de zwangerschap

de zwangerschap

Zoals jullie weten ben ik zwanger van ons derde wondertje. Inmiddels zijn we alweer 25 weken onderweg. Vandaag vertel ik jullie hoe ik deze eerste 25 weken beleeft heb, blik ik terug op mijn twee eerdere zwangerschappen.

 

De test

In het begin van 2018 was ik druk bezig met een studie voor mijn werk. Ik werk in de verzekeringen en wilde graag met de cursus risicobeoordeling en preventie mijn kennis verder verbreden. In 3 maanden tijd moest ik 6 keer op donderdag naar school naast mijn werkdag. Lange dagen en veel werk naast deze lesdagen. Als eindopdracht moesten we een module opdracht maken die bestond uit 5 onderdelen. Dus naast het huishouden, werk en mijn gezin ook nog een kleine scriptie schrijven. Dat vergt veel energie en soms ook momenten dat ik op mijn tenen moest lopen. De maand april wilde ik gebruiken om mijn scriptie af te schrijven. Dat was iedere avond een uurtje zitten. Daardoor was het behapbaar. De laatste week van april volgde en en had nog ongeveer 2 weken tot de deadline van het inleveren. De spanning steeg en ik werd wat prikkelbaarder, maar ach ja ik moest ook ongesteld worden. Dus alles bij elkaar was ik even niet Inge. Die maandag 23 april werd ik niet ongesteld. Niks voor mijn lijf, want als er iets stipt op tijd was, was het wel mijn cyclus. Het zal wel de spanning zijn van het schrijven van de eindopdracht. Of kwam nu alle stress van de afgelopen maanden eruit. 2017 was namelijk niet ons jaar. We kregen veel voor ons kiezen de afgelopen 1,5 jaar. We brachten veel bekenden naar hun laatste rustplaats en hadden een

De test van 3 mei 2018

evenement wat veel energie, frustratie en stress opslokte. Ergens moet dat er toch een keer uit. Dus dat zal dan nu wel zijn. Dan even wat later ongesteld. Het is niet anders. Twee dagen later nog niks, ik werd toch wat onrustig. Zou ik  zwanger zijn? Nee joh, daar waren we even niet mee bezig, maar toch kocht ik een zwangerschapstest om dat in ieder geval uit te sluiten. Ik deed de test en die bleek negatief. Dat konden we in ieder geval uitsluiten, dan maar even afwachten. Er ging weer een week voorbij zonder dat er iets gebeurde met mijn lijf. Ik bestelde een nieuwe zwangerschapstest, want had geen zin om weer naar de winkel te gaan. Ik besloot deze test te doen op donderdag 3 mei als de kindjes naar de opvang waren en ik lekker thuis aan het werk. Manlief bracht ze weg en ik deed in de loop van de ochtend de test. Daarna zou ik de huisarts bellen, want het duurde nu wel erg lang. Wilde even een extra check dat ik niet zwanger was, want dan kon ik met die info naar de huisarts. Ik deed de test, legde hem weg en moest nog even de deur open doen voor de pakketdienst. Terug in keuken, want daar lag de test, zag ik ineens een dikke vette plus in het schermpje. Wat!! ECHT WAAR!! Wat een geweldige verrassing. Sta je daar dan alleen met dit grote nieuws. Manlief in tranen opgebeld op zijn werk. Daarna werd in gang gezet. De eerste afspraak bij de verloskundige was een week na Sepp zijn tweede verjaardag. De middag van de test moest ik bloedprikken in het behandelcentrum. We moesten even een knop omzetten en weer aan het werk. Het was per slot van rekening mijn werkdag. Je snapt natuurlijk wel dat werken even voor geen meter meer ging.

 

 

 

Het eerste trimester

‘s Avonds was er even tijd om dit nieuws te verwerken, samen er over te praten. Met moederdag vertelde we onze ouders het nieuws. Een mooier cadeau konden we onze moeders niet geven. Voor de rest bleef het even stil tot we wat meer zekerheid hadden bij de eerste echo.

Op 29 mei hadden we de eerste echo en de intake bij de verloskundige. Met een volle blaas zaten we daar te wachten. Omdat er een grote babyboom gaande is binnen onze vriendengroep had ik

13 weken zwanger

al kunnen regelen dat we niet samen met deze dames een afspraak hadden of in ieder geval tegen konden komen. Toch stapte er een van onze vrienden de wachtkamer binnen, want ook de fysio zit op dezelfde etage. Potjandikkemedosie, betrapt ;-). Daarna mochten we al snel de echo laten maken. Vol spanning keken we naar het beeldscherm en daar zag ik al heel snel een knipperend lichtje, het hartje. Oh wat fijn! Dat was in ieder geval goed en de eerste prognose was dat ik uitgerekend was op 4 januari 2019. Met mijn eigen berekening klopte dat voor geen kant, want ik kwam uit op 30/31 december 2018. Omdat mijn cyclus zo stipt is had ik nog wel het gevoel dat ze het met de officiële termijnecho nog wel bij zouden gaan stellen. Na de echo hadden we de intake. Omdat we er inmiddels voor de derde keer zaten was dit natuurlijk gesneden koek en het meeste stond nog in het systeem. Gelukkig had ik nog weinig last van kwaaltjes. Ik was alleen erg moe en ik had al een lekker klein buikje dat groeide. Dat laatste moest ik wel verborgen houden op mijn werk, want daar wilde ik het nieuws nog niet vertellen. Wat moest ik toch ineens veel naar de tandarts. Ik had zogenaamd een gaatje en die kon mooi nog voor we op vakantie gingen gevuld worden ;-). De broers en zus vertelde we het na de vroege echo en belde die avond even een rondje. Maandag 11 juni hadden we de termijnecho en het termijn werd vastgesteld. Ik was 11 weken zwanger en de uitgerekende datum wordt definitief vastgesteld op 31 december 2018. Na een zomerkindje, een lentekindje nu een winterkindje. De dag na de echo besloten we iedereen op de hoogte te stellen en op woensdag kon ik het grote nieuws op mijn werk vertellen. Er werd leuk en verrassend gereageerd. Mensen die bij ons zeker een derde verwacht hadden, maar ook mensen die het niet verwacht hadden. Maar ook kreeg ik nare reacties op de de zwangerschapsaankondiging. Die ga ik maar niet herhalen, want dan wordt ik er weer verdrietig van.

 

Het tweede trimester

Het tweede trimester ging in toen wij naar Italië vertrokken. De kindjes wisten nog niet dat er een broertje of zusje op komst was, dat zouden we in Italië tegen ze vertellen. Het laatste cadeautje in de tas was de zwangerschapsaankondiging voor de kinderen. Laat nu ook het toeval zijn dat ze op de vrijdag voor ons vertrek op het kinderdagverblijf een baby was geweest die ze mochten verzorgen samen met de leidsters. Chloë was daar helemaal vol van geweest en wilde ook wel een baby in huis. Nou meid, dat hoor je over een paar dagen wel. Eenmaal op de camping mocht ik eindelijk het grote nieuws vertellen tegen de twee. Het eerste cadeau was het boekje “mama wat zit er in je buik?”. Samen met de kindjes lazen we het boek en ineens viel het kwartje bij Chloë. Sepp is nog te jong om het te begrijpen. Chloë was helemaal door het dolle heen. Mama krijg ik dan een zusje? Een baby in je buik, wanneer komt de baby? Ze is zo enthousiast. Ook kochten we een aftelkalender voor haar. Iedere week mag ze een bladzijde omslaan en een opdracht doen. Helaas tijdens de rit naar Italië kreeg ik last van mijn bekken en heb daar heb ik de hele vakantie last van gehad. Ook namen we allemaal de tijd om lekker uit te rusten, bij te komen en lekker met elkaar te genieten. In onze vakantie kwam de uitslag van de nipt-test. Geen bijzondere bevindingen.

24 weken zwanger

Mijn buik groeide lekker door en had dus al lekker een zichtbaar buikje met 13 weken. Kon mijn eigen kleding niet meer aan. Zowel bij Chloë als bij Sepp groeide mijn buik heel snel. Dus niet iets om me heel er zorgen over te maken. Voelde de eerste kriebeltjes in mijn buik, ons wondertje fladderde lekker rond. Na de vakantie had ik eindelijk weer wat meer energie om dingen te doen. Hadden een controle bij de verloskundige. We plande een pretecho in want we merkte dat Chloë toch wel wat behoefte had om haar broertje of zusje een keer te zien. Ook wilde we deze keer wel het geslacht weten. We plande een gender reveal party in met de familie, waarover ik al eerder een blog schreef. En ook de 20 weken echo volgde. Ook hier werden geen afwijkingen gevonden. Onze kleine man voelde ik steeds meer, maar nog niet dagelijks. Waar ik bij Sepp al met 20 weken mijn buik zag bewegen, zag ik dat nu niet. Nu was dat ook niet zo heel gek, want ook nu had ik weer de placenta aan de voorkant liggen. De kleine man ligt nu nog lekker dwars in mijn buik en zijn gezicht ligt naar beneden.

Afgelopen week voelde manlief en dochterlief de baby voor het eerst trappelen in mijn buik. Voor ons toch wel een heel bijzonder moment en onze dochter wat is ze trots dat ze de baby gevoeld heeft. Ondanks dat ze zo graag een zusje wilde en alles behalve blij was met de uitslag van de gender reveal party is ze inmiddels helemaal om. Nu al enorm trots op haar broertje en kan niet wachten om mama te helpen.

Vorige week hadden we ook de controle weer bij de verloskundige. Die kon de baby wel horen bewegen, maar kon geen hartslag vinden, dus mochten we nog even bij de baby kijken. Samen met Chloë en Sepp naar de echo kamer. Dat was toch wel heel gaaf om ons mannetje nog even te zien. Handje in de bokshouding, gezichtje naar beneden en nog steeds lekker dwars liggen. De kleine man groeit goed en dat is toch wel iedere keer fijn om bevestigd te krijgen.

 

Kwaaltjes en ongemakken

Inmiddels heb ik een buik die goed aanwezig is. Schoenen met veters aantrekken lijkt inmiddels op horde lopen met olifantenvoeten. Dus misschien toch maar de laatste weken in slippers doorbrengen 😉 Nee hoor gekkigheid, ga volgende week even op pad naar een paar instappers, laarsjes of gympen waar ik de winter mee door kan komen.  Moeder natuur laat me ook alvast wennen aan de nachtelijke voedingen. Tussen 4 en 5 gaat er een soort wekker in mijn lijf af die zegt dat ik wakker moet worden. Dan niet zomaar wakker, maar echt klaar wakker. Het is echt pluk de dag met Inge. Deze wekker heb ik sinds mijn lijf is begonnen met melk produceren. Dus nu een week of twee. De eerste druppels melk zijn dus al opgevangen in mijn pads. Dit is bij mij ook niet ongebruikelijk hoor, want bij alle 3 de zwangerschappen begon dit in de 23e week van de zwangerschap. Dan maar liever die pads in mijn BH dan halverwege de dag op die plek een paar natte plekjes hebben zitten. Al die voornoemde kwaaltjes en ongemakken zijn voor mij maar kleine dingetjes. Kan daarin wel de humor kwijt, maar er is een ding wat ik echt zo van baal en dat is brandend maagzuur. Ik moet zo opletten met wat ik eet of drink. Begin ik de dag met iets wat de maagzuur opwekt in alle hevigheid dan is het er de hele dag. Begint mijn dag goed zonder brandend maagzuur dan heb ik geluk en kan ik de hele dag redelijk goed doorkomen. Stiekem ben ik wel blij dat het nog niet zo heftig is als bij Chloë en Sepp. Toen kreeg ik van alles brandend maagzuur. Hoop dat dit bij deze derde en laatste zwangerschap mij bespaard bleven.

 

Traagwerkende schildklier

In het begin schreef ik al dat ik bij het ontdekken van de zwangerschap me moest melden bij het behandelcentrum om bloed te prikken. Doordat ik een traagwerkende schildklier heb, moet ik iedere maand bloed prikken om mijn schildklierwaardes te laten vaststellen. Als de waardes stijgen moet ik medicatie ophogen. Sowieso gaat de medicatie omhoog bij een zwangerschap, want mijn lichaam produceert niet genoeg schildklierhormoon om twee mensen te voorzien. De medicatie is inmiddels 2 keer opgehoogd, maar de waardes blijven gelukkig redelijk stabiel. De komende weken zit ik dus nog regelmatig in het behandelcentrum om buisjes bloed af te staan, maar dat is voor een goed doel.

 

Hoe beleef ik deze zwangerschap?

Dit is mijn derde en laatste zwangerschap. Na dit jongetje is ons gezin compleet. Ik neem van alle dingetjes die we doen in deze zwangerschap afscheid, want ja die twintig weken echo, was echt

termijnecho, 11 weken zwanger

de laatste keer dat we dat gingen meemaken. Ik geniet intens van het getrappel in mijn buik. Ook geniet ik intens hoe ons meisje bewust deze zwangerschap mee maakt. Ook Sepp begint het steeds meer op zijn manier te begrijpen. Omdat het ook de laatste zwangerschap is heb ik nu wel een fotoshoot geboekt om die buik mooi vast te laten leggen. Dat heb ik bij de andere twee niet gedaan. Het is voor mij een manier om het tijdperk zwangerschap straks af te sluiten.

Het grootste deel van het tweede trimester ging voorspoedig, nu merk ik wel dat ik weer sneller moe ben. Fietsen en lopen het gaat allemaal niet zo snel meer. Ik sta te hijgen alsof ik de marathon gelopen heb. Ook tillen van zware dingen doe ik niet meer. Dat betekend ook dat ik het tillen van Sepp tot een minimum beperk. Wat hij inmiddels ook weet en accepteert. Dan zegt hij: “mama niet tillen he, mama babybuik. Ik probeer dan ook ‘s middags tijdens het slaapje van Sepp een dutje te doen. Ook heb ik een paar extra vrije dagen ingepland zodat ik lekker een dagje niks hoef te doen. Op mijn werk is het prima uit te houden. Ik heb een kantoorbaan en het streven is ook om tot week 36 door te werken. Dat betekend dat ik 30 november 2018 mijn laatste werkdag heb. Een heerlijk vooruitzicht. Met de vrije dagen die ik nog heb, hoef ik nog maar 29 dagen te werken dit jaar. Klinkt goed he.

 

De verschillen in de zwangerschappen

Deze zwangerschap beleeft ik intenser dan die van Chloë en Sepp.

Op 12 november 2013 hadden wij voor het eerst een positieve zwangerschapstest in handen. Wat was dat een bijzonder moment. De eerste zwangerschap stond in het teken van nieuw. Alles was nieuw voor ons en was onbekend terrein. Jeetje wat was ik misselijk de eerste 16 weken. Geuren rook ik intenser dan ooit. Ik deed mee met moeders voor moeders, maar trok dit niet tot het eind. Want jeetje ik ging al kokhalzend naar de wc als ik wist dat ik zo’n kan moest open maken. Het werd alleen maar erger. Ik werkte tot de misselijkheid over was thuis en vertrok daarna naar kantoor. Want je zit echt niet lekker als je naar de wc moet rennen om weer even je hormonen de hun gang te laten gaan. Ik groeide aan alle kanten, tekende in mijn gezicht en was dol op zoetigheid. Brandend maagzuur had ik al heel snel en heftig. Zo erg zelfs dat ik ‘s avonds rechtovereind in bed zat omdat ik het omhoog voelde komen. Ook kreeg ik al snel pijn in mijn bekken. Ik had heel sterk een voorgevoel dat we een meisje zouden krijgen. Over de naam zijn we weken bezig geweest, maar wilde we met de 26e week wel hebben, voor het geval dat er toch iets mis zou gaan dan konden we in ieder geval een mooie naam meegeven. Ik beviel na 40+5 weken zwangerschap in het ziekenhuis van een prachtige meid.

Een tweede kindje wilde we graag vrij snel na de eerste. Na de bevallingscontrole bij de internist voor mijn schildklier gaven we gelijk aan dat we vrij snel voor een tweede wilde gaan. We gingen het traject weer in om mijn schildklierhormoon op orde te krijgen. Na 10 maanden was dit op orde en dat was 2 weken voor Chloë haar eerste verjaardag. Ik was net gestopt met de pil om alvast te ontpillen. Op 16 september 2015 hadden we voor de tweede keer een positieve zwangerschapstest in handen. Ik was niet misselijk, maar had al snel een buikje. In het eerste trimester kreeg ik een infectie in mijn mond gecombineerd met aften. De aften stonden deze zwangerschap behoorlijk centraal. Ik viel ook in het eerste trimester 5 kilo af van de infectie in mijn mond. Uiteindelijk met een antibioticakuur van de huisarts was ik weer snel op de been. Mijn buik groeide deze keer helemaal naar voren en mijn gevoel zei vanaf het eerste moment dat dit een jongetje zou zijn. De naam hadden we rond de 26e week, maar switchen uiteindelijk toch nog een keer voor wat betreft de jongensnaam. Ik was tijdens deze zwangerschap dol op zuivel en kaas. Ook het brandend maagzuur speelde een grote rol tijdens deze zwangerschap. Maar met een dreumes in huis ben je niet zo heel erg bewust bezig met de zwangerschap. Ik beviel nog net op de uitgerekende datum thuis van een prachtige knul.

Deze derde zwangerschap beleef ik dus veel bewuster. Ook al is het soms lekker druk met een peuter en een kleuter in huis. Ik ben niet misselijk geweest. Mijn grave deze keer is zoet en hartig. Het maakt echt niet uit wat er voor me staat ik kan blijven snaaien, maar dat doe ik vaak bewust niet. Ook deze ‘dracht’ groeit naar voren en al snel had ik sterk het gevoel van een jongen, maar durfde daar nog niet aan toe te geven. Inmiddels weten we dat we een jongen verwachten. Mijn gevoel liet mij deze keer weer niet in de steek. Waar we bij de eerste twee het pas wilde weten met de geboorte weten we het nu bij 21 weken. En eerlijk is eerlijk, het maakt mij echt niet uit wat het zou worden. Helaas kreeg ik bij deze zwangerschap weer last van mijn bekken. Eigenlijk sinds een paar dagen begin ik het nu zwaarder te vinden. Hoe deze zwangerschap verder verloopt zal de komende weken uitwijzen. We gaan het beleven. De naam waren we met 14 weken zwangerschap al over uit en zijn nog steeds blij met de naam. We hadden er een voor een jongen en een meisje.

 

De komende 15-17 weken

De komende weken staan in teken van de interne verhuizing. Sepp verhuist naar zolder en staat zijn kamer af aan zijn broertje. Daarna de laatste dingen op zijn plek zetten om zo mijn fröbelhoekje te realiseren. We moeten nog wat dingetjes regelen zoals een leuk geboortekaartje, kraamfeest of kraambezoek, bevallingsplan schrijven, de peetoom of peettante vragen en het kamertje verder inrichten. Nu we een winterkindje krijgen nog even kijken wat er aangeschaft moet worden, maar vooral nog even genieten van dat getrappel in mijn buik.

 

 

 

Please follow and like us:
Share

2 thoughts on “de zwangerschap

    1. Inderdaad, ben ook erg blij dat het goed gaat. Die interne wekker zal er vast zijn om me er op voor te bereiden dat onze kleine man ‘s nachts voedingen nodig heeft 😉

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial