Geboorteplan

De weken vliegen inmiddels voorbij en het is aftellen naar mijn verlof. Ik ben nu 32 weken zwanger en mijn streven was om met 36 weken zwangerschap met verlof te gaan. Dat betekend voor mij dat ik alleen de maand november nog hoef te werken. Al zal het door de bekkenpijn nu even afwachten zijn of ik eerder met verlof ga. Nu de uitgerekende datum dichterbij komt, zorg ik ook dat het geboorteplan bij de verloskundige ligt.

 

Zo maakte ik dus vorige week het geboorteplan voor ons kleine mannetje. Deze week ga ik die met de verloskundige kort bespreken. Op mijn verzoek heb ik geen dubbele afspraak ingepland om dit te bespreken. Na 2 eerdere bevallingen vind ik dit niet meer zo spannend. Ook al is iedere bevalling anders, toch is het voor mij belangrijker dat het geboorteplan daar ligt. Zowel bij Chloë als bij Sepp heb ik een geboorteplan gemaakt.

 

Bij de geboorte van Chloë ruim 4 jaar geleden ben ik thuis begonnen. De dag voor haar geboorte had ik pijn in mijn buik, maar niet dat ik dacht van laat ik de verloskundige bellen. Er was voor mijn gevoel ook niet veel aan de hand. Ik was het vooral zat om te wachten, want alhoewel ik pas 4 dagen overtijd was, was ik er wel klaar mee. Het was buiten warm en ik kon geen kant meer op. Ik wilde gewoon heel graag mijn kindje ontmoeten. Papa was al jarig geweest, dus het mocht echt wel komen. Die vrijdagavond kon ik niet de slaap vatten, bleef ronddraaien in bed en wist niet hoe ik moest gaan liggen. Ik pakte uiteindelijk om 2:00 uur ’s nachts een kruik en legde die tegen mijn buik in de hoop dat ik daardoor wat minder gespannen was en dus lekker kon gaan slapen. Jammer joh dacht mijn lijf want een half uur later begonnen mijn weeën. Rustig aangekeken en begonnen met time-en in de weeënapp.  Eigenlijk kwamen ze al gelijk regelmatig. Ik ben maar wat gaan lezen en doen in huis, want slapen kon ik toch niet meer. Nog even gedoucht en ondertussen manlief wakker gemaakt. We belde de verloskundige om aan te geven dat ik al 2 uur regelmatige weeën had, maar die drukte ons weg, dachten we. Een uurtje verder belde we haar weer en toen nam ze wel op. Ze zou er met een half uurtje zijn. Manlief liet haar binnen en ze constateerde 3 cm ontsluiting. We spraken af dat ze naar huis ging en over 2 uur weer zou komen. Ging het niet, dan mochten we bellen en kwam ze eraan. Binnen een uur konden we weer bellen. Ik kreeg heftige rugweeën en we besloten rond 7:30 uur naar het ziekenhuis te gaan. Maar voordat we in de auto zouden stappen zou ze eerst mijn vliezen breken. Ik verging zo van de pijn en ik niet wist hoe lang het zou gaan duren dat ik echt pijnstilling wilde. Ik was zelfs helemaal misselijk van de pijn. Het ziekenhuis is ongeveer 20 minuten rijden. Wat een helse rit om in de auto te zitten met weeën. In het ziekenhuis aangekomen, werd ik eerst aan de CTG gelegd omdat ze wilde weten hoe de kleine het maakte. Mensen ik werd gek van de pijn en duwde met mijn voet tegen de rand van het ziekenhuis bed om voor mezelf de pijn onder controle te krijgen. Eigenlijk was ik gewoonweg in gevecht mijn de weeën in plaats van dat ik ze rustig hun gang liet gaan. En mijn gevecht won het. De weeën ebte weg. Waardoor ik via een infuus weeënopwekkers erbij kreeg. Inmiddels bleek ik ook al 8 cm ontsluiting te hebben en dat betekende ook geen pijnmedicatie meer. Uiteindelijk werd vanaf de eerste wee gezien een kleine 11 uur later onze prachtige dochter geboren.

 

Bij de geboorte van Sepp inmiddels 2,5 jaar geleden stond ik er op om thuis te bevallen. De mensen om mijn heen vonden dat niet zo’n goed idee, maar dat was hun gevoel en ik moest de klus uiteindelijk klaren. Daarom besloot ik in overleg met de verloskundige, om mezelf niet steeds te hoeven verdedigen, te zeggen dat we voor een ziekenhuisbevalling gingen. En dat hielp, want ik kreeg rust en ondertussen bespraken de verloskundige en ik hoe we het gingen doen.

De dag voor de uitgerekende datum had manlief een belangrijke tenniswedstrijd in de competitie. Ik wilde die dag niet met een dreumes alleen in huis zitten en besloten we oppas voor haar te regelen. Ze kon een dagje en een nachtje bij mijn ouders logeren. Ik ging lekker naar de tennis en zat dat heerlijk tennis te kijken. Althans dat probeerde ik, maar niets van de partijen kwam binnen. Mensen vroegen nog wel, meid niet hier bevallen hoor 😉 En ik lachte hun vraag weg, met nee joh, ik ben morgen pas uitgerekend. Komt goed en het kwam goed. De andere dag gingen we ’s middags nog even de weekboodschappen halen. Het was die nacht volle maan geweest, dus had stiekem gehoopt dat die zijn werk zou doen, maar helaas. In de supermarkt kwamen we alleen maar bekende tegen. Zo meid, jij hoeft niet lang meer. Nee dat klopt, maximaal nog 2 weken, want vandaag uitgerekend. En ik voelde me nog helemaal goed. We gingen Chloë halen bij mijn ouders en daarna lekker naar huis. Manlief zorgde voor het eten. De buuf kwam nog even pannenkoekenmix halen. Oh je staat nog aan de deur, niks aan de hand zei ze nog. We aten met zijn drieën, Chloë was erg moe en die zouden we vroeg op bed leggen. Ik geef haar nog een zoen, want papa zou haar lekker toestoppen in bed. Maar die zoen wilde ze niet. Ze duwde me weg en daar was ie, de eerste wee. En het ging rap. Dus lekker douchen en 2 uur later belde we de verloskundige dat de weeën nu een uur regelmatig om de 4 minuten waren. Ze kwam en constateerde 3 cm. Ze besloot gelijk de vliezen te breken en zou nog even naar de praktijk gaan die hier 3 straten verderop is. Alleen daar is ze nooit meer geweest. De heftige rugweeën kwamen gelijk weer de kop opzetten en ik wist dat ik ook misselijk zou worden. Als dat bij de eerste bevalling is gebeurd, dan is dat bij de tweede ook zo. En ja ze had gelijk. Omdat ik nu wist wat me te wachten stond liet ik de weeën hun werk doen, pufte ze weg. Om 23:00 uur gaf ik aan bij de verloskundige dat ik even naar het toilet wilde en vlak daarna gaf ik aan dat ik een enorme druk voelde. Ik moest op bed gaan liggen en heel even de persweeën wegpuffen. Al mocht ik wel beetje bij beetje een kleine beetje meeduwen. Dit was zo nieuw, want bij Chloë heb ik op gewone weeën moeten persen. Om 23:23 kreeg ik het seintje dat ik mocht meepersen. Na twee keer persen zei de verloskundige dat ik niet meer mocht persen, want dan zou ik het kind lanceren. Mijn lichaam moest het werk doen. En om 23:27 werd onze zoon Sepp geboren. Dochterlief sliep heerlijk door. Toen we om 2 uur ’s nachts de familie wakker belde dachten ze dat het tijd was om op te passen, maar we mochten ze dus al verblijden met heel goed nieuws.

 

Met deze twee bevallingen in mijn achterhoofd heb ik ook het geboorteplan van ons derde wondertje geschreven. Ik wil gewoon heerlijk relaxt en ontspannen thuis bevallen. Manlief dicht bij me en hopelijk ook weer ’s avonds terwijl de kindjes op bed liggen. In het holst van de nacht terwijl niemand het doorheeft wat er gaande is. Maar dat is iets waar we niets over te zeggen hebben. En hoe gek het ook klinkt, ik kijk er naar uit. En ja bevallen doet pijn, dat zal ik zeker niet ontkennen. Maar ik zou het zo weer willen doen. Ik vind het een van de mooiste ervaringen die je je kan bedenken. Ook de pijnlijkste, dat wel. Het is cliché, maar waar na een paar weken kan ik me niet meer voorstellen hoeveel pijn het heeft gedaan. En de mensen nabij weten ook gewoon dat ik thuis wil bevallen. Want bij laatste bevalling ging het gewoon erg vlotjes dat we “het ziekenhuis niet meer zouden halen”.

 

Hoe heb jij je bevalling(en) beleeft? Bevallen in het ziekenhuis of thuis? Of heb je nog tips voor mij die je graag wil delen. Ja het is mijn derde bevalling, maar ik sta open voor tips. Laat ze hieronder achter of op een van de social media kanalen.

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *