsof ze niet doorhadden wat er gezegd was. Het bleek hun manier van verwerken te zijn. Zelf kan ik het ene moment er gewoon normaal mee omgaan. Het andere moment sta ik met tranen in mijn ogen. Ik weet dat ik goed naar mijn eigen lijf moet luisteren en doe dat ook echt. Ik heb van de week dan ook echt even aan de rem getrokken om bij te komen. Op mijn werk weet een select clubje wat er speelt. Ik heb er op dit moment even bewust gekozen om daar gewoon Inge te kunnen zijn. Op mijn computer heb ik een programma zitten om RSI klachten te voorkomen. Deze heb ik op recovery gezet, zodat ik wat meer pauzes tussendoor heb.

herinneringen maken

Met mijn moeder sprak ik het volgende af: We gaan herinneringen verzamelen. Een mooi doel lijkt me zo. Onze drie kinderen zijn haar enige kleinkinderen. Zij weten alleen dat oma pijn in haar been heeft en dat ze voorzichtig moeten zijn met oma. Verder laten we het hierbij. Ze zijn te jong om te begrijpen wat er is. Toch laat de oudste merken dat ze voelt dat er meer is.

 

Zoals ik de blog begon, Inge beleeft ook niet leuke dingen. Ik wil in mijn blog dichtbij mezelf blijven en dus ook bepaalde minder leuke dingen met jullie delen. Helaas krijgt iedereen in zijn nabije omgeving weleens te maken met dit nieuws. Laten we dan ook respectvol omgaan met dit nieuws. Via deze weg wil ik jullie nogmaals bedanken voor de steun die ik afgelopen dagen van jullie mocht ontvangen. Het doet me goed dat jullie met ons meeleven. Enorm bedankt hiervoor.

Please follow and like us:
Share

5 thoughts on “Nieuws dat er even inhakt

  1. Ahh ik krijg tranen in mn ogen, wat een verdrietig nieuws, zo oneerlijk. Hoop dat jullie nog veel tijd hebben en heel veel mooie herinneringen kunnen maken. Sterkte! X

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial