Drie dagen alleen met drie kinderen

Van 20 tot en met 22 maart had manlief heidagen met zijn werk. Dat betekende dus dat ik aan het eind van mijn verlof en eigenlijk mijn eerste werkweek drie dagen alleen zou zijn met drie kinderen. Zo’n eerste werkweek na je bevallingsverlof is best pittig en vermoeiend en kon daardoor met mijn werk regelen dat ik 5 werkdagen extra vrij kreeg. Dat betekende dat ik pa 1,5 week later zou beginnen dan de bedoeling was. Hoe ik die drie dagen alleen met mijn drie kinderen heb doorgebracht lees je vandaag in mijn blog.

Daar gaat hij dan

Woensdagochtend rond 7:30 uur vertrok mijn man naar zijn werk. Gelukkig hielp hij nog wel even met het opstarten die ochtend. Ons meiske had een korte dag op school, dus die bracht ik even na achten naar school. Dat ging uiterst relaxt. Dat was eigenlijk niet anders dan normaal. Toch vond ik het spannend om even de zorgen alleen te hebben deze dagen. Voor manlief zouden er op zijn werk intensieve dagen zijn, waarbij ik hem moeilijk kon bereiken. Het was ook voor het eerst dat de kinderen echt besefte dat papa een paar dagen weg was. De ochtend was een soort van ontspannen en ik was ook blij dat mijn auto inmiddels was gerepareerd. Gelukkig hadden we al een noodplan opgezet voor het geval mijn auto niet gerepareerd zou.

Lekker spelen bij een vriendje

Ons meiske ging na school bij een vriendje spelen, dus ik liep eigenlijk alleen naar school om haar tas op te halen. Ik ging met de mannen terug naar huis en daar aten we lekker een boterham. Rond de klok van drie zou ik haar weer ophalen. Was nog even zoeken hoe ik daar moest komen, want in die wijk komen we zelf niet zo druk. Na het spelen reden we gelijk door naar de bibliotheek om nieuwe boeken te halen. Dat blijven ze leuk vinden naar de bibliotheek gaan. Er werden in totaal 10 nieuwe boeken gescoord. Voor ieder vijf. Voor de oudste twee dan natuurlijk, want de kleine man leest nog niet zo hard.

De avondspits in

Dan wordt het tijd voor de avondspits. Het eten klaar maken, eten en daarna het naar bed brengen ritueel. Ik koos ervoor om vooral te eten wat de kinderen lekker zouden vinden. Zodat het eten geen strijd zou worden. Ja ik koos lekker voor de weg met de minste weerstand. Maar ondanks dat brak toch de tranen uit bij de oudste. Ze miste papa verschrikkelijk. Ik wil naar papa toe. Helaas voor haar was papa telefonisch niet bereikbaar. Ze zaten nog vol in een sessie. Er werd gegeten en daarna ging ik ze een voor een op bed leggen. De jongste was makkelijk, die geeft niet zoveel weerstand. De oudste twee had ik belooft dat ze bij mij op de kamer mochten slapen als papa twee nachtjes weg was. En zo geschiedde. De oudste kroop in het grote bed, de middelste op een matrasje op de grond. Dat ging een soort van relaxt, want ze sliepen allebei in een mum van tijd.

De tweede dag was wat drukker in de ochtendspits

De donderdag was een wat drukkere dag. De middelste naar de opvang en de oudste naar school. De avond ervoor had ik wel bijna alles klaargezet voor de ochtend. Dat scheelde me een hoop werk. Toch ging de wekker om zes uur, zodat ik even rustig alles kon doen en aangekleed en wel de kindertjes kon helpen. Papa was vroeg wakker en we belde nog even met elkaar, want het was weer tranen met tuiten aan de ontbijttafel omdat papa gemist werd. Dat was even fijn dat ze konden bellen. Om even voor achten zat het hele spul in de auto zodat ik eerst onze grote boef weg kon brengen naar het kinderdagverblijf. Daarna het meiske naar school.

Overdag lekker met de kleine man

Ik had vandaag lekker kroeltijd met de kleine man. De laatste keer dat ik hem alleen thuis had voorlopig. Dus even extra genieten met hem. Lekker even wandelen en thuis wat rommelen. Want ja volgende week moet ik toch echt aan het werk en dan is het fijn als alles een beetje aan de kant is. Om half vijf ging ik de oudste twee ophalen bij het kinderdagverblijf en de BSO. Die zitten allebei op dezelfde locatie. Logistiek gezien heel handig. Daarna nog even naar de bakker, want had nog een “restantpakketje” op te halen. Het eten stond in de oven op de warm houd stand, dus bij thuiskomst kon het hele spul zo aan tafel.

De avondspits

Ik legde de kinderen op tijd op bed, want ik moest vanavond naar het doopgesprek voor de kleine man. Terwijl ik net de jongens op bed had gelegd kwam de oppas al. Dat kwam mooi uit, dan kon die ons meiske op bed leggen. Op het moment dat de oppas kwam kreeg ik ook slecht nieuws binnen. Dit ging me niet in de koude kleren zitten en besloot even manlief te bellen. Zeker omdat we dit nieuws niet hadden zien aankomen. Het was even slikken en daarna door naar het doopgesprek. Maar jeetje dat was wel even je emoties opzij zetten. Hoe het dopen is geweest heb jullie al eerder kunnen lezen in de blog.

De laatste dag alleen met de kinderen
Vrijdagochtend werd ik wakker na een onrustige nacht, het slechte nieuws bleef door mijn hoofd spoken. Ik hoefde vandaag niet te haasten, want onze meid had een kleutervrije dag. De kleine man ging wel wennen op het kinderdagverblijf, dus had doorgegeven dat onze boef wat later zou komen, zodat ik niet op en neer bleef rijden. Om 8:45 uur bracht ik de jongens weg en nam ons meiske mee naar huis. Daar gingen we lekker lactose vrije brownies bakken zodat onze boef ook een lekker taartje kon eten met het doopfeest. Tijdens het bakken kregen we foto’s van de kleine man. Die vermaakte zich prima op de babygroep. Rond half twaalf mocht ik hem weer ophalen. Met de oudste en de jongste lekker naar huis om daar nog even te kroelen. Aan het eind van de middag kwam papa weer thuis en dat was natuurlijk groot feest. Daarom had ik van te voren al besloten dat we pannenkoeken gingen eten, niet wetend dat het ook nog nationale pannenkoekendag was.

Het ging me beter af dan gedacht
Al met al ging het me beter af dan gedacht. Het is totaal niet te vergelijken met het alleenstaande ouderschap. Daar kan je niet eens ruggespraak houden met je partner. Deze dagen was even aanpoten, maar met een goede planning zeker goed te doen. Het bewees mij dat ik meer kan dan dat ik soms van mezelf denk dat ik kan. Waarom hebben wij vrouwen soms die onzekerheid. Het was voor mij in ieder geval een goede oefening, want met de nieuwe functie van manlief kan het zomaar zijn dat hij de komende maanden ook weleens in het buitenland moet verblijven. Dan kan ik geen vrij nemen, maar dan werk ik in ieder geval thuis.

Please follow and like us:
Geplaatst in: Blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *