Het moederschap, ik vergeet mezelf weleens

Wat vind ik het moederschap heerlijk. Ik ben wat dat aan gaat een echte moederkloek. Alleen dat was en is ook mijn grootste valkuil. In deze blog neem ik jullie mee naar 4 jaar geleden, maar ook hoe ik dat nu doe. Lees je mee.

 

Vier jaar geleden

In juli 2014 werd ik voor het eerst mama. Mijn grootste wens ging in vervullen en wat vond ik het heerlijk om met mijn meisje bezig te zijn. Tutten, knuffelen, wandelen ik genoot er met volle teugen van. Mijn leven bestond uit het verzorgen van mijn meisje en het leven thuis. Dat ging heel goed en na mijn verlof ging ik 3 dagen werken (24 uur). Toen het werken erbij kwam begon me dat wel een beetje op te breken. Want waar haalt iedere werkende moeder nou in hemelsnaam de tijd vandaan om ook nog leuke dingen te doen. Gelukkig hadden wij wel wat theater voorstellingen geboekt, dus gingen een paar keer samen uit. Tijd voor mezelf, dat was ver te zoeken.

 

Vergelijken en niet over praten

Ik vergeleek mezelf met zoveel andere moeders om me heen. Waarom konden zij wel allerlei dingen doen met vriendinnen, maar lukte mij dat niet. Ik sprak er verder niet over en liet me vooral leiden door de verhalen van andere. Ook met mijn man sprak ik hier niet over en ik voelde dat ik steeds dieper in de put zakte. Waarom? Ik had toch alles wat mijn hartje begeerde. Een leuk huis, een lieve man en een prachtige dochter. Wat wil je nog meer. Zo leuk als ik het moederschap had bedacht, zo behoorlijk viel het nu tegen. Rond de jaarwisseling 2014/2015 liep het emmertje definitief over. Ik had nergens meer zin en in zelf mijn verjaardag die een week of 5 later was had ik echt geen zin in. Ik vertelde ook iedereen dat ik mijn verjaardag niet vierde dat jaar. Langzaam begon ik over mijn verdriet te praten.

 

Het uitspreken

Toen ik eenmaal uitsprak wat er “onderhuids” zat, kreeg ik veel steun. Een collega vertelde dat de eerste jaren gewoon tropenjaren zijn en dat je inderdaad wat minder tijd voor jezelf hebt. En dat het helemaal niet erg is om even er doorheen te zitten. Een vriendin leefde met me mee en gaf me tips. Een van die tips was gewoon even het dorp in gaan zonder man en kind en gewoon even wat voor mezelf kopen. Een truitje, een leuke broek of iets anders. Niet iets kopen voor mijn dochter maar echt even voor jezelf op pad. En zo geschiedde. Ik ging stapje voor stapje weer opbouwen en haalde inderdaad de energie uit dat uurtje alleen naar het dorp. Ik ging weer afspraken inplannen met vriendinnen en langzaam aan krabbelde ik weer overeind. Al was het soms ook wat moeilijk, want de lente kwam eraan en dat betekende dat manlief ook meer op de tennisbaan zou staan en ik dus niet zomaar meer weg kon. Oppas regelen voor een sportdag van een van ons, omdat de ander op pad wil gaat tegen mijn gevoel in en dat doe ik dan ook nog steeds niet. Toch liet ik mij niet meer uit het veld slaan.

 

En nu vier jaar verder

Inmiddels zijn we vier jaar verder en bijna 3 kinderen rijk. Nog zijn er weken bij dat ik weinig tijd heb voor mezelf. Dat vind ik nu minder lastig. Natuurlijk zijn er dagen dat ik er weleens van baal dat het me niet lukt om wat leuks voor mezelf te doen. Twee keer per jaar zijn er 7 weken waarop manlief competitie tennist en in de zomermaanden pakt hij een paar toernooien mee. Dat zijn voor mij de momenten dat ik iets minder kan plannen in het weekend. En om elkaar niet te zien in het weekend vind ikzelf simpelweg niet fijn. Inmiddels kan ik me er makkelijker bij neerleggen en vergelijk me niet meer met andere mama’s. Ik doe het op mijn manier en moet gewoon bij mijn eigen gevoel blijven. Een weekend weg zonder man en of kinderen dat is, nog, niet aan mij besteed. Een weekend weg zonder kinderen met man? Dat doen we nu één keer in het jaar. Lekker even met zijn tweeën een nachtje zonder kinderen en in een andere omgeving. Het maakt ons niet uit wat we doen, maar even niet zorgen om weer op te laden. In combinatie met de theateruitjes die wij een keer of 8 per jaar inplannen. Ook probeer ik met regelmaat wat met een van mijn vriendinnen te doen. Dat lukt ook niet altijd, want we hebben soms gewoon drukke weken. Maar probeer minimaal 1 keer per maand lekker even er een paar uurtjes tussenuit te gaan. Dat kan gewoon een filmpje op de bank zijn bij een kinderloze vriendin, maar ook lekker een high tea doen, uit eten, lunchen en straks een kerstshow bezoeken.  Het zijn soms maar kleine dingen, maar voor mij groot genoeg. Ook haal ik de energie uit dingen thuis doen even alleen zonder kinderen. Een avondje knutselen, handwerken of gewoon lekker netflixen. Ik moest gewoon even mijn gedachten omzetten. Laat mij dan maar een ‘huismus’ zijn, maar ik geniet van die momenten. Ik heb nou eenmaal niet meer de behoefte om dronken te worden na een avondje stappen en respecteer de moeders die die behoefte wel hebben. Iedereen heeft zo haar eigen behoefte en laten we daar nou met respect mee omgaan. Het belangrijkste is lieve mede mama’s, vergeet jezelf niet!

 

Liefs,

Inge

 

 

 

 

 

 

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *