De laatste loodjes

De laatste loodjes

Op het moment dat ik dit schrijf is net de 37e week van mijn zwangerschap ingegaan. Ook deze zwangerschap is zo anders dan bij Chloë en Sepp. Vandaag neem ik jullie mee met de laatste zware loodjes in deze derde zwangerschap. Een groot deel van mijn zwangerschap staat beschreven in de gastblog bij P.S. Cheryl. Lees deze gastblog ook zeker een keer. 

Derde trimester

De eerste twee trimester liepen eigenlijk behoorlijk voorspoedig. Weinig tot geen kwaaltjes en dus optimaal genieten van deze derde en laatste zwangerschap. Maar na de 26e week sloeg het om. Ik kreeg weer meer last van mijn bekken. Na twee eerdere zwangerschappen ook niet heel gek, want de boel is gewoon weker. Je lichaam weet wat ie moet doen. Ik merkte het met het naar school brengen van onze Chloë. Een wandelingetje van nog geen tien minuten enkele reis kostte me veel energie. Ook kon ik niet langdurig zitten of staan. De pijn werd alleen maar erger. Zo erg dat ik in week 32 van de zwangerschap heb moeten besluiten te stoppen met werken. Voor mij een flinke tegenslag, want ik wilde zo graag door naar de 36 weken. Maar het ging gewoon echt niet meer. Dagen lang van slag geweest, gehuild, boos geweest. Ik moest het loslaten en weer gaan genieten. Ik kon hier niets aan doen. Dat betekende dus 2 weken de ziektewet in en daarna met 34 weken zwangerschap met verlof. Na een paar dagen merkte ik al behoorlijk verschil. De pijn was niet weg, maar nam wel af. Ook besloot ik niet meer met twee kinderen naar school te lopen, maar de auto te pakken en die te parkeren op een plek waar ik het wel redde om nog een stukje te lopen. Ik ben er zo op tegen om mijn kind voor een klein stukje met de auto naar school te brengen, als ik daarna toch weer door moet naar huis. Ik gooi dan ook momenteel al mijn principes overboord en kies voor comfort en gemak. Deze laatste weken van mijn zwangerschap wil ik toch nog redelijk goed doorkomen en genieten van mijn alleenrecht met dit mannetje in mijn buik.

Ook het zuurbranden neemt toe in het derde trimester. Ik ben al zo blij dat ik dit niet zo heftig had als bij de andere twee. Toch is het soms best vies en vervelend. Soms zo heftig dat ik innige vriendjes ben met de wc. Maar ik merkte dat als ik warme melk dronk ik er het minste last van had. De liters melk vlogen er werkelijk doorheen. Wat was het lekker om geen last te hebben van zuurbranden.

Bij de 36 weken controle bleek dat mijn HB-waarde wat aan de lage kant zaten, op het randje. De verloskundige adviseerde me om ijzertabletten te gaan slikken of aan de Floradix te gaan. Ik besloot te kiezen voor het laatste. Lekker, nee dat niet, maar hé ik moet nog een week of vier tot zes. Ook ging ik me wat meer verdiepen in informatie over HB-waardes. Nu blijkt dat maarzuurremmers en zuivelproducten een boosdoener kunnen zijn waardoor ijzers die je nodig hebt in je zwangerschap niet goed worden opgenomen. Nu drink ik de laatste dagen veel zuivel en maagzuurremmers neem ik ook in. Hopelijk slaat de floradix snel aan en voel ik me hopelijk ook snel wat fitter. Ook las ik wat de symptomen kunnen zijn bij een te lage HB waarde. Laat ik nu dus ook gewoon een groot deel van die symptomen hebben ( gevoel van flauwvallen, kortademigheid, hardkloppingen, weinig eetlust, duizeligheid). Het drinken van zuivel heb ik enorm teruggedrongen zodat mijn lichaam de floradix goed kan opnemen.

Ons manneke doet het verder heel goed. Hij lag bij de liggingsecho die ik kreeg bij de 36 wekencontrole volledig en vast in het bekken. Dat is wel fijn om te weten. Alleen nu hoor ik veel oudere om me heen zeggen, oh meid je buik is al flink gezakt en dat de kleine nu muurvast in het bekken ligt, dan komt het vast en zeker voor de uitgerekende datum. Volgens mij zegt dat helemaal niks en wil me daar helemaal niet op vastpinnen. Ik ga er nog steeds vanuit dat ik overtijd ga. Al heeft manlief het liefst dat ik bijna twee weken over tijd ga. Iets met praktische dingen.  Wel denk ik dat het een groot kindje is wat ik bij me draag. Ondanks dat het is ingedaald ligt het nog vrij hoog. Zijn billen liggen net onder mijn ribben. En echt dit ventje is druk in mijn buik. Ik ben benieuwd of we dit terug gaan zien als hij uit mijn buik komt. De karaktertjes in mijn buik kloppen tot nu toe ook goed met hoe ze nu zijn. Ik ben heel benieuwd en wil zo graag ons mannetje ontmoeten.

Wat vooral nu heel anders is ten opzichte van de twee voorgaande zwangerschappen is dat ik nu heel sterk de behoefte heb om terug te trekken in mijn “cocon”. Behoefte aan gezelschap heb ik veel minder. Of dat komt dat ik nu uitgerekend ben in de winter of omdat echt er gewoon echt bij hoort weet ik niet. Ik herken het in ieder geval niet van de vorige keren. Ik ben zo bewust bezig met de voorbereiding op de bevalling. De rust opzoeken en soms even lekker emotioneel zijn. Ik pak die behoefte dan ook echt maar. Zelfs social media trekt me op dit moment helemaal niet. Dat ligt dus ook echt niet aan jullie. Daarom heb ik vandaag ook besloten om het social media gebruik tot een minimum te beperken. Niet alles meer willen meekrijgen.

Werkgever

Gelukkig reageerde mijn werkgever goed na het ziek melden. Ik zag er zo tegenop dat ik mezelf ziek moest melden. Mijn manager is gelukkig op dat gebied een echte mensenmanager. Het eerste wat hij zei was: Meid, wat vervelend, maar naast dat je zwanger bent heb je ook nog een gezin. Doe rustig aan zodat je straks na de bevalling je kan richten op herstel. Pak nu je rust dat gaat je straks helpen om weer sneller de oude te zijn. Jeetje ik was zo blij dit te horen. Ik sprak met mijn manager af dat we in december nog een keer contact zouden hebben en dat ik nu alleen nog even mijn back up werkzaamheden uit moest zetten. Die middag van de ziekmelding heb ik mijn laptop aangezet en mijn collega’s op de hoogte gebracht. Ik zou regelmatig even aanloggen om de updates te draaien, maar toen besloot mijn werklaptop vorige week dat hij het wachtwoord niet wilde wijzigen. Dus die gaat tot ergens in maart in de tas. De helpdesk kreeg hem ook niet meer aan de praat. Mijn manager vorige week ook nog even gesproken. We hadden het erover hoe het ging met mij, de baby  en op het werk. We sloten af met de mededeling dat ik in de lucht zou komen zodra ik bevallen ben.

Wat doe ik in mijn verlof?

Ik  had grootse plannen tijdens mijn verlof. Ondanks de winterperiode die eraan komt, kon ik mooi de kerstshows bezoeken, dingen in huis doen en lekker bakkies doen en lunchen. Maar helaas, door de bekkeninstabiliteit ben ik iets meer aan huis gekluisterd dan verwacht. Autoritjes beperk ik ook tot een minimum. Ik heb namelijk nog maar 1,5 cm ruimte tussen mijn buik en het stuur. Doordat ik van die korte beentjes heb zit ik vrij dicht op het stuur, maar dat vind ik nu toch wel wat gevaarlijk. Dus de ritjes die ik maak zijn naar school, de supermarkt, bakker en slager. Voor sinterklaas vroeg ik een puzzel met 1000 stukjes. Dus die ligt ook regelmatig op tafel om weer wat stukjes op zijn plek te leggen. Daarnaast ben ik ook bezig met het opruimen van de zolder. Daar ben ik inmiddels al vijf weken mee bezig. Stapje voor stapje en maximaal een uur per keer. Maar ik ben bijna klaar. Nu hebben wij gelukkig maar een klein zoldertje. Verder kijk ik veel netflix en lees ik magazines. Met de kindjes doe ik rustige activiteiten. Ben veel met ze aan het knutselen of we kijken netflix met elkaar.

Hulp vragen en krijgen

Voor manlief is het wat zwaarder allemaal. Veel van de zorg komt naast zijn fulltime baan op hem neer.  Vooral de avonden en nachten heeft hij dienst. Gelukkig slaapt Chloë weer door, maar Sepp is de laatste dagen niet helemaal fit. Daar waar ik kan help ik manlief. In het weekend laat ik hem dan ook vaak wat langer liggen. De boodschappen laten we thuis bezorgen zodat hij niet na zijn werk ook nog eens de supermarkt in moet. Ik spreek daarom mijn dankbaarheid naar hem toe regelmatig uit. Ook krijg ik veel hulp vanuit mijn schoonouders. Soms zijn het maar kleine dingen waarmee ze me helpen, maar ik ben er heel blij mee. Door de chronische ziekte van mijn vader is het niet altijd mogelijk om de hulp te krijgen uit de kant van mijn familie.

 

Met nog 3 tot maximaal 5 weken te gaan ben ik er nu wel echt klaar voor om ons manneke te ontmoeten. Liever vandaag nog dan morgen, maar hij komt vast en zeker op zijn eigen verjaardag. Er volgt dus de komende tijd wel een social media stilte. Ik ben dus wat minder online. Wel blijf ik jullie wekelijks voorzien van mijn blogs. Zodra ons mannetje er is en ik het tijd vind om hem aan jullie te tonen kom ik in de lucht met het nieuws.

Liefs,

Inge

 

 

Please follow and like us:
Share

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial